Başbakanlık

Mevzuatı Geliştirme ve Yayın Genel Müdürlüğünce Yayımlanır

 Kuruluş : 7 Ekim 1920

11 Temmuz 2002

PERŞEMBE

Sayı : 24812

Å ÖNCEKİ

SONRAKİ

Æ

YÜRÜTME VE İDARE BÖLÜMÜ

 

Bakanların İstifası ve Atanmasına Dair İşlem

— İstifa Eden ve İstifaları Kabul Edilen Bakanlar ve Yerlerine Yapılan Atamalar ile İlgili Tezkere

 

Milletlerarası Andlaşma

2002/4345 Türkiye Cumhuriyeti ile Slovak Cumhuriyeti Arasında Serbest Ticaret Anlaşması’na Ek Menşeli Ürünler Kavramının Tanımı ve İdari İşbirliği Yöntemlerine İlişkin Protokol 3’ü Değiştiren 2/2001 Sayılı Ortak Komite Kararı’nın Onaylanması Hakkında Karar

 

Bakanlığa Vekâlet Etme İşlemi

— Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Mesut YILMAZ’a, İçişleri Bakanı Rüştü Kazım YÜCELEN’in Vekâlet Etmesine Dair Tezkere

 

Bakanlar Kurulu Kararı

2002/4382 Kamu Personelinin Maaşlarının Hesabına Esas Tutulan Katsayıların Yeniden Tespiti ile Muhtelif  Statülerde İstihdam Edilen Sözleşmeli Personelin Ücretlerinin Artırılmasına İlişkin Karar

 

 

Yönetmelikler

— Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Personeli Görevde Yükselme Yönetmeliğinin 26 ncı Maddesinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik

— Dış Proje Kredilerinin Dış Borç Kaydı, Bütçeleştirilmesi ve Muhasebeleştirilmesine İlişkin Esas ve Usuller Hakkında Yönetmelik

— Yakalama, Gözaltına Alma ve İfade Alma Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik

— Patlayıcı Madde Ateşleyici Yeterlilik Belgesinin Verilmesi Esas ve Usullerinin Belirlenmesi Hakkında Yönetmelik

— Araç Muayene İstasyonlarının Açılması, İşletilmesi ve Araç Muayenesi Hakkında Yönetmelik

— Organik Tarımın Esasları ve Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik

— AkdenizÜniversitesi Zorunlu Yabancı Dil Hazırlık Eğitim-Öğretim ve Sınav Yönetmeliğinin 6 ncı ve 7 nci Maddelerinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik

 

Tebliğler

— Mecburi Standard : ÖSG-2002/43 Sayılı Tebliğ

— Dış Ticarette Standardizasyon Tebliğinde Değişiklik Yapılması Hakkında Tebliğ (No : 2002/17)

— Gümrük Genel Tebliği (Gümrük İşlemleri) (Seri No : 14)

— Gümrük Genel Tebliği (Gümrük İşlemleri) (Seri No : 15)

— Gümrük Genel Tebliği (Gümrük İşlemleri) (Seri No : 16)

— Ulusal Arama ve Kurtarma Plânına İlişkin Tebliğ (No : 2002/4)

— DMO Ana Statüsünün 4. ve 22. Maddeleri Gereğince Teşekkül Eden Standardizasyon Komitesi Kararı (No : 120)


YÜRÜTME VE İDARE BÖLÜMÜ

Bakanların İstifası ve Atanmasına Dair İşlem

T.C.

 

BAŞBAKANLIK

10 Temmuz 2002

B.02.0.PPG.0.12-300-02/10483

 

 

CUMHURBAŞKANLIĞI YÜCE KATINA

 

İstifa eden ve istifaları kabul edilen,

Mustafa YILMAZ’dan boşalan Devlet Bakanlığına Denizli Milletvekili Mehmet KOCABATMAZ’ın,

Hasan GEMİCİ’den boşalanDevlet Bakanlığına Ankara Milletvekili Melda BAYER’in,

Metin BOSTANCIOĞLU’ndan boşalan Milli Eğitim Bakanlığına Kırklareli Milletvekili Prof. Dr. NecdetTEKİN’in

atanmalarını Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 109 ve 113 üncü maddeleri uyarınca yüksek tasviplerine saygıyla arz ederim.

 

Bülent ECEVİT

Başbakan     

————

T.C.

 

CUMHURBAŞKANLIĞI

10 Temmuz 2002

B.01.0.KKB.01-08/C-3-2002-502

 

 

BAŞBAKANLIĞA

 

İLGİ : 10 Temmuz 2002 günlü, B.02.0.PPG.0.12-300-02/10483 sayılı yazınız.

İstifa eden ve istifaları kabul edilen,

Mustafa YILMAZ’dan boşalan Devlet Bakanlığına, Denizli Milletvekili Mehmet KOCABATMAZ,

Hasan GEMİCİ’den boşalanDevlet Bakanlığına, Ankara Milletvekili Melda BAYER,

Metin BOSTANCIOĞLU’ndan boşalan Milli Eğitim Bakanlığına, Kırklareli Milletvekili Prof. Dr. NecdetTEKİN,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 109. ve 113. maddeleri gereğince atanmışlardır.

Bilgilerini rica ederim.

Ahmet Necdet SEZER

CUMHURBAŞKANI

Sayfa Başı


Milletlerarası Andlaşma

 

 

Sayfa Başı


Bakanlığa Vekâlet Etme İşlemi

 

T.C.

 

BAŞBAKANLIK

10 Temmuz 2002

B.02.0.PPG.0.12-305-10506

 

 

CUMHURBAŞKANLIĞI YÜCE KATINA

 

AB Konvansiyonu Toplantısı’na katılmak üzere, 11 Temmuz 2002 tarihinde Belçika’ya gidecek olan Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Mesut YILMAZ’ın dönüşüne kadar; Devlet Bakanlığı ve Başbakan Yardımcılığına, İçişleri Bakanı Rüştü Kazım YÜCELEN’in vekâlet etmesini yüksek tasviplerine saygıyla arz ederim.

Bülent ECEVİT

Başbakan       

—————

T.C.

 

CUMHURBAŞKANLIĞI

10 Temmuz 2002

B.01.0.KKB.01-06-206-2002-503

 

 

BAŞBAKANLIĞA

 

İLGİ : 10 Temmuz 2002 gün ve B.02.0.PPG.0.12-305-10506 sayılı yazınız.

AB Konvansiyonu Toplantısı’na katılmak üzere, 11 Temmuz 2002 tarihinde Belçika’ya gidecek olan Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Mesut YILMAZ’ın dönüşüne kadar; Devlet Bakanlığı ve Başbakan Yardımcılığına, İçişleri Bakanı Rüştü Kazım YÜCELEN’in vekâlet etmesi uygundur.

Bilgilerini rica ederim.

Ahmet Necdet SEZER

CUMHURBAŞKANI

Sayfa Başı


Sayfa Başı


 Yönetmelikler

 

Devlet Bakanlığından :

 

Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Personeli Görevde Yükselme

Yönetmeliğinin 26 ncı Maddesinde Değişiklik

Yapılmasına Dair Yönetmelik

MADDE 1 — 4/11/1999 tarihli ve 23866 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Personeli Görevde Yükselme Yönetmeliğinin değişik 26 ncı maddesinin (e) bendinin (1) ve (3) nolu altbendleri aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“1) Şube müdürü, gençlik merkezi müdürü, spor eğitim merkezi müdürü, ilçe gençlik ve spor müdürü, APK uzmanı, sportif eğitim uzmanı, spor kontrolörü, mühendis, uzman, psikolog, sosyal çalışmacı, mimar, kimyager kadrolarında en az 3 yıl ya da;”

“3) İngilizce, Almanca veya Fransızca dillerinden birinde yapılacak dil seviye tespit sınavında en az elli puan almak,”

Yürürlük

MADDE 2 —Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 3 —Bu Yönetmelik hükümlerini Gençlik ve Spor Genel Müdürü yürütür.

—— • ——

Devlet Bakanlığı ve Maliye Bakanlığından :

 

Dış Proje Kredilerinin Dış Borç Kaydı, Bütçeleştirilmesi ve

Muhasebeleştirilmesine İlişkin Esas ve

Usuller Hakkında Yönetmelik

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

 

Amaç

Madde 1 — Bu Yönetmelik, herhangi bir dış finansman kaynağından sağlanarak ikraz veya tahsis yoluyla, genel ve katma bütçeli kuruluşlar ile genel ve katma bütçe dışı kuruluşlara, dış proje kredisi olarak kullandırılacak kredilerin dış borç kaydı, bütçeleştirilmesi ve muhasebeleştirilmesine ilişkin esas ve usulleri düzenler.

Kapsam

Madde 2 — Genel, katma ve özerk bütçeli kurum ve kuruluşlar kamu iktisadi teşebbüsleri, özel hukuk hükümlerine tabi olmakla beraber sermayesinin yüzde ellisinden fazlası kamuya ait olan kuruluşlar, fonlar, kamu bankaları, yatırım ve kalkınma bankaları, büyükşehir belediyeleri, belediyeler ve bunlara bağlı kuruluşlarla sair yerel yönetim kuruluşları bu Yönetmeliğe tabidir.

Dayanak

Madde 3 — Bu Yönetmelik, 28/3/2002 tarihli ve 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanunun 14 üncü maddesi uyarınca hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 — Bu Yönetmelikte yer alan;

Bakan: Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakanı,

Müsteşarlık: Hazine Müsteşarlığını,

Akreditif : Akreditifleri ve akreditif dışı sonradan ödeme taahhütlerini,

Aktarım: Herhangi bir dış finansman kaynağından, anlaşma hükümlerine göre, doğrudan veya Müsteşarlık veya kullanıcı kuruluşların talebi üzerine Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası nezdindeki proje özel hesaplarına ve Hazine hesaplarına aktarılan tutarları,

Borçlanma limiti: Yılı bütçe kanununda belirtilen başlangıç ödenekleri toplamı ile tahmin edilen gelirler arasındaki fark kadar net iç ve dış borçlanma yapılabileceğini,

Bütçeleştirme : Yılı içinde kullanılacak dış proje kredisi tutarlarının;

a) İlgili bütçe tertiplerinde gerekli ödeneğin tefrik edilmesini ve/veya yılı içinde ortaya çıkacak zorunlu sebeplerle ve borçlanma limiti dahilinde Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığınca yapılacak proje ödeneği revizyonlarına istinaden ödenek eklenmesini ve ödeneğinin serbest bırakılmasını, ödeme emri işlemlerini, kullanıcı kuruluş saymanlığı tarafından Bütçeye gider kaydedilmesini, doğrudan dış proje kredilerinden ve Proje Özel Hesabından kullanımlarında yılı ödeneği saklı tutulmak kaydıyla, avans verilen tutar ile açılmış akreditiflerde cari yıl içerisinde mal ve hizmet sağlayana ödenecek tutarın ilgili hesaba kaydını,

b) Genel ve katma bütçe dışı kuruluşlarca kullanılacak dış proje kredileri karşılığında, bütçe ve muhasebe sistemleri içerisinde ödenek ayrılmasını ve ilgili hesaplarla ilişkilendirilerek, gerekli muhasebe kayıtlarının yapılmasını,

Dış borcun ikrazı: Müsteşarlık tarafından herhangi bir dış finansman kaynağından sağlanan dış finansman imkanlarının ekonominin çeşitli sektörlerinde gelişmeyi sağlamak ve/veya finansman ihtiyacını karşılamak üzere genel ve katma bütçe dışındaki kamu kurum ve kuruluşları ile yatırım ve kalkınma bankalarına gerektiğinde anlaşmanın mali şartlarına bağlı kalmaksızın aktarılmasını,

Dış borcun tahsisi: Müsteşarlık tarafından herhangi bir dış finansman kaynağından sağlanan dış finansman imkanlarının ekonominin çeşitli sektörlerindeki gelişmeyi sağlamak ve/veya finansman ihtiyacını karşılamak üzere, genel ve katma bütçeli kamu kurum ve kuruluşlarına anlaşmadaki amaca sadık kalınarak kullandırılmasını,

Dış finansman kaynağı: Dış finansman sağlayan yabancı ülkeler, ülkelerce oluşturulan birlikler, resmi finansman fonları, uluslararası ve bölgesel kuruluşlar ile uluslararası sermaye ve finans piyasalarında faaliyet gösteren yatırım bankaları da dahil olmak üzere bankalar, satıcı ve alıcı kredisi sağlayan kuruluşlar ile firmalar veya münferiden bunların herbirini,

Dış finansman kod numarası : Kullanıcı kuruluşun kodu, Proje kodu ve Dış Finansman Numarasının belirtildiği numaralar dizinini,

Dış proje kredisi: Projelerin gerçekleşmesi için herhangi bir dış finansman kaynağından sağlanan finansman imkanını,

Hazine hesabı : Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası Ankara Şubesi nezdinde yer alan 85 76..000 nolu döviz hesabını ve 33 01 08 001 nolu Türk Lirası hesabı ile açılacak yeni hesapları,

Kullanım:

a) Kullanıcı ve/veya uygulayıcı kuruluşlarca, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası nezdindeki proje özel hesaplarından ve Hazine hesaplarından yapılan kredi çekişlerini,

b) Kullanıcı ve /veya uygulayıcı kuruluşlarca Hazine hesapları ile ilişkilendirilen kredi çekişlerini,

c) (a) ve (b) bendinde belirtilen kullanımlar dışındaki, Hazine hesaplarına girmeden doğrudan dış finansman kaynağına başvurmak suretiyle gerçekleştirilen (kullanım tutarı üzerinden hesap edilerek dış finansman kaynağı tarafından kullanıma ilave edilen her türlü komisyon, prim ve ücretler bu tutara dahildir) kredi çekişlerini,

Kullanıcı kuruluş: Herhangi bir dış finansman kaynağından sağlanan imkanların tahsis veya ikraz yoluyla kullandırıldığı kuruluşu,

Net borç kullanımı: Yılı içinde yapılan iç ve dış borçlanmalardan yıl içinde vadesi gelen anapara ödemelerinin düşülmesi ile elde edilen tutarı,

Proje özel hesabı: İlgili anlaşmalara göre, Hazine Müsteşarlığı tarafından Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasında veya uygun görülen diğer bankalarda açtırılan, dış proje kredilerine ilişkin her türlü harcamaların karşılanabildiği her bir proje hesabını,

Saymanlık: Kullanıcı kuruluş merkez saymanlık müdürlüğünü veya saymanlık yetkisi bulunan bütçe dairesi başkanlıklarını,

Uygulayıcı kuruluş : Projenin yürütülmesinden ve uygulanmasından sorumlu kuruluşu,

ifade eder.

İlkeler

Madde 5 — Dış proje kredisi kullanacak genel ve katma bütçeli kuruluşlarla, genel ve katma bütçe dışı kuruluşların dış kredi kullanımlarında aşağıda belirtilen ilkelere uymaları esastır.

a) Genel ve katma bütçeli kuruluşlarca kullanılacak dış proje kredilerinde;

- Dış proje kredilerinden kullanılacak tutarlar için, kredi anlaşmalarında öngörülen kullanım dönemleri ve tutarları da dikkate alınarak kurum bütçelerinin ilgili tertiplerinde yeterli ödenek tahsis edilir.

- Dış proje kredilerinin kullanılması, dış borç kaydının yapılması ve bütçeleştirilmesi işlemleri, yıllık yatırım programı ile ilişkisi kurulmak suretiyle yürütülür.

- Kullanıcı kuruluşlarca mali yıl içerisinde kullanılacak dış proje kredisi tutarları için yılı yatırım programında yeterli ödeneğin önceden tahsis edilmesi esas olmakla birlikte, mali yıl içerisinde gündeme gelebilecek dış proje kredileri kapsamındaki yeni ve/veya ek kullanımlar ile kur farklarından kaynaklanan miktarlar, Devlet Planlama Teşkilatınca yapılacak proje ödeneği revizyonlarını takiben gerçekleştirilebilecektir. Revizyon işlemini takiben bütçeleştirme işlemi yapılır.

- Devlet Planlama Teşkilatınca yapılacak dış proje ödeneği revizyonlarında borçlanma limit dikkate alınır.

- Dış proje kredilerinde bütçeleştirilme işlemi tamamlanmadan kullanım yapılamaz. Ancak, yeterli ödenek mevcut olmasına rağmen gider kaydı yapılmadan gerçekleşen kredi kullanımlarında, dış finansman kaynağına kullanım emrini verenlerin idari ve mali sorumlulukları saklı kalmak üzere kullanımın gider kaydı sonradan yapılabilir. Kullanım emri Müsteşarlık tarafından verileceği hallerde, kullanıcı kuruluş Müsteşarlığa müracatı esnasında söz konusu kullanımın bütçeleştirildiğini yazılı olarak bildirir.

- Kullanılacak dış proje kredileri için bütçede tertiplenen toplam ödeneğin ve her bir proje için öngörülen yatırım ödeneğinin aşılmaması gerektiğinden kurum ve kuruluşlar bu konuda gerekli tedbirleri alırlar.

- Dış proje kredileri ile satın alınacak malzeme ve hizmetlere ait taahhüt ve sözleşme tasarıları kapsamındaki harcamalar, mevzuatında aksine bir hüküm bulunmadığı takdirde Maliye Bakanlığınca vize edilmeden yapılmayacaktır. Sözkonusu her türlü sözleşme ve bağıtlar kayıt ve tescil için Sayıştay Başkanlığına gönderilir.

- Dış kredi kullanımlarında, dış borç kaydı ve bütçeleştirme işlemleri tamamlanan tutarların tamamının ilgili mali yıl içerisinde harcanarak kullanılması esas olmakla birlikte, hakediş hesabından doğan ihtilaflar veya işlemlerin yılın son günlerinde talep edilmesi gibi gecikmelere neden olan hallerle sınırlı olarak harcanamayan tutarlar, Devlet Planlama Teşkilatınca yılı yatırım programı ile ilişkilendirilmesi kaydıyla gelecek yıla devredilir.

- Dış proje kredileri ile finansmanı sağlanan savunma harcamaları kapsamında yapılan kullanımlar Savunma Amaçlı Dış Proje Kredisi Kullanım İzleme Formu (Ek:5) ile Müsteşarlık Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne gönderilir.

b) Genel ve katma bütçe dışındaki kuruluşlar tarafından proje kredisi olarak kullanılacak her türlü imkanın, kuruluşların kendi bütçe ve muhasebe sistemleri içinde bütçeleştirme ve muhasebeleştirme işlemleri yapıldıktan sonra kullanılmaları zorunludur.

c) Kullanıcı ve/veya uygulayıcı kuruluşlar, dış proje kredisi ile ilgili işlemlerde ve bildirimlerde, Müsteşarlıkça belirlenen "Dış Finansman Kod Numarası"nı temin etmek ve kullanmak zorundadır.

İKİNCİ BÖLÜM

Dış Borç Kaydı Yapılması Esas ve Usulleri

Dış Proje Kredi Anlaşmaları

Madde 6 — Dış finansman kaynağı ile yapılan anlaşma üzerine, Hazine Müşteşarlığı Dış Ekonomik İlişkiler Genel Müdürlüğünce Genel ve Katma Bütçeli Kuruluşlar ve Genel ve Katma Bütçe Dışı Kurum ve Kuruluşlar Dış Finansman Bildirim Formu (Ek:1) düzenlenip, Devlet Borçları Saymanlığı’na iletilmek üzere Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne ve örneği de genel ve katma bütçeli veya ilgili genel ve katma bütçe dışı kuruluşlara gönderilir.

Dış finansman kaynağından sağlanan krediler ile bu kredilerden yapılan kullanımlar ilgili hesaplara kaydedilir.

Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları

Madde 7 — Genel ve katma bütçeli kuruluşlar ile bunların dışındaki kurum ve kuruluşların doğrudan dış proje kredisi kullanımlarında; dış finansman kaynağından gelen kullanım bilgisi üzerine, Devlet Borçları Saymanlığınca dış borç kaydının yapılması esas olup, mali yükümlülük karşılığı kullanıcı kuruluş tarafından edinilen mal veya sağlanan hizmet karşılığının ise, bütçeleştirildiğinin teyit edilmesi zorunludur.

a) Genel ve katma bütçeli kullanıcı kuruluşlarca, Genel ve Katma Bütçeli Kuruluşlar Doğrudan Dış Proje Kredisi Kullanım İzin/Bildirim Formu’nun (Ek:2) kendilerine ilişkin bölümü Dış Finansman Bilgi Formunda yer alan bilgiler de esas alınarak düzenlenir. Saymanlığa bütçeleştirme kaydına esas belgelerle birlikte gelen form, muhasebe kaydını takiben ilgili bölümü doldurulduktan sonra, kullanıcı kuruluşa ve Devlet Borçları Saymanlığı’na iletilmek üzere Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne gönderilir.

b) Genel ve Katma Bütçe Dışı Kurum ve Kuruluşların kullanımlarına ilişkin dış borç kaydı dış finansman kaynağından gelen kullanım bilgisi üzerine yapılır. Genel ve Katma Bütçe Dışı Kurum ve Kuruluşlar Dış Proje Kredisi Kullanım İzleme Formunu (Ek:4) teyit amacıyla Devlet Borçları Saymanlığına iletilmek üzere Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne gönderilir.

Proje Özel Hesabına Aktarım

Madde 8 — Dış finansman kaynağından, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası nezdindeki Proje Özel Hesaplarına yapılan aktarıma ilişkin hesap özetinin Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne gelmesi üzerine dış borç kaydı yapılır. Genel ve Katma Bütçe Dışı Kurum ve Kuruluşlarda ise dış borç kaydı kurum borçlandırılarak yapılır.

Genel ve Katma Bütçeli kuruluşlar ve Genel ve Katma Bütçe Dışı Kurum ve Kuruluşlarda Proje Özel Hesabı kullanımları, Genel ve Katma Bütçeli Kuruluşlar ile Genel ve Katma Bütçe Dışı Kurum ve Kuruluşlar için Proje Özel Hesabı Kullanım Emri (Ek:3) ile yapılır.

Hazine Hesaplarına Aktarım

Madde 9 — Dış finansman kaynağından hazine hesabına yapılan aktarım üzerine, Devlet Borçları Saymanlığınca dış borç kaydı yapılır.

 

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Devlet Borçları Saymanlığınca Dış Proje Kredi

Anlaşmalarının Muhasebeleştirme İşlemleri

 

Kredi Anlaşmaları Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 10 — Dış proje kredisi olarak dış finansman kaynağıyla yapılan anlaşma ve ek taahhüt üzerine düzenlenen Dış Finansman Bilgi Formu esas alınarak, anlaşma tarihi itibariyle Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Kullanılacak Dış Krediler Hesabına borç, Kredi Anlaşmaları Hesabına alacak kaydı yapılır.

Dış finansman kaynağından gelen aktarım veya kullanım bilgisi esas alınarak dış borç kaydedilen tutarlar aynı kur üzerinden, Kredi Anlaşmaları Hesabına borç, Kullanılacak Dış Krediler Hesabına alacak kaydedilir.

Krediden yapılan kısmi iptaller veya anlaşma veya kredi iptalleri halinde, iptal tarihindeki, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Kredi Anlaşmaları Hesabına borç, Kullanılacak Dış Krediler Hesabına alacak kaydedilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Genel ve Katma Bütçeli Kuruluşlarda Dış Proje Kredi

Kullanımlarının Muhasebeleştirme İşlemleri

 

Devlet Borçları Saymanlığınca Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 11 — Saymanlıklardan alınan Doğrudan Dış Proje Kredisi Kullanım Bilgi/İzin Formunda (Ek:2) yer alan bütçeleştirilen tutara eşit miktarda dış finansman kaynağı kullanım bilgisi geldiğinde, saymanlıkça muhasebe kaydının yapılmasında esas alınan kur üzerinden, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydı yapılır.

Dış finansman kaynağı kullanım bilgisi gelmesine rağmen, saymanlıkça bütçeleştirme yapılmadığının anlaşılması üzerine kullanım tarihi itibariyle, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru esas alınarak Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydolunur. Kullanım bilgisi kuruluşa gönderilerek, Doğrudan Dış Proje Kredisi Kullanım Bilgi/İzin Formunun doldurulup, bir örneğinin saymanlığa verilmesi istenir. Kullanım tarihi kuru esas alınarak, bütçeleştirme bilgisi geldiğinde, anılan kur üzerinden Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına borç, Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabına alacak kaydolunur.

Saymanlıktan anılan form geldiğinde, dış finansman kaynağı kullanım bilgisi, bildirilen tutardan fazla ise; saymanlık muhasebeleştirme kuru üzerinden, bütçeleştirilmiş tutar, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına, bütçeleştirilmeyen fark Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabına borç, Dış finansman kaynağı kullanım bilgisi tutarı, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydedilir. Anılan farkın bütçeleştirilmediğinin anlaşılması halinde, kullanım bilgisi kuruluşa gönderilerek, Doğrudan Dış Proje Kredisi Kullanım Bilgi/İzin Formunun (Ek:2) doldurularak, bir örneğinin saymanlığa verilmesi istenir. Bütçeleştirilmeyen kısmı içeren form saymanlıktan geldiğinde ise Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına borç, Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabına alacak kaydedilir.

Saymanlıkça bütçeleştirildiği bildirilen tutar dış finansman kaynağından gelen kullanım tutarından fazla ise bu tutar dış finansman kaynağından gelen kullanım bilgisi esas alınarak, saymanlıkça muhasebe kaydının yapılmasında esas alınan kur üzerinden Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydedilip, durum saymanlığa bildirilir.

Devlet Borçları Saymanlığınca Proje Özel Hesabından Kullanımların, Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 12 — Dış finansman kaynağından, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası nezdindeki özel hesaba aktarım yapıldığında, hesap özetinin Devlet Borçları Saymanlığına gelmesini takiben, aktarım tarihindeki döviz kuru üzerinden Proje Özel Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydedilir.

Proje Özel Hesabı kullanımına ilişkin hesap özetleri geldiğinde, ay sonu itibariyla, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden, Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabına borç, Proje Özel Hesabına alacak kaydedilerek aynı kur üzerinden Proje Özel Hesabı borç bakiyesinin değerlemesi yapılır.

Kullanıcı kuruluşun talebi üzerine, Proje Özel hesabından, kullanım yapılmayıp Dış finansman kaynağına geri gönderilmesi talep edilen tutarlar, gönderme tarihindeki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Dış Borçlar Hesabına borç, Proje Özel Hesabına alacak kaydolunur.

Kullanıcı kuruluşun gerçekleştirdiği kullanımdan Proje Özel Hesabına yaptığı iadeler Proje Özel Hesabına borç, Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabına alacak kaydedilir.

Devlet Borçları Saymanlığınca Hazine Hesaplarından Kullanımların Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 13 — Dış proje kredisi olarak Dış finansman kaynağıyla yapılan anlaşma gereği Hazine hesabına yapılan aktarım üzerine Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Döviz veya Banka Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydı yapılır.

Proje Özel Hesabından Hazine hesaplarına aktarılarak yapılan kullanımlarda Banka/Döviz Hesabı borç, Proje Özel Hesabına alacak kaydı yapılır.

Kullanıcı Kuruluşlarca Yapılacak İşlemler

Madde 14 — a) Doğrudan kullanımlarda, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bilgi/İzin Formunun (Ek:2) bütçeleştirme işleminden sonra, ilgili bölümü onaylanıp örneğinin kullanıcı kuruluşa verilmesi üzerine, kredi anlaşmaları ile belirlenen görevlilerce dış finansman kaynağına kullanım emri verilir.

Mal ve hizmet teslim alınmadan kullanım sözkonusu ise; bütçeleştirme işlemi, ödeneği saklı kalmak üzere, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Avans ve Akreditif hesabına kayıtla gerçekleşir. Açılan akreditiflerde, akreditif tutarının tamamı yerine, cari yıl içerisinde kullanılacak tutar, (Ek:2) de yer alan form ve mevcutsa proforma fatura ve benzeri belgeler eklenerek, ödeneği karşılığında bütçeleştirme yapılır.

b) Proje Özel Hesabından kullanımlarda, muhasebeleştirme işleminden önce, Proje Özel Hesabından Kullanım Emri (Ek:3) düzenlenip, saymanlığa ilgili belgelerle birlikte verilir.

Proje Özel Hesabından kullanımlarda, mal ve hizmet teslim alınmadan kullanıcı kuruluş tarafından kullanım sözkonusu ise; bütçeleştirme işlemi, ödeneği saklı kalmak üzere, Proje Özel Hesabından Avans ve Akreditif Hesabına kayıtla gerçekleşir. Açılan akreditiflerde, akreditif tutarının tamamı yerine, cari yıl içerisinde kullanılacak tutar, (Ek:3) de yer alan form ve mevcutsa proforma fatura ve benzeri belgeler eklenerek, ödeneği karşılığında bütçeleştirme yapılır.

c) Avrupa Konseyi Kalkınma Bankası Kredileri kapsamında hazine hesaplarından yapılan kullanımlarda Müsteşarlık Makamından alınan onayda belirlenen kur esas alınır.

Saymanlıklarca Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 15 — Mal ve hizmet sağlanması sonucu verile emrine bağlanmış, kanıtlayıcı belgeler saymanlığa verildiğinde tahakkuka esas alınan tarihteki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Bütçe Giderleri Hesabına borç, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirimleri Hesabına alacak kaydedilir.

Mal ve hizmetin teslim alınmadan kullanıcı kuruluş tarafından kullanımı söz konusu ise, muhasebeleştirmeye esas alınan tarihteki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Avans ve Akreditifleri Hesabına borç, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına alacak kaydedilir. Mal ve hizmet teslimi üzerine kullanıcı kuruluş tarafından mahsup işlemi için, belgeler verile emrine bağlanarak saymanlığa gönderildiğinde aynı kur üzerinden, Bütçe Giderleri Hesabına borç, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Avans ve Akreditif Hesabına alacak kaydı yapılarak ertesi mali yıl sonuna kadar mahsup işlemi yapılır. Yılı içerisinde mahsup edilemeyen avans ve akreditif karşılığı ödenek ertesi yıla devredilir.

Gider ve ödeneği karşılığı avans ve akreditif kaydı yapılmasını takiben, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bilgi/İzin Formu (Ek:2) onaylanarak, Devlet Borçları Saymanlığına verilmek üzere Kamu Finasmanı Genel Müdürlüğüne gönderilir.

Saymanlıklarca Proje Özel Hesabından Kullanımların Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 16 — Muhasebeleştirme işlemini takiben Proje Özel Hesabından Kullanım Emrinin (Ek:3) ilgili bölümü sayman tarafından onaylanarak mal ve hizmet sağlayana ödeme yapılması için Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasına gönderilir.

Mal ve hizmet sağlanması sonucu, verile emrine bağlanmış kanıtlayıcı belgeler saymanlığa verildiğinde tahakkuk tarihindeki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden Bütçe Giderleri Hesabına borç, Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabına alacak kaydedilir.

Proje Özel Hesabından avans verilmesi veya akreditif açılması şeklinde yapılan kullanımlar muhasebeleştirme tarihine esas Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden, Proje Özel Hesabından Avans ve Akreditif Hesabına borç, Proje Özel Hesabından Kullanımlar hesabına alacak kaydedilir. Kullanıcı kuruluş tarafından belgeler mahsup için saymanlığa gönderildiğinde, saymanlıkça muhasebe kaydının yapıldığı tarihteki kur üzerinden, Bütçe Giderleri Hesabına borç, Proje Özel Hesabından Avans ve Akreditifler Hesabına alacak kaydı yapılarak ertesi mali yıl sonuna kadar mahsup işlemi yapılır. Yılı içerisinde mahsup edilemeyen avans ve akreditifler karşılığı ödenek ertesi yıla devredilir.

Hesap özetleri, Proje Özel Hesabından Kullanım Emri (Ek:3) ile birlikte saymanlığa geldiğinde ay sonu itibariyle, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden, Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabının alacak bakiyesi değerlenir.

Saymanlıklarca Hazine Hesaplarından Kullanımların Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 17 — Saymanlıkça Hazine Hesabından yapılan kullanımlar dış finansman kaynağından Hazine Hesabına aktarıldığı tarihdeki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru esas alınarak bütçeleştirilir. Saymanlıkça Hazine Hesabından yapılan kullanımlarda Bütçe Giderleri Hesabı borç, Ödenecek Çekler Hesabına alacak kaydedilerek bütçeleştirilir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Genel ve Katma Bütçe Dışı Kuruluşlara İlişkin Dış Proje Kredi

Kullanımlarında Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

 

Devlet Borçları Saymanlığı Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 18 — Genel ve katma bütçe dışı kurum ve kuruluşlara ilişkin, dış finansman kaynağından gelen kullanım bilgisi üzerine, kullanım tarihi itibariyle Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden, Genel ve Katma Bütçe Dışı Daire ve Kurum Borçları Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydedilir. Genel ve Katma Bütçe Dışı Doğrudan Dış Proje Kredisi Kullanım İzleme Formu (Ek:4) kullanıcı kuruluştan gelene kadar kullanım tarihi kuru üzerinden Genel ve Katma Bütçe Dışı Kuruluşlar Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabına borç, Genel ve Katma Bütçe Dışı Kuruluşlar Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına alacak kaydedilerek, anılan form ile kullanım doğrulandığında, kullanım tarihi döviz kuru üzerinden, Genel ve Katma Bütçe Dışı Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirimleri Hesabına borç, Genel ve Katma Bütçe Dışı Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabına alacak kaydedilir.

Devlet Borçları Saymanlığınca Proje Özel Hesabından Kullanımların Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 19 — Dış finansman kaynağıyla yapılan anlaşma gereği, Proje Özel Hesaplarına yapılan aktarımın, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası tarafından gönderilen hesap özeti üzerine, aktarım tarihindeki, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden, Genel ve Katma Bütçe Dışı Daire ve Kurum Borçları Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydolunur.

Kullanıcı kuruluşun talebi üzerine, Proje Özel Hesabından, kullanım yapılmayıp dış finansman kaynağına geri gönderilmesi talep edilen tutarlar, iade tarihi döviz alış kuru üzerinden Dış Borçlar Hesabına borç, Genel Katma Bütçe Dışı Daire Kurum ve Kuruluşlar Hesabına alacak kaydedilir.

Devlet Borçları Saymanlığınca Hazine Hesaplarından Kullanımların Muhasebe Kayıt ve İşlemleri

Madde 20 — Dış finansman kaynağından, Hazine Hesabına yapılan aktarım, aktarım tarihindeki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden, Döviz veya Banka Hesabına borç, Dış Borçlar Hesabına alacak kaydedilir. Kullanıcı kuruluş başvurusu üzerine kuruluş hesabına gönderme yapıldığında, Genel ve Katma Bütçe Dışı Daire ve Kurum Borçları Hesabına borç, Döviz veya Banka Hesabına alacak kaydedilir.

Genel ve Katma Bütçe Dışı Kuruluşlarca Yapılacak İşlemler

Madde 21 — Genel ve katma bütçe dışı kuruluşlarca kullanılacak dış proje kredileri karşılığında, bütçe sistemleri içerisinde ödenek ayrılması ve kullanımdan önce muhasebe sistemleri içerisinde mevcut hesaplara, ihtiyaç bulunması halinde, alt hesaplara veya yeni açılacak hesaplara kayıtların yapılarak, mali tablolara yansıtılması zorunludur. Yerel idare bütçelerinde İçişleri Bakanlığı onayında, diğerlerinde ise mevzuatı çerçevesinde bütçeleri onaylayan ve denetleyen makamlarca bu hususlar aranır.

 

ALTINCI BÖLÜM

Diğer Hususlar

Süre

Madde 22 — Kanunun 14 üncü maddesi gereğince;

Bütçeleştirme işlemini takiben genel ve katma bütçeli kuruluşlar/saymanlıkları (Ek:2) de yer alan formu, genel ve katma bütçe dışı kurum ve kuruluşlar ise (Ek:4) de yer alan formu 10 iş günü içinde göndermekle yükümlüdür.

Bütçeleştirilmeden Yapılan Kullanımlar

Madde 23 — Yıl sonu itibarıyla, Devlet Borçları Saymanlığında kaydedilen, Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabının borç bakiyesi, Genel ve Katma Bütçe Dışı Kuruluşlar Teyitsiz Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Hesabının borç bakiyesi, genel ve katma bütçeli kuruluşlar ile genel ve katma bütçe dışı kurum ve kuruluşlar için bütçeleştirilmeden yapılan kullanımları ifade eder. Yıl sonu itibarıyla bütçeleştirilmeden yapılan kullanımlar için düzenlenecek cetveller, tüm kurum ve kuruluşlarla ilgili olarak Sayıştay’a, genel ve katma bütçeli kuruluşlarla ilgili olarak da Maliye Bakanlığına gönderilir.

Bütçeleştirme bilgisi gelmeyen kullanımlar için, genel ve katma bütçeli kuruluşlar ve saymanlıkları ile genel ve katma bütçe dışı kurum ve kuruluşlara, belirli dönemler itibarıyla (Ek:6) da yer alan form gönderilir. Genel ve katma bütçeli kuruluşlar saymanlıkları vasıtasıyla, diğer kullanıcı kuruluşlar ise doğrudan cevaplarını 15 iş günü içinde Devlet Borçları Saymanlığına iletilmek üzere Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne göndermekle yükümlüdürler.

Katma Bütçeli Kuruluşlarda Hazine Yardımı ile İlişkilendirme

Madde 24 — Katma bütçeli kuruluş saymanlıklarınca, doğrudan dış proje kredi kullanımlarında; Bütçe Giderleri Hesabı veya ödeneği karşılığı Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Avans ve Akreditifleri Hesabına kaydedilerek bütçeleştirilen tutarları gösteren Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabı alacak bakiyesi ile Proje Özel Hesabından kullanımlarda; Bütçe Giderleri Hesabı veya ödeneği karşılığı Proje Özel Hesabından Avans ve Akreditif Hesabına kaydedilerek bütçeleştirilen tutarları gösteren, Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabı alacak bakiyesi tutarları Hazine Yardımı ile ilişkilendirilir.

Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımlarında, Devlet Borçları Saymanlığınca teyit amaçlı gönderilen listeler de dikkate alınarak, sözkonusu kullanımlara ilişkin ilgili saymanlıklarca üçer aylık dönemler itibarıyla cetvel hazırlanır ve Devlet Borçları Saymanlığına gönderilir. Devlet Borçları Saymanlığınca doğrudan dış proje kredi kullanımları için, Saymanlıklar Arası İşlemler Hesabına borç, Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına alacak, Proje Özel Hesabından kullanımlar için Saymanlıklar Arası İşlemler Hesabına borç, Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabına alacak kaydedilerek, Hazine İç Ödemeler Saymanlığına bildirilir. Hazine İç Ödemeler Saymanlığı tarafından, Maliye Bakanlığınca hazine yardımı ile ilişkilendirildiğine ait verile emri geldiğinde her kullanım için ayrı ayrı Bütçe Giderleri Hesabına borç, Saymanlıklar Arası İşlemler Hesabına alacak kaydedilir.

Katma bütçeli kuruluşlarda ise, hazine yardımı ile ilişkilendirilen tutar kuruluş saymanlıklarınca; doğrudan dış proje kredi kullanımlarında Doğrudan Dış Proje Kredi Kullanımları Bildirim Hesabına borç Bütçe Geliri Hesabına alacak, Proje Özel Hesabından kullanımlarda ise Proje Özel Hesabından Kullanımlar Hesabına borç Bütçe Gelirleri Hesabına alacak kaydedilir.

Hazine hesabından kullanımlarda ise; kuruluş saymanlığına gönderim esnasında Hazine İç Ödemeler Saymanlığınca hazine yardımı ile ilişkilendirilir.

Sorumluluk ve Denetim

Madde 25 — a) Dış borç kaydına, bütçeleştirilmesine ve muhasebeleştirilmesine ilişkin belgelerin doğru, düzenli ve zamanında gönderilmesinden kuruluşların dış proje kredisi ile ilgili birimleri, tahakkuk memurlukları, saymanlıklar ve ilgili işlemleri onaylayanlar sorumludur.

b) Kuruluşlar kullandıkları dış kredilere ait bütün belgeleri, ilgili kredinin geri ödemesi tamamlanıncaya kadar muhafaza etmekle yükümlüdürler.

c) Bu Yönetmelik ekinde yer alan formların doğru, düzenli ve zamanında gönderilmemesi halinde, ilgili kurum ve projenin değerlendirilerek gerekli denetim mekanizmasının harekete geçirilmesi ve buna bağlı olarak kredi kullanımının devamına karar verme yetkisi Hazine Müsteşarlığına aittir.

Madde 26 — Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesi ile birlikte 28/4/1999 tarihli ve 23679 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Dış Proje Kredilerinde Dış Borç Kaydı ve Muhasebeleştirme İşlemlerinde Uygulanacak Esas ve Usullere İlişkin Tebliğ" ile 30/12/1999 tarihli ve 23922 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan "Dış Proje Kredilerinde Genel ve Katma Bütçeli Kuruluşlar Dışındaki Kurumların Dış Borç Kaydı ve Muhasebeleştirme İşlemlerinde Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkındaki Tebliğ" yürürlükten kaldırılmıştır.

Geçici Madde 1 — Dış proje kredilerinin muhasebeleştirilmesine ilişkin oluşturulan hesapların ayrıntılı tanımları ve diğer hususlar Devlet Muhasebesi Yönetmeliğinde düzenlenir.

Yürürlük

Madde 27 — Bu Yönetmelik 1/1/2003 tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 28 — Bu Yönetmelik hükümlerini Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan ile Maliye Bakanı birlikte yürütür.

 

—— • ——

Adalet ve İçişleri Bakanlığından :

 

Yakalama, Gözaltına Alma ve İfade Alma Yönetmeliğinde

Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik

 

MADDE 1 — 1/10/1998 tarihli ve 23480 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yakalama, Gözaltına Alma ve İfade Alma Yönetmeliğinin 29 uncu maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Eğitim süresi ve müfredatı ilgisine göre Jandarma Genel Komutanı veya Emniyet Genel Müdürü ya da Sahil Güvenlik Komutanının onayı ile belirlenir.”

“Eğitimi başarı ile bitiren personele, şekli ve ebadı Jandarma Genel Komutanlığı veya Emniyet Genel Müdürlüğü ya da Sahil Güvenlik Komutanlığının eğitim birimlerince belirlenen sertifika verilir.”

Yürürlük

MADDE 2 —Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 3 —Bu Yönetmelik hükümlerini Adalet ve İçişleri Bakanları yürütür.

—— • ——

İçişleri Bakanlığından :

 

Patlayıcı Madde Ateşleyici Yeterlilik Belgesinin Verilmesi

Esas ve Usullerinin Belirlenmesi Hakkında Yönetmelik

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Hukuki Dayanak ve Tanımlar

Amaç

Madde 1 — Bu Yönetmeliğin amacı; 87/12028 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe konulan Tekel Dışı Bırakılan Patlayıcı Maddelerle Av Malzemesi ve Benzerlerinin Üretimi, İthali, Taşınması, Saklanması, Depolanması, Satışı, Kullanılması, Yok Edilmesi, Denetlenmesi Usul ve Esaslarına İlişkin Tüzük kapsamında bulunan patlayıcı maddelerin kullanılmasında görevlendirilecek ateşleyicilere verilecek yeterlilik belgesine ilişkin sınav koşulları, sınav kurulunun oluşumu ve sınavla ilgili diğer hususları düzenlemektir.

Kapsam

Madde 2 — Bu Yönetmelik, Tüzük kapsamındaki patlayıcı maddelerin kullanımında görevlendirilecek ateşleyicilerde aranan özellikler, sınavların yapılış şekli, sınav kurulunun oluşumu ile ateşleyici yeterlilik belgelerinin düzenlenmesi, yenilenmesi ve geri alınması işlemlerini kapsar.

Hukuki Dayanak

Madde 3 — Bu Yönetmelik, 14/8/1987 tarihli ve 87/12028 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tekel Dışı Bırakılan Patlayıcı Maddelerle Av Malzemesi ve Benzerlerinin Üretimi, İthali, Taşınması, Saklanması, Depolanması, Satışı, Kullanılması, Yok Edilmesi, Denetlenmesi Usul ve Esaslarına İlişkin Tüzüğün 121 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 — Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: İçişleri Bakanlığını,

b) Valilik: İl Valiliğini,

c) Emniyet Müdürlüğü: İl Emniyet Müdürlüğünü,

d) Tüzük: 14/8/1987 tarihli ve 87/12028 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe konulan Tekel Dışı Bırakılan Patlayıcı Maddelerle Av Malzemesi ve Benzerlerinin Üretimi, İthali, Taşınması, Saklanması, Depolanması, Satışı, Kullanılması, Yok Edilmesi, Denetlenmesi Usul ve Esaslarına İlişkin Tüzüğü,

e) Aday: Ateşleyici yeterlilik belgesi talebinde bulunan adayı,

f) Patlayıcı Maddeler: Şiddetli bir kimyasal reaksiyonla parçalanarak, ani yüksek sıcaklıkla birlikte büyük hacimlerde gaz haline dönüşebilen maddeleri,

g) Piroteknik Maddeler: İnfilak edici özelliği olmayan kendiliğinden ekzotermik reaksiyonların bir sonucu olarak ısı, ışık, ses, gaz veya duman ya da bunların kombinasyonu yoluyla bir etki yaratmak amacıyla tasarlanan bir madde ya da maddelerin karışımını,

h) Sınav: Yeterlilik belgesi için yapılacak mülakat sınavı ve yazılı sınavını,

i) Yeterlilik Belgesi: Tüzük kapsamındaki patlayıcı maddelerin ateşlenmesi işini yapacaklara verilecek ateşleyici yeterlilik belgesini,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Adaylarda Aranacak Nitelikler ve Başvuru

Adaylarda Aranacak Nitelikler

Madde 5 — Ateşleyici yeterlilik belgesi düzenleneceklerde;

a) 18 yaşından büyük olmak,

b) En az ilkokul mezunu olmak,

c) Ateşli silahlar ve/veya patlayıcı maddelerle işlenen cürümlerden hüküm giymemiş olmak,

d) Taksirli suçlar hariç, değişik zamanlarda aynı veya farklı türden ikiden fazla suçtan dolayı hapis veya ağır hapis ve/veya ağır para cezasına mahkûm olmamak,

e) Taksirli suçlar hariç, bir yıldan fazla hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkûm olmamak,

f) Devlet Güvenlik Mahkemelerinin yargılama kapsamına giren suçlarla 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamındaki suçlardan birinden hüküm giymemiş olmak,

g) 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 403 ve 404 üncü maddelerinde yazılı suçların birinden mahkûm olmamak,

h) Ateşleyicilik işine engel olacak akıl hastalığı, psikolojik, nörolojik ve fiziki rahatsızlığı bulunmamak,

i) Yabancı uyruklu vatandaşlar için, yetkili kamu kurum ve kuruluşlarından çalışma izni ve meşruhatlı ikamet teskeresi almış olmak,

j) Kısıtlı olmamak,

şartları aranır.

Başvuru

Madde 6 — Adayların aşağıdaki belgelerin eklendiği bir dilekçe ile ikamet ettikleri İl Valiliğine başvurmaları gerekir;

a) Nüfus cüzdanı fotokopisi,

b) Son bir yıl içinde çekilmiş dört adet renkli vesikalık fotoğraf,

c) Öğrenim durumunu gösteren belge aslı ve onaylı örneği,

d) 1774 sayılı Kimlik Bildirme Kanunu ve bu Kanunun uygulama yönetmeliği hükümleri çerçevesinde mahalli kolluk amirliği kayıtlarına uygunluğu tastiklenmiş muhtarlık ikamet ilmuhaberi,

e) Yeterlilik belgesi almasında psikolojik, nörolojik veya fiziki bir rahatsızlığı bulunmadığına dair resmi veya İl Sağlık Müdürlüğünün yetkilendirdiği özel sağlık kuruluşları tarafından düzenlenecek sağlık raporu,

f) Adli sicil belgesi.

Fotokopisi verilen belgeler, müracaatı alan görevli tarafından aslı ile karşılaştırılarak "Aslı Görüldü" ibaresi ile birlikte sicil ve imza atılarak alınır.

Valilikçe durumu uygun görülenlerden, dosyaları Bakanlığa gönderilen adaylara ait liste, sınav kuruluna intikal ettirilir.

 

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Sınav Kurulu ve Sınavla İlgili Esaslar

Sınav Kurulu

Madde 7 — Sınav kurulu Bakanlığın koordinesinde; Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Maden Mühendisi İş Müfettişi başkanlığında, Bayındırlık ve İskan Bakanlığında görevli bir inşaat mühendisi, İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü ve Jandarma Genel Komutanlığı Kriminal Daire Başkanlıklarında görevli birer Bomba/Patlayıcı Madde İmha Uzmanı ile İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü ve Jandarma Genel Komutanlığında görevli ilgili büro amirleri ve Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliğinden bir uzman maden mühendisinin katılımıyla yedi kişiden oluşturulur.

Kurul, gerekli görülmesi halinde sınav sorularının hazırlanması ve sınavların yapılması aşamasında ilgili Bakanlık, kurum ve kuruluşların uzmanlarından da yararlanabilir.

Sınav Kurulunun Görevleri

Madde 8 — Sınav kurulu;

a) Yazılı sınav sorularını hazırlamak,

b) Yazılı sınavı yapmak ve değerlendirmek,

c) Mülakat sınavını yapmak ve değerlendirmek,

d) Sınavları tespit edilen programlar ve esaslar dahilinde yürütmek,

e) Yeteri kadar sınav uygulayıcısı ve gözetmeni belirlemek,

f) Sınavları belirlenen süre içinde tamamlamak,

g) Sınav sonucu başarılı olanların listesini hazırlamak,

h) Sınav sonuçlarına yapılacak itirazları inceleyerek sonuca bağlamakla,

görevlidir.

Sınavların Yapılışı

Madde 9 — Yeterlilik sınavları, müracaat sayısı da dikkate alınarak Bakanlıkca tespit edilecek tarih ve yerlerde, sınav kurulunun denetiminde yazılı ve mülakat sınavı olmak üzere iki aşamalı olarak, adayın almak istediği yeterlilik belgesine göre farklı bir şekilde yapılır.

Yazılı sınav Bakanlığın belirleyeceği bir salonda, sınav kurulunun önceden hazırladığı (50) soru üzerinden çoktan seçmeli olarak yapılır.

Yazılı sınavdan yeterli not alan adayların mesleki bilgi ve becerisinin değerlendirilmesi amacıyla mülakat sınavı yapılır.

Sınav Sonuçları

Madde 10 — Yazılı ve mülakat sınavları (100) not üzerinden ayrı ayrı değerlendirilir. Adayların her iki sınavdan da en az (60) not almaları gerekir.

Sınav sonuç listeleri sınav kurulunun sınav tarihinden önce belirleyeceği yer, zaman ve şekilde ilan edilir.

Yazılı sınav sonuçlarına itirazlar, sınav sonuçlarının açıklanmasından itibaren 24 saat içerisinde dilekçe ile sınav kuruluna yapılır. Sonuç en geç 24 saat içerisinde açıklanır. Kurulun itirazla ilgili aldığı karar kesindir.

 

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Yeterlilik Belgesi ile İlgili Esaslar

 

Belgelerin Sınıflandırılması

Madde 11 — Yeterlilik belgesi, kullanılacağı alan ve işin durumuna göre;

(A) Sınıfı Yeterlilik Belgesi: Piroteknik maddelerin ateşlenmesi işini yapacaklara verilen yeterlilik belgesidir.

(B) Sınıfı Yeterlilik Belgesi: Yerüstünde yapılacak işlemlerle ilgili Tüzük kapsamındaki patlayıcı maddelerin ateşlenmesi işini yapacaklara verilen yeterlilik belgesidir.

(C) Sınıfı Yeterlilik Belgesi: Yeraltında ve grizulu ocaklarda yapılacak işlemlerle ilgili Tüzük kapsamındaki patlayıcı maddelerin ateşlenmesi işini yapacaklara verilen yeterlilik belgesidir.

Yeterlilik belgelerinin renk, şekil ve muhteva esasları Bakanlıkça belirlenir. (A), (B) ve (C) Sınıfı Yeterlilik Belgeleri aynı tip ve renkte olup, belgenin sınıfı/sınıfları üzerinde belirtilir.

Belgelerin Düzenlenmesi

Madde 12 — Sınavlarda başarılı olanların listesinin başarılı oldukları belge sınıfı/sınıfları ile birlikte, sınav kurulunca Bakanlığa iletilmesinden sonra, bu bilgiler Bakanlıkça ilgili Valiliklere bildirilir. Bakanlıkça Valiliklere başarılı olduğu bildirilenlere beş yıl için Valiliklerce, başarılı oldukları sınıfa/sınıflara ait yeterlilik belgesi düzenlenir.

Belgelerin Yenilenmesi

Madde 13 — Yeterlilik belgelerinin yenilenmesi için, belgenin süresinin sona ermesinden bir ay önce yenileme için gerekli işlemlerin başlatılması gerekir.

Süresi biten yeterlilik belgeleri, süresi sonunda yazılı ve mülakat sınavları yapılmaksızın, verilişindeki usule uygun olarak Valilikçe yenilenir.

Belgelerin İptali

Madde 14 — Yeterlilik belgesi sahiplerinin Tüzük ve bu Yönetmelik hükümlerine aykırı hareketlerinin tespiti halinde, bu durumun giderilmesi için Tüzüğün 129 uncu maddesi doğrultusunda yeterli süre verilerek gerekli uyarıda bulunulur. Tekerrürü halinde, yeterlilik belgeleri geçici veya sürekli olarak Valilikçe geri alınarak, durum gecikmeksizin Bakanlığa ve İl Valiliklerine bildirilir.

 

BEŞİNCİ BÖLÜM

Diğer Hükümler

 

Geçici Madde 1 — Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce Tüzüğün 121 inci maddesine göre yeterlilik belgesi almış olanların, bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içerisinde başvurmaları ve bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinin (b) bendi dışındaki nitelikleri taşımaları halinde belgeleri yenilenir. Bu süre içerisinde gerekli değişikliği yaptırmayanların belgeleri iptal edilir.

Yürürlük

Madde 15 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 16 — Bu Yönetmelik hükümlerini İçişleri, Milli Savunma, Bayındırlık ve İskan, Çalışma ve Sosyal Güvenlik ile Sanayi ve Ticaret Bakanları yürütür.

—— • ——

Bayındırlık ve İskan Bakanlığından:

 

Araç Muayene İstasyonlarının Açılması, İşletilmesi ve

Araç Muayenesi Hakkında Yönetmelik

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve Kapsam

Madde 1 — Bu Yönetmeliğin amacı, araçların muayenesini yapacak olan gerçek veya tüzelkişilere ait muayene istasyonlarına işletme belgesi ile yetki verilmesine ve bunların seçimine; muayene istasyonlarında bulunacak makine, araç ve gereç ile personelin niteliklerine; işletme, çalışma ve denetlenmelerine; bu muayene istasyonlarında alınacak ücretin tespitine dair usul ve esaslar ile diğer şart ve esasları düzenlemektir.

Dayanak

Madde 2 — Bu Yönetmelik, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 35 inci maddesine dayanılarak çıkarılmıştır.

Tanımlar

Madde 3 — Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Bayındırlık ve İskan Bakanlığını,

b) Genel Müdürlük: Karayolları Genel Müdürlüğünü,

c) İstekli: Muayene istasyonu açmak ve işletmek üzere başvuru ve teklifte bulunan gerçek ve özel tüzel kişileri, kamu tüzel kişiliğini haiz kurum ve kuruluşları,

d) İşleten: Muayene istasyonu işletmek üzere Karayolları Genel Müdürlüğünden işletme belgesiyle yetki almış gerçek ve tüzel kişiler, kamu tüzel kişiliğine haiz kurum ve kuruluşlarını,

e) Muayene İstasyonu Amiri: Her muayene istasyonunda bulunması zorunlu, araçların muayenesinden, muayene istasyonu işleteni ile birlikte sorumlu olan ve vasıfları bu Yönetmeliğinin 17 nci maddesinde belirtilen personeli,

f) Muayene İstasyonu Amir Yardımcısı: Araçların muayenesinden, muayene istasyonu amirine karşı sorumlu olan ve nitelikleri bu Yönetmeliğin 17 nci maddesinde belirtilen personeli,

g) Muayene İstasyonu Teknisyeni: Her muayene istasyonunda bulunması zorunlu olan ve nitelikleri bu Yönetmeliğin 17 nci maddesinde belirtilen personeli,

h) Muayene Kanalı: Muayeneye gelen araçların bu Yönetmelikte belirtilen usul ve esaslar dahilinde tüm muayenelerinin yapıldığı muayene araç ve gereçlerinin yerleştirildiği peronu,

ifade eder.

Bu Yönetmelikle ilgili diğer terimlerin tanımları için 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 3 üncü ve 16/6/1985 tarihli ve 18786 Mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 3 üncü maddelerinde belirtilen tanımlar esas alınır.

 

İKİNCİ BÖLÜM

Muayene İstasyonları, Duyuru ve Müracaat

Muayene İstasyonları

Madde 4 — Araçların muayeneleri, Genel Müdürlüğe ait muayene istasyonlarında veya Genel Müdürlük tarafından belirli süreli işletme belgesiyle yetki verilen gerçek ve tüzelkişiler ile kamu tüzelkişiliğini haiz kurum ve kuruluşlarına ait araç muayene istasyonlarında yapılır.

Duyuru

Madde 5 — Araç Muayene istasyonlarının nerelerde açılacağı, süresinin ne olacağı ve son müracaat tarihi Resmî Gazete’de ilân edilir.

Başka mahallerde İstasyon açılmasına ihtiyaç duyulması halinde buna ilişkin duyuru aynı şekilde yapılır.

Müracaat

Madde 6 — İşletme Belgesi ile yetki alarak araç muayene istasyonu açmak ve işletmek isteyenler, Genel Müdürlük Bakım Dairesi Başkanlığına Teklif Verme Şartnamesinde belirlenen şekil ve esaslara uygun teklif vereceklerdir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Değerlendirme Komisyonu ve Değerlendirme Esasları

 

Değerlendirme Komisyonu

Madde 7 — Muayene istasyonu açmak isteyenlerin yapacakları teklifler, Genel Müdürlük bünyesinde oluşturulacak en az üç kişilik komisyon tarafından değerlendirilir.

Komisyon üyelerinin görevi başında bulunmadığı hallerde yerine yedekleri alınır. Komisyon teşekkülü ve kararları, Karayolları Genel Müdürlüğünün onayı ile kesinleşir.

Değerlendirme Esasları

Madde 8 — Komisyonca; Teklif Verme Şartnamesinde belirlenen deneyim, mali durum, kullanılacak cihazların üreticisi olmak, teknik kavram raporu ve istasyonların tesis edilme süresine ilişkin kriterlere göre değerlendirme yapılır. Tekliflerin eşit şartlar taşıması halinde bunlardan hangisinin tercih edileceği veya bunlara hangi mahallerde yetki verileceği konusunda Genel Müdürlükçe karar verilir.

Kamu kurum veya kuruluşlarının teklifleri teklif verme şartnamesi hükümlerine benzer şekilde değerlendirilir.

Teklifi uygun bulunan isteklilerden araç muayene istasyonu açılma ve işletilmesi hakkında noter onaylı bir taahhütname alınır.

 

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Yetki İle İlgili Hükümler

Yetki Verme

Madde 9 — Karayolları Genel Müdürlüğünce onaylanan değerlendirme komisyonu kararı ile teklifi uygun görülen gerçek veya tüzelkişiler, müracaat dilekçesinde belirtilen adreslerine yapılan bildirim tarihinden itibaren teklifindeki iş programına göre tesisi yapmak ve araç muayenesine başlayacak hale getirmek zorundadırlar.

Birden fazla ili kapsayacak şekilde işletme belgesi ile yetki verilmesi uygun görülen gerçek veya tüzelkişiler adreslerine yapılan bildirim tarihinden itibaren bir ay içinde muayene istasyonlarını işletmeye hazır hale geliş sıra ve süresini belirleyen bir yapım programını Genel Müdürlüğe vereceklerdir. Genel Müdürlüğün bu programı değiştirerek onaylaması halinde istekli buna uymak zorundadır. Aynen veya değiştirilerek onaylanan programa uygun sıra ve sürede tesisin işletmeye uygun hale getirilmesi gereklidir.

Ancak, isteklinin yukarıdaki fıkralarda belirtilen süreler içinde mücbir sebeplere dayanarak istemesi ve Genel Müdürlüğün uygun görmesi halinde her muayene istasyonu için en fazla altı aya kadar ek süre verilebilir. Bir veya birden fazla istasyon için verilen ek süre diğer istasyonların tasdikli yapım programını ertelemez.

Araç muayene istasyonunu şartnameye ve projeye uygun şekilde yaparak işletmeye hazır hale getiren gerçek veya tüzelkişiye İşletme Belgesi ile yetki verilir. İşletme Belgesi ile yetki verilen işletenin adı soyadı, ticari unvanı ve ilgili bilgiler istasyonda herkesin görebileceği yere asılır.

Muayene istasyonu veya istasyonları belirlenen süre içinde tamamlanarak işletmeye hazır hale getirilmediği takdirde işletme belgesi ile yetki verilmez. İstekli yaptığı masraflarla ilgili bir hak iddiasında bulunamaz.

Yetkinin İptali

Madde 10 — Yetkinin iptalinde 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 35 inci maddesi hükümleri uygulanır.

İşletenin taahhüdünden vazgeçmesi, infisahı veya iflası hallerinde de İşletme Belgesi ile verilen yetki iptal edilir. Bu halde; tesis araç ve gereçleri yeni yetkilendirme yapılıncaya kadar Genel Müdürlük gözetiminde çalıştırılır. Bu takdirde işleten hiçbir talepte bulunamaz.

İşletenin ölümü halinde de yukarıdaki fıkra hükmü uygulanır. Ancak Genel Müdürlük işletenin varislerinden istekli olanlara, ölüm tarihinden itibaren 30 gün içinde noter onaylı taahhütname verilmesi şartıyla yetkiyi devredebilir.

Yetkinin Uzatılması ve Sona Ermesi

Madde 11 — Verilen yetki sürenin sonunda biter. Süre bitimine bir yıl kala, görevin devamı konusunda işletenin talebi ve Genel Müdürlüğün uygun görmesi halinde yetki süresi uzatılabilir ve işletenden yeni taahhütname alınır.

Verilen yeni yetki süresi ilk yetki süresini aşamaz.

Yetkinin Devri

Madde 12 — İşletme yetkisi Genel Müdürlüğün izni olmadan devredilemez. İşletme yetkisinin devri için araç muayene yetkisini haiz gerçek veya tüzel kişiler ile devir alacak olanın yazılı müracaatları Genel Müdürlükçe incelenerek uygun görülmesi halinde yetki devrine izin verilebilir.

Devir alacaklarda ilk değerlendirmedeki şartlar aranır.

BEŞİNCİ BÖLÜM

İşletme Şartları ve Muayene Esasları

İşletme Şartları

Madde 13 — İşletme belgesiyle yetki verilen muayene istasyonları işletenleri aşağıdaki hususlara uymakla yükümlüdürler.

a) Muayene istasyonundaki kontrol cihazları devamlı hizmet verecek şekilde bulundurulacak, cihazlardan her hangi birinin arızalanması halinde, bu arıza giderilmeden muayeneye cihazsız devam edilmeyecektir.

b) İşleten her türlü aracın muayenesini model, marka ve tür gözetmeksizin yapmak zorunluluğundadır.

c) Muayene istasyonu ve muayene kanalları araç muayenesi dışında başka bir amaç ve ticari faaliyet için kullanılamaz.

d) Muayene istasyonu alanının sınırlarının duvar, çit veya benzeri bir sistemle çevrilerek, bu sahaya görevli personel ile araçlarını muayeneye getirenlerden başka kimselerin girmesine engel olunması, alan içinde sigorta bürosu, yedek parça satış büfesi faaliyetine izin verilmemesi işleten tarafından sağlanacaktır. Yiyecek, içecek ve kırtasiye gibi maddeler satan büfe konulabilir.

e) Muayene istasyonlarında ve istasyona ait alanlardaki işçilerin sağlığı ve iş güvenliği ile çalışma şartları, ilgili mevzuata göre muayene istasyonu işleteni tarafından sağlanacaktır. İstasyonlarda kullanılabilir durumda ilk yardım dolabı bulunacaktır.

f) Muayene istasyonlarında, meydana gelebilecek kazalardan ve bu kazaların sebep olacağı her türlü zararlardan işleten doğrudan doğruya sorumludur. İşleten bu hususta, yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine uyacaktır.

g) Ebadı, muhtevası, yeri, sayısı Genel Müdürlükçe belirlenecek panolar ve levhalar Genel Müdürlüğün uygun göreceği yerlerde bulundurulacaktır.

h) İşletmeye açılan istasyonda yapılacak her türlü tadilat için Genel Müdürlüğün onayı alınacaktır. İstasyonun bakım, onarım ve işletme masrafları işletene aittir.

i) Her türlü güvenlik önlemi işleten tarafından alınacaktır.

Muayene Esasları

Madde 14 — Araç muayeneleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 16/6/1985 tarihli ve 18786 Mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan Karayolları Trafik Yönetmeliği, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nca yürürlüğe konulan Tip Onay Yönetmelikleri, 3/2/1993 tarihli ve 21485 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan Araçların İmal Tadil ve Montajı Hakkında Yönetmelik ile yapılan düzenlemeler dikkate alınarak en azından Ek-1’de verilen cetveldeki hususları kapsayacak şekilde sistem ve aksamlarının zorunlu olarak kontrol ve testini içerecektir.

Araçlarda kullanılan lastiklerin diş yüzeyinin ana yivlerindeki (oluklar) diş derinlikleri, 4 den az lastikli araçlarda en az 1 mm , 4 ve daha fazla lastikli araçlarda en az 1,6 mm olacaktır. Ana yivler, lastik yüzeyinin yaklaşık 3/4 oranında genişliğini kapsayan, lastik yüzeyinin merkezi kısmındaki yivlerdir.

Muayene sonuçları bir Araç Muayene Raporuna İşlenir.

Araç muayene sonuçları dört grupta değerlendirilecektir :

1- KUSURSUZ: Muayene edilen araçta hiçbir eksikliğin bulunmaması halidir. Bu durumda Motorlu Araç Trafik Belgesinin ilgili kısmına bir sonraki muayene tarihi yazılarak istasyon amiri tarafından imzalanması ve mühürlenmesi ile onaylanacaktır.

2- HAFİF KUSUR: Aracın yapılan muayenesi sonrasında yeniden muayenesine gerek duyulmayan eksikliğin bulunması halinde, eksiklikler Araç Muayene Raporunda gösterilip raporun bir örneği aracı getirene verilerek, Araç Trafik Belgesinin ilgili kısmına bir sonraki muayene tarihi yazılacak istasyon amiri tarafından imzalanıp, mühürlenmesinden sonra muayenesi bitirilecektir.

3- AĞIR KUSUR: Aracın muayenesi sonucunda tamirine ihtiyaç duyulacak derecede eksiklikler tespit olunması halinde, Araç Muayene Raporuna yeniden muayeneye gelmesi için bir aylık süre tanınarak muayenesi bitirilmeyecektir.

Raporun bir örneği aracı getirene verilecek ve tekrar muayene sırasında verilen raporun bir örneği alınarak ilk muayenede görülen eksikliğin giderilip giderilmediği kontrol edilecektir. Eksiklikler tamamlanmadığı sürece muayenesi bitirilmeyecektir.

4- EMNİYETSİZ: Aracın; can ve mal emniyeti ile trafik güvenliği açısından tehlikeli olacak derecede kusurlarının tespiti halinde muayenesi yapılmayacak, araç için trafikten men tutanağı düzenlenerek durum trafik zabıtasına bildirilecektir.

Araç Muayene Raporlarının işletende kalan nüshaları arşivlenip saklanacaktır.

 

ALTINCI BÖLÜM

Bulundurulacak Araç ve Gereçler

Bulundurulacak Araç ve Gereçler

Madde 15 — Araç muayene istasyonlarında ;

a) Fren, far, lastik diş derinliği, egzoz gazları ölçüm cihazı, gürültü kontrol, gaz kaçağı kontrol ve ölçüm cihazlarının bulundurulması,

b) Her muayene istasyonunda, yeterli kapasitede, diskete kayıt yapan bilgi işlem sistemi kurulması,

c) Her kanalda, araç kaldırıcı lift bulundurulması,

d) Seyyar muayene ekibinde en azından; fren, far, lastik diş derinliği, egzoz gaz ölçüm cihazlarının bulunması,

zorunludur.

Gerekli görülmesi halinde ön düzen kontrol cihazının bulundurulması işletenden istenebilir.

Ayrıca, teknik gelişmelere bağlı olarak gerekli görülecek diğer ölçü ve kontrol cihazlarını belirlemeye Genel Müdürlük yetkilidir.

İstasyon ve kanallarda bulunacak cihazlar ve sayıları şartname ile belirlenir.

 

YEDİNCİ BÖLÜM

Personel ile İlgili Hükümler

Çalıştırılacak Personel

Madde 16 — Araç Muayene İstasyonunda, bir istasyon amiri ve en az bir yardımcısının bulundurulması zorunludur. Ayrıca, teknolojik gelişmelere bağlı olarak Genel Müdürlükçe belirlenecek yeterli sayıda muayene teknisyeni ve gerekli personel çalıştırılır.

Muayene istasyonu işleteni ile istasyon amirinin farklı kişiler olması halinde muayene istasyonu amiri işletenin bu istasyonla ilgili kanuni temsilcisi sayılır.

Aranacak Şartlar

Madde 17 — Çalıştırılacak personelde aşağıdaki şartlar aranır;

a) Öğrenim şartları:

1) Muayene İstasyon Amiri; Makine, Elektrik, Elektronik Mühendisi veya Y. Mühendisi olmak,

2) Muayene İstasyon Amiri Yardımcısı; Makine dalında en az 2 yıllık yüksek öğrenim görmüş olmak,

3) Muayene Teknisyeni; En az teknik lise, endüstri meslek lisesi veya dengi meslek liselerinin makine veya motor bölümü mezunu olmak.

b) Sürücü belgesine sahip olma şartları:

1) Muayene İstasyon Amiri ve yardımcısı, (B) sınıfı sürücü belgesine,

2) Hafif vasıta muayene teknisyenleri (B) sınıfı, ağır vasıta muayene teknisyenleri (E) sınıfı sürücü belgesine sahip olmak.

c) Eğitim şartları: Muayene istasyonu amiri, yardımcısı ve muayene teknisyenlerinin Genel Müdürlüğün düzenleyeceği veya düzenleteceği mevzuat, araç muayenelerinde takip edilecek esas ve kıstaslar ile motorlu araç tekniği konularında Genel Müdürlükçe uygun görülecek sürede kurslara katılmak,

d) Sağlık şartları: Bu Yönetmelikte belirtilen hükümlere uygun olarak beden ve ruh sağlığı bakımından çalışmalarına engel durumları bulunmadığını sağlık raporu ile belgelendirmek.

e) Kamu haklarından mahrum olmamak.

f) Taksirli suçlar ve aşağıda sayılan suçlar dışında tecil edilmiş hükümler hariç olmak üzere, ağır hapis veya 6 aydan fazla hapis veyahut affa uğramış olsalar bile Devletin şahsiyetine karşı işlenen suçlarla, zimmet, ihtilas, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, inancı kötüye kullanma, dolanlı iflas gibi yüz kızartıcı veya şeref ve haysiyeti kırıcı suçtan veya istimal ve istihlak kaçakçılığı hariç, kaçakçılık, resmi ihale ve alım satımlara fesat karıştırma, Devlet sırlarını açığa vurma suçlarından dolayı hükümlü bulunmamak.

Personelin Sınava Tabi Tutulması ve Yetki Verilmesi

Madde 18 — Araç muayene istasyonunda çalıştırılacak istasyon amiri, yardımcısı ve muayene teknisyenleri, Genel Müdürlükçe düzenlenen veya düzenletilen kursa katılmak zorundadır. Kurs sonunda yazılı ve sözlü sınava tabi tutulurlar. Sınav sonucunda 100 üzerinden en az 75 puan alan başarılı sayılır ve Genel Müdürlükçe bunlara Motorlu Araç Muayene Yetki Belgesi verilir.

Daha önce araç muayene istasyonlarında en az 1 yıl muayene istasyonu amiri olarak çalıştıklarını belgelendiren veya Genel Müdürlük yetki belgesini haiz olarak ilgili birimlerde çalışan Makine Yüksek Mühendisleri veya Mühendislerine Genel Müdürlükçe de uygun görüldüğü takdirde kurs ve sınava katılmaksızın Araç Muayene Yetki Belgesi verilir.

Yetki Belgesinin İptali

Madde 19 — Genel Müdürlükçe teknik personele verilen yetki belgeleri aşağıda belirtilen hallerde iptal edilir.

a) Süreli iptal: 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu gereğince süreli olarak sürücü belgesi geri alınanların bu süre boyunca, yetki belgeleri süreli olarak iptal edilir.

b) Süresiz iptal: 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu gereğince sürücü belgesi süresiz olarak geri alınanların, yetki belgesi almış olan teknik personelden kursa çağrılanlardan kursa katılmayanlar ve bu Yönetmeliğin 17 nci maddesinin (e) bendinde öngörülen şartları kaybedenlerin yetki belgeleri geri alınır ve süresiz olarak iptal edilir.

Genel Müdürlük Yetki Belgesine sahip görevlilerce yapılan denetlemelerde, Araç muayenelerini, bu Yönetmelik hükümlerine aykırı yapanların, tespiti halinde, Yetki Belgeleri, süresiz olarak iptal edilir.

Çalışma Süresi

Madde 20 — Muayene istasyonları haftada en az 45 ve günde en az 7,5 saat açık ve hizmete hazır bulundurulur. Haftalık ve günlük çalışma süreleri konusunda 1475 sayılı İş Kanununun 61 inci maddesi hükmü uygulanır.

Çalışma gün ve saatlerini gösteren panolar istasyon girişinde uygun yerlerde bulundurulur.

 

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Araçların Muayeneleri ile İlgili Hükümler

Muayene Süresi

Madde 21 — Araçlar cinslerine, kullanma amaç ve şekillerine göre;

a) Hususi otomobiller ile bunların her türlü römorkları ilk 3 yaş sonunda ve devamında her 2 yılda bir,

b) Resmi ve ticari plakalı otomobiller ile bunların her türlü römorkları ilk 2 yaş sonunda ve devamında yılda bir,

c) Lastik tekerlekli traktörler ile bunların her türlü römorkları ilk 3 yaş sonunda ve devamında 3 yılda bir,

d) Diğer bütün motorlu araçlar ile bunların her türlü römorkları ilk 1 yaş sonunda ve devamında yılda bir,

periyodik muayeneye tabi tutulur.

Askeri araçlarla, raylı sistemde çalışan veya iş makinası türünden araçların muayeneleri, tescilini yapan kuruluşlarca ve bu Yönetmeliğin Ek-1’de sayılan esaslar dikkate alınarak yapılır.

Muayene süresi dolmasa bile kazaya karışması sonucu yetkili zabıtaca muayenesi gerekli görülenler ile üzerinde değişiklik yapılan araçların ayrıca özel muayenesi zorunludur.

Karayoluna çıkmış olan araçların, teknik şartlara uyup uymadığı trafik zabıtasınca kontrol edilerek her an muayene istasyonlarına sevk edilip muayeneleri yaptırılabilir.

Ayrıca, yetkililerin isteği halinde araçlarda bulunması zorunlu belge ve cihazların bulunup bulunmadığı muayene istasyonlarında kontrol edilir ve şartlara uymayanların muayeneleri yapılmaz.

Periyodik muayene süresinin dolmasına bir ay veya daha az kalmış araçların muayeneleri de yapılabilir.

Muayene Ücreti

Madde 22 — 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 35 inci maddesi hükmünce tespit ve ilan olunan ücretler uygulanır.

Tespit edilmiş olan muayene ücret tarifesi, araç muayene istasyonunun herkesçe görülebilecek uygun yerlerinde asılır.

Ücretin tespiti ; bir önceki yılın ücretleri dikkate alınarak :

- Sanayi ve/veya Ticaret Odalarının,

- Sanayi ve Ticaret Bakanlığı Tüketicinin ve Rekabetin Korunması Genel Müdürlüğünün,

görüşleri değerlendirilerek belirlenir.

Muayenelerin Kaydı

Madde 23 — Araçların muayeneleri bir Araç Muayene Raporuna işlenir. Bu rapor sonucuna göre, trafik belgesine işlenir ve ayrıca aracın arka kısmında seyir halinde en iyi görülebilecek yere bir sonraki muayene tarihine kadar geçerli olduğunu gösteren muayene pulu yapıştırılır.

Araç Muayene Raporuna işlenen muayene sonuçları bilgisayar ortamına geçirilir ve her ay sonunda, sınırları içinde bulunduğu Karayolları Bölge Müdürlüğüne göndereceği form belgelerine dökümü yapılır veya Genel Müdürlüğe elektronik ortamda aktarılır.

Muayene Raporuna her işleten kendi logosunu koyacaktır.

Bilgisayar sistemlerinde muayenelerin kaydı hususunda aşağıdaki şartlar aranır;

1) Bilgisayar sistemi, bilgilerin doğruluğunu ve gizliliğini her seviyede sağlayacak nitelikte olacaktır.

2) Bilgisayar sistemlerinde meydana gelebilecek arızalar en fazla iki iş gününde giderilecektir.

3) Hiçbir muayene işlemi bilgisayar sistemi kayıtlarının dışında olmamalıdır.

4) Kullanılacak yazılımda girilecek bilgiler, Genel Müdürlükçe verilecek formdaki tüm bilgileri içermelidir.

5) Muayene raporunun basımı yapıldıktan sonra kaydedilen bilgiler üzerinde değişiklik yapılmamalıdır.

6) Sisteme depolanan bilgilerin yedeklemeleri otomatik olarak yapılmalıdır.

7) Bilgilerin bağlı olduğu ağa ve bir ağa bağlı olmayan merkezler için merkezi teknik koruma aktarımı sağlanmalıdır.

8) Bilgilerin aktarım formatı Genel Müdürlükçe belirlenecek bilgi dosyası şeklinde olmalı ve bu dosya muayene istasyonunda muayenesi gerçekleştirilen araçlara ilişkin tüm bilgilerin yanı sıra, muayene istasyonunun tarifi için gerekli bilgileri de içermelidir.

Denetleme

Madde 24 — Muayene istasyonları, Genel Müdürlüğün yetki belgesini haiz görevlileri tarafından üç ayda bir periyodik olmak üzere ve Genel Müdürlükçe gerekli görüldüğü hallerde denetlenir.

Muayene istasyonu amiri, yokluğunda yardımcısı; denetlemeye gelen yetkilileri gerek muayene istasyonundaki makine ve teçhizatının ve gerekse çalıştırılan personelin nitelik ve niceliğini görüp kontrol etmesi için her türlü kolaylığı sağlayacak, istenen bütün bilgi ve belgeleri vereceklerdir.

Denetleme sonucu Genel Müdürlükçe, işletme belgesiyle yetki verildiği halde bu Yönetmelikte belirtilen işletme şartlarına uymayan veya muayeneleri gerektiği şekilde yapmayan muayene istasyonu işletenleri hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 35 inci maddesi ile bu Yönetmelik ve taahhütname hükümleri uygulanır.

 

DOKUZUNCU BÖLÜM

Yürürlükten Kaldırılan Yönetmelik ve Geçici Hükümler

 

Yürürlükten Kaldırılan Yönetmelik

Madde 25 — 9/1/1989 tarihli ve 20044 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan " Araçların Muayeneleriyle Muayene İstasyonlarının Açılması ve İşletilmesi Hakkında Yönetmelik " değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kaldırılmıştır.

Geçici Madde 1 — Mevcut muayene istasyonlarında yapılmakta olan araç muayene işlemlerine; Bu Yönetmelik hükümlerine göre, İşletme Yetki Belgesi alınan muayene istasyonlarının faaliyete başladığı tarihte son verilir.

 

ONUNCU BÖLÜM

Bildirim,Yürürlük ve Yürütme

Bildirim

Madde 26 — Motorlu Taşıtlar ve Römorkları için Yol Uygunluk Deneyleri ile İlgili 96/96/EEC ve Motorlu Taşıtlar ve Römorklarının Bazı Sınıflarına Ait Lastiklerin Diş Derinliği ile İlgili 89/459/EEC Direktiflerine göre hazırlanan bu Yönetmeliğin uygulamaya konulduğu, AT üyesi ülkelerin onay kuruluşlarına, Gümrük Birliği Ortaklık Komitesine ve AT Komisyonuna bildirilir.

Yürürlük

Madde 27 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 28 — Bu Yönetmelik hükümlerini Bayındırlık ve İskân Bakanı yürütür.

 

 

 

—— • ——

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından :

 

Organik Tarımın Esasları ve Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik

 

BİRİNCİ KISIM

Genel Hükümler

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

Madde 1 — Bu Yönetmelik; bozulan ekolojik dengeyi yeniden tesis etmek, bitki, hayvan ve insan sağlığını koruyan organik ürünler ve bu ürünlerin üretimi için kullanılacak girdilerin üretimini sağlamak, organik üretimi yurt genelinde yaygınlaştırmak, organik ürünlere talebi artırmak, tüketiciye sağlıklı, kaliteli organik ürünler sunmak, organik ürün ve girdi ithalatını disipline etmek, organik ürün ihracatını geliştirmek amacıyla; bitkisel, hayvansal ve su ürünlerinin ve bu üretimler için kullanılan her türlü girdilerin organik tarım metoduna uygun bir şekilde üretilmesi, işlenmesi, ambalajlanması, etiketlenmesi, depolanması ve taşınması ile yurt içinde ve dışında pazarlamasındaki her aşamanın kontrolünün yapılması, sertifikalandırılması, denetlenmesi hususlarında uygulanacak esasları belirlemek maksadıyla hazırlanmıştır.

Kapsam

Madde 2 — Bu Yönetmelik; her türlü bitkisel ve hayvansal ürünler, su ürünleri ve girdilerin organik tarım metoduna uygun olarak üretilmesi ile orman ve doğal alanlardan organik tarım ilkelerine uygun olarak ürün toplanması, bu ürünlerin işlenmesi, ambalajlanması, etiketlenmesi, depolanması, taşınması, yurt içinde ve dışında pazarlanması, kontrolü, sertifikalandırılması ve denetimine ilişkin teknik ve idari hususları kapsar.

Hukuki Dayanak

Madde 3 — Bu Yönetmelik, Bakanlıkların Kuruluş ve Görev Esasları Hakkında 3046 sayılı Kanunun 37 nci maddesine ve 441 sayılı Tarım ve Köyişleri Bakanlığının Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 — Bu Yönetmelikte yer alan terimlerin tanımları aşağıda belirtilmiştir.

a) Bakanlık: Tarım ve Köyişleri Bakanlığıdır.

b) Komite: Bakan tarafından kurulan ve Bakan adına bu Yönetmeliğin uygulanmasını takip ve temin eden, bu Yönetmeliğin 49 uncu maddesinde yer alan Organik Tarım Komitesidir.

c) Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşu: Organik ürünün, üretiminden son tüketiciye ulaşıncaya kadar olan tüm aşamalarının, bu Yönetmeliğin üçüncü kısmında belirtilen kriterlere uygunluğunu kontrol eden ve/veya sertifikalandıran, bu Yönetmeliğin dördüncü kısmındaki kriterlere göre, Komite tarafından yetki verilmiş yerli ve/veya yabancı, gerçek, tüzel ve/veya resmi kuruluşlardır.

d) Kontrolör: Komite tarafından yetkilendirilerek, organik tarım metodunun uygulanıp uygulanmadığını yerinde kontrol eden, bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanmasını takip eden, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu adına çalışan ve özellikleri 47 nci maddede verilen kişilerdir.

e) Organik Tarım: Bitkisel ve hayvansal ürünler, su ürünleri ve girdilerin organik tarım metoduna uygun olarak üretilmesi ile orman alanları veya doğadan toplanarak elde edilen ürünlerin tüketiciye ulaşıncaya kadar olan bütün işlemlerin bu Yönetmelik hükümlerine uyularak yapılmasıdır.

f) Organik Tarım Metodu: Organik tarımın uygulanması esnasındaki işlemlerin tümünü belirten metottur.

g) Konvansiyonel Tarım Metodu: Organik tarım metodu dışındaki tüm geleneksel metotlardır.

h) Organik Ürün: Müteşebbis tarafından organik tarım metoduyla üretilmiş, işlenmiş, ambalajlanmış, etiketlenmiş ve sertifikalı olarak pazara sunulmuş her türlü üründür.

ı) Konvansiyonel Ürün: Konvansiyonel tarım metotları ile üretilmiş üründür.

j) Geçiş Süreci: Organik üretime başlanmasından, organik ürünün belgelendirilmesine kadar geçen dönemdir.

k) Müteşebbis: Organik ürün üretimi yapan, orman ve doğal alanlardan ürün toplayan, organik ürünü işleyen, ambalajlayan, etiketleyen, depolayan, taşıyan ve pazara hazır hale getiren, iç veya dış pazarda pazarlayan, pazarlamada aracılık eden gerçek veya tüzel kişi ve/veya kuruluşlardır.

l) Danışman Kuruluş: Organik tarım konusunda tecrübeli yeterli teknik personele sahip, eğitim, yayım ve tanıtım hizmeti yapan yerli veya yabancı, özel veya resmi kuruluşlardır.

m) Organik Bitkisel Üretim: Organik yapısı bozulmamış toprak üzerinde, organik tohum, fide, fidan, çelik, misel gibi üretim ve çoğaltım materyalleri kullanılarak, ayrıca, bu Yönetmelik ve eklerinde belirtilen toprak iyileştiriciler, gübreler, bitki koruma ürünleri dışında herhangi bir girdi ve katkı maddesi kullanılmadan yapılan; insan gıdası, hayvan yemi, bitki besleme, üretme materyali elde edilmesi, hammaddesini tarımdan alan sanayilere organik hammadde temini, tıbbi ve bilimsel amaçlarla, her aşaması bu Yönetmeliğin ilgili maddelerine göre üretilen, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde kontrol edilen ve sertifikalandırılan üretim faaliyetleridir.

n) Organik Hayvansal Üretim: Damızlık hayvan veya dölleme materyali kullanılarak hayvan üretilmesi, hayvansal ürünlerden insan gıdası ile hayvan ve bitki besleme ürünleri üretilmesi, hammaddesini tarımdan alan sanayilere organik hammadde temini, sportif, tıbbi ve bilimsel amaçlarla, her aşaması bu Yönetmeliğe göre bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde kontrol edilen ve sertifikalandırılan üretim faaliyetleridir.

o) Organik Su Ürünleri: Denizler, iç sular, havuz, ağ kafes, baraj, göl, gölet, dalyan ve çiftliklerde organik tarım metoduyla yetiştirilen balık, su bitkisi, sünger, yumuşakça, kabuklu, memeliler gibi canlılarla bunlardan imal edilen ürünlerden, insan gıdası, stok takviyesi, hammaddesini tarımdan alan sanayilere organik hammadde temini, sportif, tıbbi ve bilimsel amaçlarla, her aşaması bu Yönetmeliğin ilgili maddelerine göre bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde kontrol edilen ve sertifikalandırılan üretim faaliyetleridir.

p) Kontrol: Organik üretimin başından sonuna kadar düzenli kayıtlar tutulması, üretim sürecinin gözlem altına alınması, gözlem sonuçlarının rapor edilmesi, ürünün organik niteliğinin labarotuvar analizleri ile test edilmesi ve denetlenmesidir.

r) Sertifikasyon: Bütün kontrol yöntemlerini uygulayarak elde edilen organik ürünün geldiği son aşamanın belgelenmesidir.

s) Sertifika: Bütün kontrol yöntemlerini uygulayarak elde edilen ürünün organik olduğunu gösteren belgedir.

 

İKİNCİ KISIM

Organik Tarımın Esasları

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Organik Tarım Metoduyla Genel Üretim

 

Organik Tarım Metodunun Genel Kuralları

Madde 5 — Organik tarım metodunun genel kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Bu Yönetmelikte belirtilen kurallara uymak kaydıyla tüm ülke sathında organik tarım metodu uygulanabilir. Bu konuda aşağıdaki koşullara uyulur.

1) Karayolları Genel Müdürlüğü ağındaki ana yollara, 1 Km. mesafedeki tarım arazilerinde organik bitkisel üretim yapılamaz.

2) Ağır sanayi tesisleri, reaktörler, hidrolik ve termik enerji santrallerine, maden işletmelerine, kentsel atıkların toplu olarak bırakıldıkları alanlara 3 Km. mesafedeki tarım arazilerinde organik tarım yapılamaz.

3) Burada bahsedilen hususlar dışında, çevre kirliliğinden şüphe duyulan alanlarda organik tarım yapılıp yapılmayacağına, konu uzmanının raporu istenerek kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından karar verilir.

b) Organik tarım, sözleşmeli tarım esasına dayanır. Sözleşme; Bakanlığın, 1/8/1998 tarihli ve 23420 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan, Sözleşmeli Tarımsal Ürün Yetiştiriciliği ile İlgili Usul ve Esaslar Hakkındaki Tebliğ hükümlerine göre sözleşmeli müteşebbise yaptırılır.

c) Organik tarım, bu maddenin (b) bendindeki hüküm çerçevesinde bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde yapılır.

Organik Tarıma Başlama

Madde 6 — Organik tarıma başlama kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik tarım metoduyla üretim yapmak isteyen herhangi bir müteşebbis bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna aşağıda belirtilen bilgi ve belgeler ile başvurur. Bu bilgi ve belgeler şunlardır:

1) Müteşebbisin adı, adresi, kimlik bilgi ve belgeleri,

2) Müteşebbisin eğitimini ve organik tarım tecrübesini gösterir detaylı bilgiler ve belgeler,

3) İşletmenin yeri, konumu, varlıkları, hukuki ve mali yapısına dair detaylı bilgiler ve belgeler,

4) Var ise işletme kayıt defterleri,

5) Müteşebbisin, var ise ziraat odası, herhangi bir üretici birliği veya sivil toplum kuruluşuna üyelik bilgileri ve belgeleri.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, başvuruda bulunan müteşebbisin organik tarım metoduyla üretim yapıp yapamayacağına karar verir.

c) Uygun bulunan müteşebbis, başvurduğu kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu ile sözleşme yapar. Müteşebbis, organik tarım faaliyetini bireysel olarak yapabildiği gibi, bir proje dahilinde de yapabilir. Proje dahilinde yaparsa, projenin sahibi gerçek veya tüzel kişi, müteşebbis adına bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu ile sözleşme yapar.

d) Her kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, her bir üretim aşaması için, ayrı ayrı sözleşme yapabileceği gibi, her faaliyeti ayrı ayrı belirtmek kaydıyla tek bir sözleşme de yapabilir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, müteşebbis ister bağımsız, isterse proje dahilinde olsun, müteşebbise bir kod numarası verir. Bu kod numarasını, her türlü sözleşmenin bir örneğini ve sözleşme yaptığı müteşebbislerin listesini, gereği için Komiteye, bilgi için de, organik tarımın yapılacağı İl veya İlçe Tarım Müdürlüğüne en geç bir ay içinde bildirmek zorundadır. İlçe Tarım Müdürlüğü, kendisine bildirilen müteşebbisi derhal kayıt altına alır ve İl Tarım Müdürlüğü, Proje ve İstatistik Şube Müdürlüğüne bildirir. Kod numarası, Komitece hazırlanacak ve kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarına bildirilecek kodlama sistemine göre verilecektir.

e) Orman alanlarından ürün toplayan müteşebbis, ürün toplamadan önce, Orman Bakanlığından izin almak zorundadır. Bu izinle, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna başvurarak, alanın ürün toplamaya uygun olup olmadığını tespit ettirir. Uygunluğu durumunda sözleşme imzalar. Orman alanlarından toplanan ürünler için geçiş sürecini, alanın özelliğine göre, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu belirler.

f) Doğal alanlardan ürün toplayacak müteşebbis, ürün toplamadan önce, bu alanların mülkiyetinin veya kullanma hakkının ait olduğu makamdan izin almak zorundadır. Bu izinle, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna başvurarak, alanın ürün toplamaya uygun olup olmadığını tespit ettirir. Uygunluğu durumunda sözleşme imzalar. Doğal alanlardan toplanan ürünler için geçiş sürecini, alanın özelliğine göre, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu belirler.

g) Su ürünleri üretimi yapacak müteşebbis, kamuya ait alanda üretim yapacaksa, ilgili kurumdan gerekli izinleri alır. Bu izinle, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna başvurarak, alanın su ürünleri yetiştiriciliğine uygun olup olmadığını tespit ettirir. Uygunluğu durumunda sözleşme imzalar. Su ürünleri için geçiş sürecini, tür özelliğine göre, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu belirler.

h) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, sözleşme yaptığı müteşebbisin ürünlerinin organik ürün olarak değerlendirilmesi için gerekli çalışmayı başlatır.

i) Komite ve İl Tarım Müdürlüğü, Proje ve İstatistik Şube Müdürlüğü, kendisine bildirilen müteşebbisi organik tarım metodu uygulayan müteşebbis olarak kayıt altına alır. Kayıt altında olmayan her türlü müteşebbis organik tarım faaliyetinde bulunamaz.

Geçiş Süreci ve Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşları ile İlgili İşlemler

Madde 7 — Geçiş süreciyle ilgili kurallar aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu sözleşme yaptığı müteşebbisi geçiş sürecine alır. Geçiş süreci; organik üretime başlanmasından, organik ürünün belgelendirilmesine kadar geçen süreçtir. Geçiş sürecindeki ürünler geçiş ürünü olarak değerlendirilir. Geçiş ürünü, "Organik tarım geçiş süreci ürünüdür" etiketiyle pazarlanabilir, organik olarak pazarlanamaz. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, geçiş sürecini uzatabilir veya kısaltabilir. Ancak, kısaltma veya uzatma gerekli sürenin yarısından fazla olamaz. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, uzatma veya kısaltma gerekçesini dönem raporunda Komiteye bildirir.

b) Müteşebbis sözleşme yaptığı kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna organik üretimle ilgili istediği tüm bilgi ve belgeleri vermek, üretimin her aşamasında gerekli kontrolün yapılabilmesi için işletmenin organik üretimle ilgili her birimini kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna açmak zorundadır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu üretim birimini istediği anda denetler.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, bitkisel ve hayvansal ürünler ile su ürünleri üretimi yapan, orman alanlarından ve doğadan ürün toplayan, ürün işleyen, ambalajlayan, depolayan, nakleden, pazarlayan, sözleşme yaptığı geçiş sürecindeki veya bu süreci tamamlamış bütün müteşebbisleri ve müteşebbislere ait her türlü bilgiyi kontrol eder ve kayıt altına alır. Birer aylık ayrıntılı raporlar hazırlar ve bilgi için İl Tarım Müdürlüğü, Proje ve İstatistik Şube Müdürlüğüne verir. Bu raporların özetinden oluşan bir raporu da üçer aylık dönemler halinde, gereği için Komiteye bildirir. Raporlar, faaliyet alanı ile ilgili olarak aşağıdaki bilgileri içerir:

1) Bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinin (a) bendinin (1) ve (2) numaralı alt bentlerindeki bilgiler,

2) Üretime dair bütün bilgiler,

3) İşletmeye dair bütün bilgiler,

4) Kontrollere dair bütün bilgiler,

5) Sertifikasyona dair bütün bilgiler,

6) İhlal ve ihtilaflara dair bütün bilgiler,

7) Gıda siciline dair bütün bilgiler.

d) Organik gıda ve girdi üretecek, iç pazar veya dış pazarda pazarlayacak müteşebbis aşağıdaki belgeleri ilgili kuruluştan alır. Bunlar:

1) İhracatta, ilgili ülkenin talebi olması durumunda, Bakanlık Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğünden "Gıda Güvenlik Sertifikası ve Gıda Sağlık Sertifikası",

2) İthalatta, Dış Ticaret Müsteşarlığından "İthalat Lisans Belgesi", Bakanlık Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğünden "Gıda Sağlık Sertifikası" ve Bakanlığın isteyeceği diğer belgeler,

3) Bakanlık Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğünden "Gıda Sicili" ve "Üretim İzni",

4) Kontrol ve/veya sertifika kuruluşundan "İthalat ve/veya İhracat Sertifikası",

5) Gıda ve yem için Bakanlık Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğünden, gübre ve toprak iyileştiricileri için, Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğünden "Ürün Yurtiçi Dolaşım Belgesi",

6) Gübre ve toprak iyileşticileri için, Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğünden Lisans Belgesidir.

e) (d) bendindeki belgelerin temininden sonra, müteşebbis, organik gıda veya girdinin sertifikalanması için bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuyla sözleşme yapar. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, gerekli kontrolleri müteakiben, organik gıda veya girdinin gelmiş olduğu aşamayı gösteren sertifikayı düzenler ve müteşebbise verir.

İKİNCİ BÖLÜM

Organik Tarım Metoduyla Bitkisel Üretim

Organik Bitkisel Üretimde Genel Kurallar

Madde 8 — Organik bitkisel üretim genel kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Bitkisel üretim, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu ile sözleşme yapılarak onun kontrol ve denetiminde yapılır.

b) Organik bitkisel ürün yetiştiriciliği yapacak müteşebbis geçiş sürecine alınır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu geçiş sürecini Komitenin onayını alarak uzatabilir veya kısaltabilir. Geçiş süreci ile ilgili esaslar 7 nci maddenin (a) bendinde gösterilmiştir.

1) Hiç işlem görmemiş tarım topraklarında, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu onay verirse, geçiş süreci uygulanmayabilir.

2) Arazinin parselasyonuna gidiliyor ise, arazinin tamamı bu Yönetmeliğin ilgili hükümlerine göre kontrol altına alınır. Ancak, organik üretime geçilmeyen parsellerde nadas uygulanır. Nadas uygulanmış parsellerde organik üretime geçildiğinde, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu onay verirse, geçiş süreci uygulanmayabilir.

3) Geçiş süreci, tek yıllık bitkilerde 2 yıl, çok yıllık bitkilerde 3 yıldır. Tek yıllık kültürlerde ekim tarihi, çok yıllık kültürlerde hasat tarihi gözönüne alınır.

4) Geçiş sürecindeki kısaltmanın süresi ve gerekçesi kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından aylık raporlarında, üretim yapılan ilin Proje ve İstatistik Şube Müdürlüğüne, dönem raporlarında Komiteye bildirilir.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, şüpheli durumlarda, organik bitkisel üretim yapılacak toprağın, kullanılacak gübre ve ilacın, ekim ve dikimden önce analizinin yaptırılmasını müteşebbisten ister. Analiz sonuçlarına göre aşağıdaki hususlar dikkate alınır.

1) Tek yıllık bitkilerde çok yıllık rotasyon programı uygulanır ve rotasyonda baklagil veya baklagil yem bitkilerine, derin köklü bitkilere ve çapa bitkilerine yer verilir.

2) Toprağın biyolojik yapısındaki mevcut organik madde korunmaya çalışılır.

3) Toprağın biyolojik yapısı bozulmuşsa, bu Yönetmeliğin 1 nolu eki (A) Bölümünde verilen gübre ve toprak iyileştiriciler saf veya karışım halinde verilir.

Toprak Koruma ve Hazırlama

Madde 9 — Organik bitkisel üretim toprak koruma ve hazırlama kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik bitkisel üretime başlanmadan önce, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca, arazide koruma tedbirleri alınıp alınmayacağına karar verilir. Bu tedbirler;

1) Teraslama,

2) Kontur ve şeritvari ekim ve dikim,

3) Toprak nemini koruyucu materyal kullanılması ve malçlama,

4) Budanmış dallarla veya baklagil ekimi yapılarak gölgeleme,

5) Hendekleme ve silt kapanları yapma yöntemleridir.

b) Organik tarıma geçiş sürecinde, konvansiyonel üretimden kalan bitki artıkları parselden tamamen uzaklaştırılarak toprak hazırlanır ve müteakip yıllarda toprağın havalanmasını sağlayacak, toprağı derinden işlemeyen, traktör kuyruk miline bağlı olarak kullanılan toprak işleme aletleri kullanılır.

c) Organik bitkisel üretim yapılacak toprak; Ph değeri 5,5-7 arasında, biyolojik ve minerolojik yapısı ve dokusu bozulmamış topraktır. Toprak yapısının bozulduğu durumlarda bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (A) Bölümünde kullanımına izin verilmiş toprak iyileştiricileri kullanılır. Seralarda kullanılacak taşıma toprağın da bu özellikleri taşıması gerekir.

d) Organik bitkisel üretimde çok fazla sayıda ve gereksiz toprak işleme yapılmamalıdır. Toprak işlemede pulluk gibi derin kazan aletlerin en fazla beş yılda bir kullanılması gerekir. Böylece toprağa azot sağlayan bakterilerin idamesi sağlanır. Toprak işleme, traktöre takılarak çekilen tırmık, kültivatör, diskaro gibi ekipmanlarla yapılmalıdır.

Gübreleme

Madde 10 — Organik bitkisel üretimde gübreleme kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Hayvancılığın organik tarım metoduyla yapıldığı işletmelerden gelen büyük ve küçük baş organik hayvan gübreleri ve bu Yönetmeliğin 1 nolu eki (A) Bölümünde verilen gübre ve toprak iyileştiriciler ile yeşil gübreleme yoluyla gübreleme yapılır.

b) Yeterli organik hayvan gübresi bulunamaması durumunda, organik tarım metoduyla hayvancılık yapmayan işletmelerden sentetik katkı maddesi içermeyen hayvan gübreleri kullanılabilir. Ancak, kullanılan bu gübrenin, organik gübre içerisindeki oranı % 25’ i geçemez. Ancak ekstansif tarım yapan işletmelerden gelen çiftlik gübresi kullanılabilir.

c) Yeşil gübrelemede, bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (A) Bölümünde belirtilen uygun mikrobiyal veya bitkisel kökenli maddeler kullanılır.

d) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca, organik gübrenin de yetersiz kaldığının saptandığı durumlarda, bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (A) Bölümünde kullanımına izin verilen gübre ve toprak iyileştiriciler, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun onayı ile doğal formunda kullanılır.

e) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, kullanılan gübrenin karışım olmasından kuşku duyarsa, müteşebbisten gübre analizi yaptırtmasını ister. Analiz sonuçlarına göre kullandırır. Analiz sonuçlarını, bu Yönetmeliğin 8 nolu eki (A) bölümünde verilen çizelgelere işler, analiz raporlarını çizelgeye ekleyerek muhafaza eder.

f) Organik gübre üretimi ve ithalat ve/veya ihracatı, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde yapılır. Müteşebbis, organik gübre üretimi ve ithalat ve/veya ihracatı için, ilk olarak, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna başvurur. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, ürünle ilgili her türlü analizi yaptırır, analiz sonuçları ile birlikte ürünün organik tarımda kullanılıp kullanılamayacağına dair raporunu müteşebbise sunar. Talep edilmesi durumunda sertifika düzenleyerek müteşebbise verir. Sertifika verilen ürünün üretme izni için, müteşebbis, Bakanlık Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğüne başvurur. Bu kuruluş, ilgili Yönetmelikler hükümlerine göre gerekli incelemelerden sonra, uygunluk saptanırsa gerekli izni verir.

Ekim ve Dikim

Madde 11 — Organik bitkisel üretim ekim ve dikim kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Kullanılacak tohum, fide, fidan, anaç, misel, çelik gibi üretim ve çoğaltım materyali organik tarım metoduyla üretilmiş olmalıdır.

b) Üretim ve çoğaltım materyali, hastalık ve zararlılara karşı kimyasal ilaçlamaya tabi tutulmadan kullanılır. Üretim ve çoğaltım materyali üretiminde, hastalık ve zararlılara karşı, bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (B) bölümündekiler dışındaki maddelerle mücadele yapılamaz.

c) Ekim, üretim şekli ve tipine göre elle veya kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun izin vereceği ekipmanlarla yapılır. Bu ekipmanlarla konvansiyonel tarım metoduyla ekim yapılmışsa, ekipmanlar yıkanıp temizlendikten sonra kullanılır. Ekipman temizliğinde bu Yönetmeliğin 9 nolu ekinde verilenler dışındakiler kullanılamaz.

d) Organik üretim ve çoğaltım materyalinin özellikleri aşağıdaki şekilde olmalıdır:

1) Organik tohum; genetik olarak yapısı değiştirilmemiş, döllenmiş hücre çekirdeği içindeki DNA dizilimine dışarıdan müdahale edilmemiş, sentetik pestisitler, radyasyon veya mikrodalga ile muamele görmemiş biyolojik formunda olmalıdır.

2) Organik fide; organik tohumlardan elde edilmiş, bu Yönetmeliğe uygun olarak tesis edilmiş alanlarda üretilen, üretimi sırasında sentetik bitki besleme ve büyütme maddeleri ile hormonların kullanılmadığı, toprak ve iklim koşullarına uygun, bu Yönetmelik ilgili hükümlerine göre üretilmiş, hastalık ve zararlılara dayanıklı olmalıdır.

3) Organik fidan, anaç; organik tohumlardan bu Yönetmeliğe uygun olarak tesis edilmiş alanlarda üretilen, üretimi sırasında sentetik bitki besleme ve büyütme maddeleri ile hormonların kullanılmadığı, toprak ve iklim koşullarına uygun, bu Yönetmelik ilgili hükümlerine göre üretilmiş, hastalık ve zararlılara dayanıklı, bir yaşından büyük olmalıdır.

4) Organik çelik; göz, kalem, dal şeklinde, organik tarım metoduyla yetiştirilen çok yıllık bitkilerden alınır, yöresel toprak ve iklim koşullarına uymalıdır.

5) Organik misel; organik tarım metoduyla üretilen kültür ve diğer mantarlardan elde edilir.

Bitki Koruma

Madde 12 — Organik bitkisel üretim bitki koruma kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik tarım metoduyla bitkisel üretim yapılan tarım alanlarında kesinlikle kimyasal ot öldürücüler, büyümeyi durdurucular ve gerileticiler kullanılamaz.

b) Hastalık, zararlı ve yabancı otların kontrolünde aşağıdaki hususlar dikkate alınır.

1) Hastalıklara dayanıklı tür ve çeşit seçimi yapılmalıdır.

2) Uygun rotasyon programı hazırlanmalıdır.

3) Uygun toprak işleme yöntemleri uygulanmalıdır.

4) Kültürel, biyolojik ve biyoteknik mücadele metotları uygulanmalıdır.

5) Yabancı otlar, elle veya çapalama yöntemiyle yok edilmelidir.

c) Yukarıda belirtilen uygulamaların bitki hastalık ve zararlıları ile yabancı otlara karşı mücadelede yetersiz kalması halinde yalnızca bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (B) bölümünde belirtilen ürünler kullanılır.

Sulama

Madde 13 — Organik bitkisel üretim sulama kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik tarım metoduyla bitkisel üretim yapılan tarım alanlarında salma sulama teknikleri kullanılamaz.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından, toprağın, sulu arazi tasnif ve geçirgenlik hızı değerinin tespitinin yaptırılması sağlanır.

c) Bitkinin vejetasyon süresince tüketeceği su miktarına göre su planı hazırlanır.

d) Araziye su ölçüm cihazı yerleştirilir, plana göre sulama suyu ölçülerek kullanılır. Suyun basınçlı veya basınçsız kapalı sulama teknikleri ile bitkinin kök bölgesine verilmesi esastır.

e) Karık sulamaya zorunlu hallerde kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde izin verilir.

f) Drenajı bozuk, geçirgenlik hızı düşük, ağır killi ve tınlı topraklarda drenaj sistemi kurulmalıdır. Drenaj sisteminden elde edilen drenaj suyu ile sulama yapılamaz.

g) Bağ, bahçe, seracılık ve örtü altı sebzecilik sulamalarında damla sulama yöntemi uygulanır.

h) Tarla, mera ve otlak sulamalarında yağmurlama yöntemi uygulanır.

Hasat

Madde 14 — Organik bitkisel üretim hasat kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik ürünlerin hasadında kullanılan teknik araç ve gereçlerin ekolojik tahribat ve kirlilik oluşturmaması esastır.

b) Elle yapılan hasatlarda toplayıcılar eldiven kullanmalıdır. Elle toplama materyalleri; tahta, hasırdan yapılmış sepetler, kasalar ve sandıklar, organik pamuk, kendir gibi maddelerden yapılmış bez torbalar, karton, kağıt gibi malzemeden yapılmış kaplar ile organik yapıdaki veya ürünün organikliğini bozmayacak yapıdaki diğer kaplardır. Toplama materyallerinde gerekli hijyen tedbirleri alınır.

c) Makine ile hasatta, hasat makinesi tüm artıklardan temizlenir, mümkünse ürünle temas edecek aksamlar yıkanır. Temizlikte, bu Yönetmeliğin 9 nolu ekinde verilenler dışındaki maddeler kullanılamaz.

d) Ormanlar, doğal alanlar ve tarımsal alanlarda doğal olarak yetişen yenilebilir bitki ve kısımlarının toplanmasında aşağıdaki koşullar sağlanmalıdır:

1) Toplama alanı kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca 1 yıl önce gözlem altına alınır.

2) Toplama alanı son iki yıl içinde yangın geçirmiş olmamalıdır.

3) Toplama alanında anız yakılmaz.

4) Toplama alanında son iki yıl içinde karantina tedbirleri alınmış olmamalıdır.

5) Toplama alanındaki doğal ortam veya türlerin muhafazası sağlanmalıdır.

Organik Mantar Üretimi

Madde 15 — Organik mantar üretimi kuralları aşağıda belirtilmiştir.

Organik mantar üretiminde; yalnız aşağıdaki üretim materyali kullanılır:

a) Organik gübre, kimyasal olarak muamele görmemiş torf, kesimden sonra kimyasal muamele görmemiş odun, doğal yapısındaki toprak, hiçbir kimyasal madde içermeyen su, bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (A) bölümünde kullanımına izin verilen toprak iyileştiriciler ve mineral gübreler.

b) Bu maddeler tek başlarına veya karışım halinde kullanılabilirler. Ancak, karışım kompost oluşumundan önce yapılmalı, kompost fermantasyona bırakıldıktan sonra yeni maddeler eklenmemeli, karışımın oranının hesaplanması ise; kompostun toplam ağırlığından, kaplama materyali olarak kullanılan toprak ve kompost içindeki su miktarı çıkarıldıktan sonra yapılmalıdır.

Seralarda Organik Üretim

Madde 16 — Seralarda organik üretim kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Seralarda kullanılacak toprak, organik özelliğini yitirmemiş olmalı, organik tohum veya çoğaltma materyali kullanılmalıdır.

b) Bitki besin gereksiniminde, bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (A) bölümünde belirtilen toprak iyileştiriciler ve gübreler dışındakiler kullanılamaz.

c) Sera örtüsü olarak cam veya polietilen malzeme kullanılabilir. Ancak; polietilen malzeme kullanıldıysa, açılabilir kullanımda olmalı, uygun havalarda açarak havalandırma yapılmalıdır.

d) Döllemede bombus arıları kullanılabilir.

e) Bitki korumada, yalnızca bu Yönetmeliğin 1 nolu ekinin (B) bölümünde verilenler kullanılır.

f) Sulamada kanalizasyon suyu kullanılamaz. Damla sulama yöntemi kullanılır.

g) Toprak işleme, gübreleme ve hasat, mümkün ise elle kullanılan ekipmanlarla yapılır. Makina ile yapılıyorsa alet ve ekipmanın temizliğine dikkat edilir.

h) Seranın iyi bir şekilde doğal havalanması sağlanmalıdır.

ı) Isıtma sera içinde kömür ve linyit sobalarıyla yapılamaz.

j) Sera toprağı karışımı hazırlanması ve ticareti, Bakanlık Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğünün izni ile bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde yapılır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun düzenleyeceği sertifika ile Bakanlık Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğüne başvurularak izin talebinde bulunulur.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Organik Tarım Metoduyla Hayvansal Üretim

Organik Hayvansal Üretimde Genel Kurallar

Madde 17 — Organik hayvansal üretimde genel kurallar aşağıda belirtilmiştir.

a) Hayvancılık; hayvan gübresi gereksinimini karşılaması, baklagil ve yem bitkileri gibi yenilenebilir doğal kaynakların kullanılması, meraların uzun dönemde toprak üretkenliğinin korunması ve iyileştirilmesi ve sürdürülebilir tarımın geliştirilmesine katkıda bulunması bakımından, bitkisel üretimle birlikte ele alınmalıdır. Yine, toprak-bitki, bitki-hayvan, ve hayvan-toprak arasında karşılıklı bağımlılığın oluşması, toprağın organik maddesinin iyileştirilmesi ve bitkilerin beslenme gereksinmelerini karşılaması, tarımsal üretim sistemleri dengesinin oluşmasına katkıda bulunması ve biyolojik çeşitliliği teşvik etmesini sağlaması açısından yapılmalıdır.

b) Organik hayvancılıkta, tür ve ırk seçiminde yerel koşullar göz önüne alınır, doğal olarak hastalığa dayanıklı tür ve ırk seçimine dikkat edilir. Burada açıklanmayan hususlarda; 10/3/2001 tarihli ve 24338 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 4631 sayılı Hayvan Islahı Kanununun hükümleri uygulanır.

c) Organik tarım metoduyla üretim yapan işletmelerden getirilen ve tamamen organik yemlerle beslenilen, üretmede ve çoğaltmada kullanılacak, genetik yapısı değiştirilmemiş, çevreye, iklim koşullarına ve hastalıklara dayanıklı hayvanlar damızlık olarak kullanılır.

d) Damızlık hayvanlardan tamamen doğal yöntemlerle elde edilen, saklanan ve kullanılan hayvan suni tohumlama materyalleri ile hayvan çoğaltma yapılır. Embriyo transferi yasaktır.

e) Organik hayvancılık yapacak işletme, serbest otlama alanına sahip olmalı, mera alanlarına erişebilmeli ve birim alan başına düşen hayvan sayısı, üretim biriminde entegre hayvancılık ve bitkisel üretime yeterli hayvan gübresi sağlayabilecek şekilde sınırlı olmalıdır. Organik gübre stoklama kapasitesi yada yayılan nitrojen miktarı, kullanılan tarımsal alanda 170 Kg/N/Ha/Yıl’ı aşmamalıdır. Bu miktar aşıldığında, müteşebbisin aynı bölgede başka bir alan edinmesi veya kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun onayı ile komşu işletmelerde bu olanağı sağlaması gereklidir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu çevre koruma maksadıyla stoklama kapasitesini azaltabilir.

f) Organik hayvancılıkta aynı üretim biriminde bulunan tüm hayvanlar, bu Yönetmelikteki hükümlere göre yetiştirilmelidir. Ancak, bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak yetiştirilmeyen hayvanlar, yetiştirildikleri binaların ve arazilerin bu Yönetmelik kurallarına uygun olarak yetiştirme yapan birimlerden açıkça ayrı olması şartıyla ve ayrı türlerin bulunması durumunda işletmede bulunabilirler.

g) Bu Yönetmelik hükümlerine göre yetiştirilmeyen hayvanlar, bu Yönetmelik hükümlerine göre yetiştirilen hayvanlar ile aynı anda merada olmamalıdır. Ancak; kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun izni olması şartıyla aynı merayı kullanabilirler.

h) Bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak yetiştirilen hayvanlar aşağıdaki hususların bulunması şartıyla normal arazilerde otlatılabilirler.

1) Araziler geçiş sürecini tamamlamış olmalıdır.

2) Hektar başına hayvan sayısı, 170 Kg/N/Ha/Yıl dan fazla olmamalıdır.

3) Bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak yetiştirilen ancak bu arazileri kullanan hayvanlardan elde edilen her çeşit ürün, bu hayvanların bu Yönetmelik hükümlerine uygun olmayan hayvanlardan yeterince ayrı tutulduğunun bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca onayı durumunda organik olarak kabul edilecektir.

ı) Organik hayvan yetiştiriciliği ve hayvansal üretim yapacak üretici müteşebbis, 7 nci maddenin (a) bendine göre geçiş sürecine alınır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, Komitenin onayını alarak geçiş süresini 7 nci maddenin (a) bendine göre uzatabilir veya kısaltabilir.

j) Organik hayvancılığa geçiş sürecinde, işletmenin hayvan yemi için kullandığı tüm arazi de bitkisel üretim için geçerli geçiş sürecine alınır. Bu süreç, kürk hayvanları için bir yıla indirilebilir.

k) Yeni bir işletme tesisinde, yeterli miktarda organik olarak yetiştirilmiş hayvan bulunmadığında, sürünün yenilenmesine veya yeniden oluşturulmasına, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından izin verilmesi durumunda, konvansiyonel tarım metoduyla üretilmiş hayvanlar aşağıdaki koşullara bağlı olarak organik çiftliklere getirilebilirler.

1) Besiye alınacak danalar dört aylıktan büyük olamaz.

2) Besiye alınacak kuzu ve oğlaklar dört haftadan büyük olamaz.

3) Damızlıkta kullanılacak hayvanlar 14 aylıktan büyük olamaz.

4) Yumurta üretimi için piliçler 18 haftadan büyük olamaz.

5) Etlik piliçler geldikleri çiftlikten ayrıldıklarında üç günlükten büyük olamaz.

6) Danalar, sütten kesildikleri andan itibaren bu Yönetmelik kurallarına uygun olarak yetiştirilmiş olmalı ve her durumda altı aydan büyük olamaz.

7) Damızlık vasıflarını yitirmiş ve sütten kesilmiş küçükbaşlar, sütten kesildikleri andan itibaren bu Yönetmelik kurallarına uygun olarak yetiştirilmiş olmalı ve her durumda 45 günlükten büyük olamaz.

8) Domuz yavruları sütten kesildikleri andan itibaren bu Yönetmelik kurallarına uygun olarak yetiştirilmiş olmalı ve 25 kg’dan büyük olamaz.

9) Büyükbaş sayısının azami %10’unu ve yetişkin domuz, koyun ve keçi sayısının azami %20’sinden fazla olmaması kaydıyla, doğal büyümenin desteklenmesi ve sürülerin yenilenmesi amacıyla her yıl organik üretim yapmayan çiftliklerden dişi hayvan getirilebilir. Bu yüzdeler, işletmede önemli ölçüde büyütme yapılırsa, herhangi bir tür değişikliğine gidilirse, yeni hayvancılık ihtisas alanının geliştirilmesi durumunda kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun onayı ve Komitenin mutabakatı ile %40’a kadar arttırılabilir.

10) Yukarıda belirtilen yüzdeler on adetten az büyükbaş hayvan veya beş adetten az küçükbaş ve domuz bulunan üretim birimlerinde uygulanmayacaktır. Bu birimlerde yukarıda belirtilen yenileme işlemleri yılda azami bir hayvan ile sınırlı olacaktır.

11) Hayvanların organik olmayan hayvansal üretim yapan çiftliklerden sağlanması durumunda hayvan sağlığı kurallarına dikkat edilir. Özel koşullar ve karantina dönemine bağlı olarak kontrol testleri yapılır.

l) Organik hayvan ve hayvansal ürünlerde geçiş süreci aşağıda belirtilmiştir.

1) Et üretimine yönelik büyükbaşlarda 12 ay ve her durumda yaşam süresinin dörtte üçü kadar olmalıdır.

2) Küçükbaş ve domuzda altı aydır.

3) Süt üretimine yönelik hayvanlarda altı aydır.

4) Et üretimine yönelik kanatlılarda, üç gün/yaşından önce getirilmeleri kaydıyla 10 hafta, yumurta üretimine yönelik kanatlılarda altı haftadır.

5) Kasaplık danalarda altı ay, küçük geviş getirenlerde iki aydır. Kasaplık hayvanlar, satış veya kesim zamanına kadar organik üretim biriminde yetiştirilmiş olmalıdırlar.

m) Doğal büyüme ve hayvanların yenilenmesi için her yıl yetişkin büyük baş hayvanların minimum %10’u ile küçükbaş hayvanların %20’si sürü yenileme payı olarak ayrılır.

n) Organik hayvan yetiştiriciliği ve hayvansal üretim yapan işletmeler, hayvanların giriş ve çıkışı ile tüm tedavi uygulamalarıyla ilgili güncel, detaylı ve muntazam kayıtlar tutar. Hayvanlara kimlik verilir.

Organik Hayvansal Üretimde Yem Temini ve Hayvan Besleme

Madde 18 — Organik hayvansal üretimde yem temini ve hayvan besleme kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik hayvan yetiştiriciliği yapan işletme serbest otlak alanına sahip olmalı, çiftlik hayvanları çayır-mera alanları üzerinde beslenmelidir. İşletmenin toplam hayvan sayısı hektar başına iki büyükbaş hayvan birimini ve bu Yönetmeliğin 5 nolu ekinde belirtilen sayıları geçemez. Mera ve otlaklarda besleme yapılacaksa, alanın önceden kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından organik tarım kurallarına uygun olup olmadığının tespiti yapılır. Mera ve otlakların organik tarım kurallarına uygun olması gereklidir. Mera ve otlaklarda kimyasal gübreleme ve mücadele yapılmamış olmalıdır. Burada açıklanmayan hususlarda 28/2/1998 tarihli ve 23272 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 4342 sayılı Mera Kanununun hükümleri uygulanır.

b) Yem kullanımındaki amaç, üretimin azami düzeye çıkarılmasından çok, hayvanların muhtelif gelişim evrelerindeki beslenme ihtiyaçları karşılanırken kaliteli üretimin sağlanmasıdır. Besicilikte et üretiminin azamiye çıkarılması amaçlandığından bu madde uygulanmaz. Hayvanların zorlama ile beslenmesi yasaktır.

c) Hayvanlar organik olarak üretilmiş yem maddeleri ile beslenmelidir. Yaygın hastalık nedeniyle üretimde ciddi bir düşüş bekleniyorsa, Komitece açıklanan bulaşma dönemi boyunca, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde, toplam yemin % 40’ını geçmemek üzere konvansiyonel yem verilebilir.

d) Hayvanlar, tercihen yetiştirildikleri işletmeden sağlanan yemlerle, buna imkan olmaması halinde bu Yönetmelik kurallarına uygun hareket eden diğer birimlerden veya işletmelerden sağlanan bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinde verilen yemlerle beslenirler.

e) Ortalama olarak rasyon formüllerinin % 30’una kadarı geçiş sürecindeki maddeleri içerebilir. Geçiş sürecindeki yem maddeleri aynı işletmeden geliyorsa bu oran % 60’a arttırılabilir.

f) Genç memelilerin beslenmesi ana sütüne dayanmalıdır. Tüm memeliler türlere bağlı olarak asgari bir süre için ana sütü ile beslenmelidir. Bu süre; büyükbaş türleri için üç ay, küçükbaş için 45 gün ve domuzlar için 40 gündür.

g) Günlük rasyonda en az % 60’ı kaba yem, taze, kuru ot veya silaj içerir. Ancak, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, süt verme döneminin ilk evrelerinde süt üretimine yönelik hayvanlarda azami üç aylık bir süre için % 50 oranına kadar bir indirime izin verebilir.

h) Çiftçinin yemlerini yalnızca organik üretimden sağlayamaması durumunda konvansiyonel yem maddelerinin sınırlı oranda kullanılmasına izin verilir. Her yıl için izin verilen konvansiyonel yem maddeleri azami kullanım oranı ot obur hayvanlarda % 10 ve diğer türlerde % 20’dir. Bu rakamlar tarımsal kaynaklı yem maddelerinin kuru madde oranı yüzdesi olarak yıllık bazda hesaplanır. Göç dönemleri hariç olmak üzere günlük rasyonda izin verilen konvansiyonel yem maddeleri oranı % 25 olup, kuru madde yüzdesi olarak hesaplanır.

ı) İstisnai hava koşulları nedeniyle yem üretiminde kayıp olması halinde, afet bölgesinde ve kısa bir süre için kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun belirleyeceği oranda konvansiyonel yem maddelerinin kullanımına izin verilebilir.

j) Kanatlılarda besi aşamasında kullanılan yem formülü asgari %65 tahıl içermelidir.

k) Domuz ve kanatlı rasyonlarına kaba yem, taze veya kuru ot veya silaj eklenmelidir.

l) Yalnızca bu Yönetmeliğin 7 nolu ekindeki ürünler silaj yapımında, katkı ve işleme maddesi olarak kullanılabilirler.

m) Bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinin (A) bölümünde yer alan tarımsal kaynaklı bitkisel yem maddeleri kimyasal solvent kullanılmadan üretilmiş veya hazırlanmışsa hayvan beslenmesinde kullanılabilir.

n) Hayvan kaynaklı yem maddeleri, yalnızca bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinin (B) bölümünde yer alıyorsa kullanılabilir.

o) Bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinin (C) bölümünde ve eser maddeler, vitaminler, provitaminler ve benzer etkisi olan kimyasal açıdan tam tanımlı maddeler mineral kaynaklı yem maddeleri; bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinin (D) bölümünde yer alıyorsa kullanılabilir.

p) Enzimler, mikroorganizmalar, birleştiriciler, katılaşmayı önleyici müstahzarlar ve katılaştırıcılar, yem işlemeye mahsus yardımcı elementler, bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinin (D) bölümünde yer alıyorsa kullanılabilir.

r) Antibiyotikler, koksidiyostatikler, ilaç maddeleri, büyütücüler veya büyümeyi veya üretimi geliştiren diğer maddeler hayvan beslenmesinde kullanılmaz.

s) Yem maddeleri, bileşik yem maddesi katkı maddeleri, yem işlemeye mahsus yardımcı müstahzarlar ve hayvan beslenmesinde kullanılan ürünler genetik değişimden geçirilmiş organizmalar veya bunlardan elde edilen ürünlerden elde edilmiş olmamalıdır.

Hayvan Sağlığı ve Veteriner Müdahalesi

Madde 19 — Organik hayvansal üretimde hayvan sağlığı ve Veteriner Hekim müdahalesi kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik hayvan yetiştiriciliğinde, hayvanların genetik yapısı değiştirilemez ve genetik yapısı değiştirilmiş organizmalar ve bunlardan üretilmiş ürünler organik tarım metoduna uygun olmadığından, organik hayvansal üretimde girdi olarak kullanılamaz. Gen teknolojisi metotları ile hayvan ıslahına izin verilmez. Antibiyotikler, koksidiyostatikler ve diğer büyümeye yardımcı suni yardımcı müstahzarlar ve erken doğum için östrusun hazırlanması veya zamanlanması gibi üremeyi kontrol edici veya başka amaçlar için hormonların veya benzer maddelerin kullanılması yasaktır. Yine de tedavi edici uygulama olarak hormonlar hayvan üzerinde uygulanabilir.

b) Kuyruk kesme, koyunların kuyruklarına elastik bant yapıştırma, diş kesme, gaga kesme, kanatları yolma gibi yöntemler uygulanmaz. Ancak, iğdiş etme ve boynuz köreltme hayvana zarar vermemek şartı ve kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun onayı ile uygulanır. Bu uygulamalar en deneyimli personel tarafından yapılmalı ve hayvana acı çektirilmemesine çok dikkat edilmelidir.

c) Hastalıklara karşı direncin güçlenmesi ve enfeksiyonların önlenmesi bakımından her türün gereksinmelerine uygun gerekli tedbirler alınmalıdır.

d) Hayvanların doğal bağışıklıklarının kazanılması için merada otlatma yapılmalı ve yüksek kalite yemler kullanılmalıdır.

e) Tüm önleyici tedbirlere rağmen bir hayvanın hastalanması veya yaralanması durumunda, gerekiyorsa uygun bir barınakta izole edilerek, derhal tedavi edilmelidir.

f) Organik tarımda veteriner ilaç uygulamaları aşağıdaki prensiplere uygun olmalıdır.

1) Tedaviye alınan hayvan türü üzerinde tedavi edici etkisinin bulunması ve tedavi koşullarına uygun olması kaydıyla kimyasal bileşimli ilaç uygulamaları yerine, bitki alıntıları ve bitki özleri gibi bitkisel ilaçlar, bitki, hayvan veya mineral kaynaklı maddeler, eser maddeler ve ürünleri ve homeopat tedavi yöntemi kullanılmalıdır.

2) Yukarıda bahsedilen maddelerin kullanımının hastalıkla veya yaralanmayla mücadelede yetersiz kalması veya yetersiz kalmasının muhtemel olduğu ve hayvanın acı çekmemesi için tedavinin gerekli olduğu durumlarda veteriner sorumluluğunda kimyasal bileşimli ilaçlar veya antibiyotikler kullanılabilir.

3) Önleyici veya koruyucu olarak kimyasal bileşimli veteriner ilaçları veya antibiyotiklerin kullanılması yalnızca kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun onayı ile kullanılabilir.

4) Üretim biriminin bulunduğu belirli bir alanda bir hastalığın ortaya çıkması halinde, bağışıklık sağlayan veteriner ilaçları kullanılabilir.

5) Veteriner ilaçları kullanılacağı zaman konulan teşhis, pozolojisi, müdahale yöntemi, tedavi süresi ve ilacın yasal kesilme süresi ile birlikte kullanılan ürün tipi açıkça kayıt edilmelidir.

6) Hayvanlar veya hayvan ürünleri organik ürün olarak pazarlanmadan önce bu durum kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna bildirilmelidir. Tedavi edilen hayvanlar, büyükbaşlarda tek tek, kanatlılarda ve küçükbaşlarda tek tek veya gruplandırılmış olarak açıkça belirlenmelidir.

7) Bir hayvana normal koşullarda verilen veteriner ilaçlarının son uygulandığı tarih ile bu hayvanlardan organik ürün elde edilme tarihi arasındaki süre ilacın tanımlanmış kesilme süresinin iki katı olacak veya kesilme süresi belirtilmemiş hallerde 48 saat olacaktır.

8) Aşı uygulamaları, parazit tedavisi, bir hayvana veya hayvan grubuna bir yıl içerisinde ikiden fazla veya azami üç kez kimyasal bileşimli veteriner ilaçlarının veya antibiyotiklerin uygulanması halinde, söz konusu hayvanlar veya bu hayvanlardan elde edilen ürünler bu Yönetmeliğe uygun olarak üretilmiş ürün sıfatıyla satılamazlar ve kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun izni ve Komitenin mutabakatı şartıyla yeniden geçiş sürecine alınırlar.

9) Kasaplık hayvanlar kesimden önceki 2 ay, süt ürünleri 7 gün ve yumurta 5 gün içerisinde sentetik ilaç verilmiş ise organik ürün olarak satılamaz.

10) Kanatlılarda yumurtlamayı ve yumurta sarısını artırıcı yada kalite düzenleyici sentetik maddeler ile doğal olmayan yöntemler kullanılamaz.

Hayvan Bakımı ve Barınaklar

Madde 20 — Organik hayvansal üretimde hayvan bakımı ve barınak kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Hayvan barınakları, sıhhi bir yapı malzemesinden inşa edilmeli, barınaklarının koşulları hayvanların biyolojik ve ırk ihtiyaçlarını karşılamalıdır. Hayvanlar yem ve suya kolayca erişebilmelidirler. Binaların yalıtımı, ısınması ve havalandırılması hava akımını, toz seviyesini, ısıyı, nispi nemi ve gaz konsantrasyonunu hayvanlara zarar vermeyecek sınırlar içerisinde tutacak şekilde olmalıdır. Binalara çok iyi bir şekilde doğal hava ve ışık girmelidir.

b) Hayvanların bağlı olarak tutulması yasaktır. Ancak, bağlama işleminin emniyet veya hayvanın rahatlığı açısından gerekli olduğuna ve bağlama işleminin sınırlı bir süre için yapılacağına dair bir gerekçe ortaya çıkarsa, yalnızca büyükbaş hayvanlar, iyi aydınlatılmış ve havalandırılmış sıhhi barınaklarda, düzenli dışarı çıkarılarak dolaştırılmaları, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından izin verilmesi kaydıyla bağlanabilirler.

c) Küçük işletmelerde, büyükbaş hayvanlar haftada en az iki kez meraya, açık hava barınaklarına veya gezinti alanlarına çıkarılmaları, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından izin verilmesi kaydıyla bağlanabilirler.

d) Hayvanların gruplar halinde yetiştirilmeleri durumunda grubun büyüklüğü, hayvan türünün gelişim evrelerine ve davranış biçimlerine bağlı olarak, bir uzman görüşü ışığında kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca belirlenir. Hayvanları anemiye yol açacak koşullarda tutmak veya diyet uygulamak yasaktır.

e) Gerekli ise, doğal otlaklar, açık hava gezinti alanları veya açık alanlar yerel hava koşullarına ve ilgili türe bağlı olarak yağmura, rüzgara, güneşe ve aşırı sıcaklığa karşı yeterli korunma sağlamalıdır.

f) Uygun iklim koşullarının hayvanların açık havada yaşamalarına imkan verdiği alanlarda hayvan barınaklarının yapılması zorunlu değildir.

g) Binalardaki hayvan yoğunluğu hayvanların türlerine, soyuna ve yaşına bağlı olarak rahat ve iyi durumda olmalarını sağlayacak şekilde olmalıdır. Özellikle hayvan grubunun büyüklüğü ve cinsiyetlere bağlı olarak hayvanların davranışları göz önüne alınacaktır. Optimum yoğunluk hayvanlara rahatça ve doğal olarak durabilecekleri, kolayca yatabilecekleri, dönebilecekleri, kendilerini temizleyebilecekleri, tüm doğal pozisyonları alabilecekleri ve gerinme ve kanat çırpma gibi tüm doğal hareketleri yapabilecekleri yeterli büyüklükte yer sağlayacak şekilde olmalıdır.

h) Kapalı barınakların ve açık gezinti alanlarının asgari alanları ve farklı hayvan türleri ve kategorileri için diğer barınak özellikleri bu Yönetmeliğin 6 nolu ekinde verilmiştir.

ı) Meralarda, diğer otlaklarda, fundalıklarda, sulak alanlarda, çalılıklarda ve diğer doğal veya yarı doğal habitatlarda bulunacak açık hava hayvan yoğunluğu toprağın yumuşamasının ve aşırı otlatmanın engellenmesi bakımından yeterince az olmalıdır.

j) Barınaklar, ağıllar, teçhizat ve kaplar enfeksiyon bulaşmasının önlenmesi ve hastalık taşıyıcı organizmaların oluşmaması için doğru biçimde temizlenmeli ve dezenfekte edilmelidir. Hayvan binalarının ve tesislerinin temizlenmesi ve dezenfeksiyonu için yalnızca bu Yönetmeliğin 9 nolu ekinde verilenler kullanılabilir. Dışkı, idrar ve yenmemiş veya dökülmüş yemler kokunun önlenmesi ve böcek ve kemirgen hayvanların cezbedilmemesi için gerekli sıklıklarda kaldırılmalıdır. Hayvanların tutulduğu binalardan ve diğer tesislerden böceklerden ve diğer zararlılardan arındırılması için, yalnızca bu Yönetmeliğin 9 nolu ekinde verilenler kullanılabilir.

k) Bütün memeli hayvanlar, kısmen kapalı olabilecek meralara veya açık hava gezinti alanlarına veya açık alanlara erişebilmeli ve hayvanın fiziki koşullarının, iklim koşullarının ve zemin şartlarının imkan verdiği hallerde bu alanları kullanabilmelidir.

l) Ot obur hayvanların otlama dönemlerinde meralara erişebilmeleri halinde ve kış barınaklarının hayvanlara hareket serbestisi vermesi durumunda, kış aylarında hayvanlara açık gezinti alanları ve açık alanlar sağlanması zorunluluğu kaldırılabilir. Bu konudaki kurallar aşağıdaki gibidir.

1) Bir yıldan yaşlı boğalar, meralara, açık gezinti alanlarına ve açık alanlara erişebilmelidirler.

2) Besiye yönelik büyükbaşlar, domuzlar ve küçükbaşlar, yaşam sürelerinin beşte birini geçmemesi kaydıyla ve her durumda kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun belirleyeceği süre kadar kapalı alanlarda kalabilirler.

m) Hayvan barınaklarının zemini düzgün ama kaygan olmamalıdır. Toplam zemin alanının asgari yarısı, parçalı veya ızgaralı olmayıp, sert ve düz olmalıdır.

n) Barınaklarda parçalı olmayan düz satıhlı rahat, temiz ve kuru uzanma/dinlenme alanı bulunmalıdır. Dinlenme alanında ottan oluşturulan bol miktarda kuru yatma yeri bulunmalıdır. Altlık sap-saman veya diğer uygun doğal maddeden oluşmalıdır. Altlık olarak kullanılan materyal, organik tarımda gübre olarak kullanılmasına izin verilen her türlü mineral ürün ile iyileştirilebilir ve güçlendirilebilir. Bir haftalık olduktan sonra buzağıların tek kişilik yerlerde barındırılması yasaktır.

o) Kanatlılar doğal otlaklarda yetiştirilmelidir ve kafeslerde tutulamazlar. Hayvanın rahatlığı veya hijyen şartları nedeniyle su kanatlıları iklim şartlarının elverdiği zamanlarda akarsulara, gölet veya göllere erişebilmelidirler.

p) Tüm kanatlı binaları aşağıdaki asgari şartları karşılamalıdır.

1) Zeminin asgari üçte biri parçalı veya ızgaralı yapıda değil düz satıh olmalı ve sap-saman, talaş, kum veya kısa çim gibi maddelerle kaplı olmalıdır.

2) Yumurta tavukları binalarında tavuklara ayrılan zeminin büyük bir kısmı dışkı toplanmasına elverişli olmalıdır.

3) Kanatlı grubunun ve kanatlının büyüklüğü ile orantılı büyüklükte tünek bulunmalıdır. Bu konudaki standartlar bu Yönetmeliğin 6 nolu ekinin (B) bölümünde verilmiştir.

4) Kanatlının büyüklüğüne göre giriş/çıkış delikleri olmalı ve bu delikler kanatlı barınağının her 100 m2 si için asgari toplam 4 m uzunlukta olmalıdır.

5) Her kanatlı barınağı aşağıdakilerden fazla hayvan barındırmamalıdır.

4800 adet etlik piliç

3000 adet yumurta tavuğu

5200 adet afrika tavuğu

4000 adet dişi muscovy veya Pekin ördeği

3200 adet erkek muscovy veya Pekin ördeği veya diğer ördekler

2500 adet et horozu, kaz veya hindi

6) Her hangi bir üretim biriminde bulunan et üretimine yönelik kanatlı barınaklarının toplam kullanılabilir alanı 1600 m2yi aşmamalıdır.

7) Yumurta tavuklarında doğal ışığa ilaveten günde azami 16 saat ışık sağlanacak şekilde suni ışıklandırma kullanılabilir ancak suni ışıklandırma olmadan asgari sekiz saat dinlenme süresi uygulanacaktır.

8) Kanatlılar iklim koşullarının elverdiği durumlarda açık hava barınaklarına alınmalı ve mümkün olan hallerde bu durum yaşamlarının asgari üçte birinde uygulanmalıdır. Bu açık hava barınakları çoğunlukla bitki örtüsü ile kaplanmalı, koruyucu tesisler bulunmalı ve hayvanların yeterli sayıda su ve yem yalaklarına erişmelerine imkan vermelidir.

9) Yetiştirilen her kanatlı gurubu arasındaki sürede binalar sağlık nedenleriyle hayvanlardan boşaltılmalıdır. Bu süre içerisinde binalar ve tesisat temizlenmeli ve dezenfekte edilmelidir. Ayrıca, her kanatlı grubunun yetiştirilmesi tamamlandığında açık hava barınakları sağlık nedeniyle boş bırakılarak bitki örtüsünün yeniden gelişmesine imkan verilmelidir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, barınakların boş bırakılması gereken dönemleri belirleyecekler ve kararlarını Komiteye bildireceklerdir. Bu gereklilik barınaklarda tutulmayan ve gün boyunca serbestçe gezinen küçük miktarlardaki kanatlılara uygulanmayacaktır.

Nakliye ve Kesim

Madde 21 — Organik hayvan nakliyesi ve kesim kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Hayvanların nakilleri stressiz ve kısa zamanda gerçekleştirilecek şekilde yapılır.

b) Yükleme ve boşaltma işlemleri dikkatlice ve hayvanları zorlamak amacıyla her hangi bir elektriksel aygıt kullanılmadan gerçekleştirilmelidir. Nakliye öncesi ve esnasında her hangi bir yatıştırıcı ilaç kullanılması yasaktır.

c) Kasaplık hayvanlara kesim esnasında stres yaratmayacak şekilde davranılır, uygun kesim yöntemleri uygulanır. Mümkün olan durumlarda ayrı kesimhaneler kullanılır. Mümkün olmayan durumlarda ise konvansiyonel olarak beslenmiş hayvanların kesiminden sonra, kesimhane bu Yönetmeliğin 9 nolu ekinde verilenler ile temizlendikten sonra, organik hayvanların kesimi yapılır. Konvansiyonel hayvanlarla organik hayvanların kesim işlemi aynı kesimhanede, aynı anda yapılamaz.

d) Kanatlılarda asgari kesim yaşları aşağıda belirtilmiştir.

 

Tavuklar

81 günlük

 

Et horozları

150 günlük

 

Pekin ördeği

49 günlük

 

Dişi muscovy ördeği

70 günlük

 

Erkek muscovy ördeği

84 günlük

 

Yaban ördeği

92 günlük

 

Afrika tavuğu

94 günlük

 

Hindi ve kaz

140 günlük

 Hayvan Gübresi

Madde 22 — Organik hayvan gübresi kullanma, bulundurma ve koruma kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) İşletmede kullanılan toplam gübre miktarı, kullanılan tarım alanında yılda hektar başına 170 Kg Nitrojeni (Azotu) aşamaz. Hayvan türlerine göre bu miktarlar bu Yönetmeliğin 5 nolu ekinde verilmiştir.

b) Organik üretim yapan işletmeler organik üretim fazlası gübrelerini dağıtmak amacıyla bu Yönetmelik hükümlerine uyan diğer işletmelerle işbirliğine gidebilirler. Kullanılan tarım alanında gübreden yılda hektar başına azami 170 Kg azot sınırı böyle bir işbirliği içine giren tüm organik üretim yapan birimler bazında hesaplanacaktır.

c) Hayvan gübresi depolama tesislerinin kapasitesi doğrudan tahliye veya yüzeysel akıntı ve toprağa karışma yoluyla su kirlenmesini önleyecek şekilde olmalıdır.

d) Sağlıklı bir gübre yönetiminin sağlanması için hayvan gübresi depolama tesislerinin kapasitesi, üretim biriminin nitrata hassas bölgede bulunması hallerinde, araziye gübre uygulamasının uygun olmadığı veya gübre uygulamasının yasak olduğu en uzun dönem göz önüne alınarak belirlenen depolama kapasitesinden fazla olmalıdır.

e) Hayvan gübresi, bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinde verilen ürünler, orman ağaçları yaprakları, saman, bu Yönetmeliğin 1 nolu eki (A) bölümünde verilen diğer maddelerle karıştırılarak, en fazla 1/4 oranında su ile malç haline getirilip, üstü toprakla kaplanmak suretiyle, kompost haline getirilerek, bitkisel üretimde gübreleme zamanına kadar bekletilebilir.

Organik Arı Yetiştiriciliği

Madde 23 — Organik arı yetiştiriciliği kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik arı yetiştiriciliği yapılacak alan, asgari uçuş çapı 3 Km. olmak koşuluyla, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca 1 yıl önceden kontrol altına alınır. Tarımsal üretim yapılmayan alanlarda geçiş süreci uygulanmaz. Bu Yönetmelikte hükme bağlanmamış konularda 23/9/1994 tarihli ve MKD-B-1-01/94-66 sayılı Makam Olur’u ile yürürlüğe giren Arıcılık Yönetmeliği hükümleri uygulanır.

b) Arıcılık, arıların polenizasyon faaliyetleri yoluyla çevrenin, tarım ve orman ürünlerinin korunmasına katkıda bulunan önemli bir faaliyettir. Arıcılık ürünlerinin organik üretim olarak nitelendirilmesi kovanların özellikleri ve çevre kalitesi ile yakından ilişkilidir. Bu nitelendirme aynı zamanda arıcılık ürünlerinin elde edilmesi, işlenmesi ve depolanması koşullarına da bağlıdır. Bu nedenle; arıcılık yapılan alan, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından, uzmanlara etüt ettirilerek denetim altına alınmalıdır.

c) Bir müteşebbisin, aynı bölgede birçok arıcılık birimini işletmesi durumunda bütün birimlerin bu Yönetmelik gereklerine uygun olması gerekmektedir.

d) Arıcılık ürünleri yalnızca bu Yönetmelik hükümlerinin asgari bir yıl uygulanması kaydıyla organik ürün olarak satılabilir.

e) Tür seçiminde, arıların yerel koşullara adapte olabilme kapasitesi, dayanıklıkları ve hastalıklara karşı dirençlilikleri göz önüne alınmalıdır. Apis mellifera türleri ve ekotipleri tercih edilmelidir.

f) Kovanlar kolonilerin bölünmesi veya bu Yönetmelik hükümlerine uygun işletmelerden oğul veya kovan alınarak oluşturulmalıdır.

g) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşundan önceden izin alınması kaydıyla bu Yönetmelik kurallarına uygun olmayan mevcut üretim birimlerindeki kovanlar, organik arıcılıkta kullanılabilir.

h) Bir yıllık geçiş süreci içerisinde, arı oğulları, bu Yönetmelik hükümlerine göre üretim yapmayan arıcılardan sağlanabilir.

ı) Sağlık veya felaket nedenleriyle yüksek hayvan ölümlerinin olması durumunda ve bu Yönetmelik hükümlerine uygun kovanların mevcut olmaması halinde, geçiş sürecine tabi olmaları kaydıyla, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından kovanların yeniden oluşturulmasına izin verilebilir.

j) Kovanların yenilenmesi amacıyla, bu Yönetmelik hükümlerine uygun olmayan, yılda %10 oranında kraliçe arı ve arı beyi, organik üretim yapan birimlerden alınan peteklere veya petek temellerine yerleştirilmeleri kaydıyla, organik üretim yapılan birimlere alınabilir. Bu durumda geçiş süreci uygulanmaz.

k) Kovanların yerleşimi aşağıdaki hususlara uygun olmalıdır.

1) Arılar için yeterli miktarda doğal nektar, bal özü ve polen kaynağı bulunmalı ve suya erişim imkanı olmalıdır.

2) Kovan bölgesinin 3 Km çapı içerisinde bulunan nektar ve polen kaynakları esas olarak organik olarak üretilen ürünlerden ve/veya doğal bitki örtüsünden oluşmalıdır.

3) Kirlenmeye yol açması muhtemel olan, kent merkezleri, otoyollar, sanayi bölgeleri, atık merkezleri, atık yakma merkezleri gibi tarım dışı üretim kaynaklarından, bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinde verilen uzaklıkta olmalıdır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, bu koşulun sağlanması için gerekli tedbirleri almalıdır.

l) Üretim sezonu sonunda kışı geçirilebilmesi için kovanlarda yeterince bol miktarda bal ve polen bırakılmalıdır.

m) Kovanların, kötü iklim koşulları nedeniyle tehlikeye girmesi durumunda, kolonilerin suni olarak yemlenmesine izin verilir. Suni yemleme organik biçimde üretilmiş ve aynı organik üretim biriminden sağlanan bal ile yapılır. Suni yemlemede organik biçimde üretilen bal yerine, özellikle iklim koşulları balın kristalleşmesini hızlandırıyorsa, organik biçimde üretilen şeker şurubu veya organik şeker melası kullanılmasına izin verebilirler. Suni yemleme ile ilgili olarak kovan siciline, ürünün tipi, tarihi, miktarı ve kullanıldığı kovanlara dair bilgiler yazılmalıdır. Suni yemleme yalnızca son bal hasadı ile müteakip nektar veya balözü döneminden önceki 15 gün arasında yapılabilir.

n) Arıcılıkta hastalıkların önlenmesi için; dayanıklı uygun türler seçilmeli, kraliçe arılar düzenli olarak yenilenmeli, her hangi bir anomali tespiti için kovanlar sistematik olarak denetlenmeli, kovanlardaki erkek yavru arılar kontrol edilmeli, düzenli aralıklarla malzeme ve teçhizat dezenfekte edilmeli, kirlenmiş maddeler veya kaynaklar imha edilmeli, balmumu düzenli olarak yenilenmeli ve kovanlarda yeterli miktarda polen ve bal bırakılmalıdır.

o) Koruyucu önlemlere rağmen, koloniler hastalanır veya zarar görürse, derhal tedaviye alınmalı ve gerekirse koloniler ayrı kovanlarda izole edilmelidir. Bu Yönetmeliğe uygun arıcılıkta kullanılacak veteriner ilaçları aşağıdaki prensiplere uygun olmalıdır.

1) İlaçlar Türk İlaç Kodeksine uygun olmalıdır.

2) Tedavi edici etkilerinin öngörülen tedaviye uygun olması kaydıyla kimyasal bileşimli ilaçlar yerine fitoterapik ve homeopatik tedavi yöntemleri kullanılmalıdır.

3) Yukarıda bahsedilen ürünlerin kolonilerin imha edilmesine yol açabilecek şekilde hastalığın veya zararın giderilmesinde etkisiz kalması veya etkisiz kalmasının muhtemel olması durumunda bir veterinerin sorumluluğunda, kimyasal bileşimli ilaçlar kullanılabilir. Ancak, önleyici tedbir olarak kimyasal bileşimli ilaç kullanımı yasaktır.

4) Varroa jacobsoni hastalığının ortaya çıkması durumunda formik asit, laktik asit, asetik asit ve oksalik asit ve mentol, timol, okaliptol veya kafur kullanılabilir.

5) Tedavi, kimyasal bileşimli ilaçlar ile yapılırsa, bu dönem içerisinde tedavi altındaki koloniler izole edilmiş bir kovana alınmalı ve tüm balmumu bu Yönetmeliğe uygun balmumu ile değiştirilmelidir. Sonradan bu kolonilere bir yıllık geçiş süreci uygulanmalıdır.

6) Veteriner ilaçlarının uygulandığı zamanlar ürünün tipi, aktif farmakolojik madde de dahil, konulan teşhis, patolojisi, uygulama şekli, tedavi süresi ve ilaç kesilme süresi açıkca kaydedilmeli ve ürünler organik ürün olarak pazarlanmadan önce kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna bilgi verilmelidir.

p) Arıcılık ürünlerinin hasat yöntemi olarak petekler içerisindeki arıların yok edilmesi yasaktır.

r) Kraliçe arının kanatlarını kesmek gibi işlemler yasaktır. Kraliçe arıların değiştirilmesi esnasında eski kraliçe arının öldürülmesine izin verilir. Yalnızca Varroa jacobsoni hastalığı bulaşan erkek yavru arıların yok edilmesine izin verilir.

s) Bal çıkarılması işlemlerinde kimyasal sentetik kovucu müstahzarların kullanılması yasaktır.

t) Kovanların yerleştirildikleri alanlar kovanların tanımları ile birlikte kaydedilmelidir. Kovanlar esas olarak çevreye ve arıcılık ürünlerine risk getirmeyen doğal malzemelerden yapılmalıdır. Kovanlarda yalnızca arı reçinesi, balmumu ve bitki yağları gibi doğal ürünler kullanılabilir. Yeni çerçeve için balmumu organik üretim yapan birimlerden sağlanmalıdır. Bu hususa aykırı bir uygulama olarak; organik biçimde üretilen balmumunun pazarda mevcut olmaması ve tepe kısımlarından alınmış olması kaydıyla, özellikle yeni tesislerde veya dönüşüm süreci esnasında organik üretim biriminden alınmayan balmumunun kullanılmasına kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından izin verilir.

u) Bal çıkarılmasında içinde yavru bulunan peteklerin kullanımı yasaktır. Çerçeve, kovan, petek gibi malzemeleri zararlılardan korumak amacıyla yalnızca bu Yönetmeliğin 9 nolu ekindeki ürünlerin kullanılmasına izin verilir. Buhar veya doğrudan alev gibi fiziki uygulamalara da izin verilir.

v) Arıcılıkta kullanılan malzemelerin, binaların, teçhizatın ve kapların veya ürünlerin temizlenmesinde ve taşınmasında yalnızca bu Yönetmeliğin 9 nolu ekindeki maddeler kullanılabilir. Arıların taşınması sırasında hayvanlara stres yaratmaktan kaçınılır.

y) Karantina tedbirleri uygulanan ve uçaklama ilaçlama yapılan alanlarda arıcılık yapılamaz.

z) Kovanların taşınması, depolanması ve pazarlanmasında ve organik arı ürünlerinin, üretilmesi, işlenmesi, taşınması, ambalajlanması, etiketlenmesi, depolama ve pazarlanmasında bu Yönetmeliğin İkinci Kısım Beşinci Bölümü hükümleri uygulanır.

 

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Organik Su Ürünleri Üretimi

 

Organik Su Ürünleri Üretimi

Madde 24 — Su ürünleri üretimi kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Su ürünleri üretimi yapacak üretici müteşebbis, yetiştiriciliğin gerçekleştirileceği suyu analiz ettirerek, organik tarım esaslarına ve yetiştiriciliği yapılacak su ürününün türüne göre, suyun özelliklerinin uygunluğunu, bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna onaylatır. Uygunluğu saptandıktan sonra; müteşebbis, üretim yapacağı alan ve uygulayacağı yetiştiricilik projesi ile ilgili gerekli tüm izin ve onayları Bakanlığın ilgili Genel Müdürlüğünden almak zorundadır. İlgili kurumun verdiği izinle bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu ile sözleşme yapar. Müteşebbis, üretim yapacağı işletme veya alan ile ilgili istenen tüm bilgileri sözleşme yaptığı kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna vermek zorundadır. İşletme kontrol ve/veya sertifika kuruluşunca geçiş sürecine alınır. Su ürünleri üretiminde geçiş süreci tür ve çeşide göre kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından belirlenir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, Komitenin onayını alarak geçiş süresini bu Yönetmeliğin 7 nci maddesindeki gibi uzatabilir veya kısaltabilir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu bu Yönetmelik hükümlerine göre Komiteye gerekli bildirimleri yapar.

b) Su ürünleri yetiştiriciliği yapılacak alanda kimyasal kirlenme olup olmadığı, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca tespit edilir. Kirlenme varsa, sorun giderilmeden su ürünleri üretimi yapılamaz.

c) Su ürünleri üretimi, çevre korumaya uygun olmalı, atıklar çevreye zarar vermemeli, biyolojik çeşitlilik teşvik edilmeli, tür ve alt türlerin seçiminde kapasiteler ve yerel koşullara uyum göz önüne alınmalı, su yapısının korunması için bütün tedbirler alınmalıdır.

d) Denizlerde ve iç sulardaki yetiştiricilik tesislerinde, insan gıdası, stok takviyesi, süs, hijyen malzemesi, kozmetik, sportif ve bilimsel amaçlarla yapılan üretim faaliyetlerinin tümü kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun denetiminde gerçekleştirilir.

e) Su ürünlerinin anaçlarından yumurta almak ve yumurtadan çıkan larvaları 1-5 gram ağırlığa kadar büyütmek için kurulan kuluçkahaneler 4/4/1971 tarihli ve 13799 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 1380 sayılı Su Ürünleri Kanunu ve 10/3/1995 tarihli ve 22223 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Su Ürünleri Yönetmeliği hükümlerine uygun olmalıdır.

f) Su canlıları organik tarım kurallarına uygun olarak üretilmeli, beslemede organik madde ve yem kullanılmalıdır. Yem stoğunu sağlamada zorluk çekildiği durumlarda, sınırlı miktarda organik olmayan saf veya karma yem kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca geçici tahsis edilmiş izne bağlı olarak kullanılabilir. Su ürünlerinin beslenme gereksinimlerini temin etmek için, bazı besin ilaveleri kullanılması gerektiğinde, vitamin ve mineraller kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca verilecek izne göre kullanılabilir.

g) Bu üretimde, doğal olarak hastalığa dayanıklı tür ve alt türlerin seçimine dikkat edilmelidir.

h) Organik su ürünleri yetiştiriciliğinde, hayvanların genetik yapısı değiştirilemez ve genetik yapısı değiştirilmiş organizmalar ve bunlardan üretilmiş ürünler organik tarım metoduna uygun olmadığından, girdi olarak kullanılamaz. Gen teknolojisi metotları ile ıslaha izin verilmez.

ı) Bazı üretim tiplerinin tabiatında olan hususi müdahaleler dışında uygulanan büyümeyi arttırıcı ve üreme devrelerini değiştiren bazı maddelerin kullanımı organik tarım ilkelerine uymadığı ve su canlılarının dengesini, sağlığını ve davranışlarını etkilediğinden uygulanamaz. Canlıya zarar vermemek koşuluyla markalama yapılabilir. Ayrıca, canlının sağlığını, dengesini ve davranışlarını etkilememek koşuluyla fotoperiyot uygulaması ile sıcaklık azaltması veya artırılması şeklindeki uygulamalar kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun izniyle gerçekleştirilir. İlaçlı tedavilerde Türk İlaç Kodeksi toksikoloji listesi dikkate alınır ve tedavi balık hastalıkları uzmanınca yapılır.

j) Organik su ürünleri yetiştiriciliği yapan tüm işletmeler canlı-ölü miktarları, yemleme, su özellikleri ve tedavi uygulamaları ile ilgili güncel, detaylı ve muntazam kayıtları tutar.

k) Kuluçkahane ve yetiştiricilik üniteleri için gerekli hijyenik tedbirler alınır.

l) Kuluçkahane ve yetiştiricilik üniteleri ilk kez oluşturulurken, organik olarak beslenmiş canlılar yeterli miktarda temin edilemezse geleneksel olarak üretilmiş canlılar kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun izniyle getirilebilir.

m) Balık yemlerinin bulunduğu alan organik tarım kurallarına uygun olmalıdır.

n) Yemler, gelişimin çeşitli evrelerindeki canlıların beslenme gereksinimlerini karşılarken doğal lezzeti bozmamalıdır. Hayvansal orijinli kan unu, kemik unu gibi sentetik kimyasal muamele görmüş yemler kullanılamaz. Üreticinin yem maddelerinin tamamını organik tarımdan sağlayamaması halinde, konvansiyenel yemin, oran % 20’yi geçmemek üzere ve belirli sürede kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları tarafından kullanımına izin verilebilir. Balık etine renk verici sentetik maddeler ile doğal olmayan yöntemler kullanılamaz.

o) Yem katkı maddeleri bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinde verilenlerdir. Yem ve diğer besin maddeleri genetik yapısı değiştirilerek elde edilmiş yada kısmi olarak bunlardan türetilmiş ürünleri, katkıları ve tamamlayıcı maddeleri içeremez.

p) Siloda muhafaza edilen yemlerde organik olarak üretilmiş, bu Yönetmeliğin 7 nolu ekinde belirtilmiş olan koruyucu ve katkılar kullanılabilir.

r) Üretimi ve büyümeyi teşvik edici sentetik maddelerin kullanımı yasaktır. Ancak; yetiştiriciliği yapılan aynı canlı türünden alınmak koşuluyla, sazan yetiştiriciliğinde hipofiz enjeksiyonu kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun izni ile yapılabilir.

s) Balıkların yakalanması, boylanması ve kesimi esnasında aşırı stres oluşturmayacak yöntemler uygulanmalıdır. Burada açıklanmayan konularda, 4/4/1971 tarihli ve 13799 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 1380 sayılı Su Ürünleri Kanunu ve 10/3/1995 tarihli ve 22223 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Su Ürünleri Yönetmeliğinin ilgili hükümleri uygulanır.

t) Yetiştiricilik ünitesinde mevcut anaçların % 20-30’u her yıl yenilenmelidir. Bu Yönetmelikte hükme bağlanmamış konularda su ürünlerinin organik tarım metoduyla üretilmesinde, 4/4/1971 tarihli ve 13799 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 1380 sayılı Su Ürünleri Kanunu ve 10/3/1995 tarih ve 22223 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Su Ürünleri Yönetmeliğinin genel hükümleri uygulanır.

u) Ürün satımından önceki 3 ay kadar süre içinde ilaç verilmiş ise, her türlü balık eti ve yumurtası ile su canlısı veya bunlardan elde edilen ürünler organik ürün olarak satılamaz.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Organik Ürünlerin İşlenmesi, Ambalajlanması,

Etiketlenmesi, Depolanması, Taşınması, Pazarlanması

Organik Ürünlerin İşlenmesi

Madde 25 — Organik ürünlerin işlenmesi kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik ürün konvansiyonel ürünle aynı mekanda, aynı anda işlenemez. Organik ürün ayıklama, kurutma, soldurma, ezme, karıştırma, kompost veya posa haline getirme, sulandırma, katılaştırma, konserve haline getirme, şekillendirme, mayalandırma ve benzeri ünitelerde, aynı anda konvansiyonel ürün işlenemez.

b) Organik ürünün işlenmesi esnasında, sentetik ve kimyasal katkı maddeleri kullanılamaz.

c) Organik ürünün işlenmesi esnasında, ışınlama yöntemi kullanılamaz.

d) Organik ürünün işlenmesi esnasında, ürünün organik niteliğini koruyacak hijyenik tedbirler alınır.

e) Organik ürünün işlenmesi esnasında, yalnız bu Yönetmeliğin 2 nolu ekinde belirtilen katkı maddeleri kullanılabilir.

f) Organik ürünün işlenmesi esnasında burada açıklanmayan konularda 24/6/1995 tarihli ve 560 sayılı Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Kanun Hükmümde Kararname, 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

g) Müteşebbis; Bakanlıktan yasal izin ve belgeleri aldıktan sonra ürünün organikliğinin tespit edilmesi için bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna başvurur. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu; müteşebbis faaliyetinin, bu Yönetmeliğin hükümlerine uygunluğunu onaylarsa, müteşebbisi Komiteye bildirir.

h) Organik ürün, işleme esnasında, genetik olarak değişikliğe uğratılamaz.

Organik Ürünlerin Ambalajlanması

Madde 26 — Organik ürünlerin ambalajlanması kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik tarım metoduyla üretilen bitkisel, hayvansal ve su ürünleri ile organik girdiler, hammadde, yarı ve/veya mamul madde halinde ambalajlanırken organik ürün niteliğinin bozulmamasına dikkat edilmelidir. Ambalajlar; pamuk veya keten bez torbalar, cam, kağıttan üretilmiş malzemeler, tahta ve odundan üretilmiş malzemeler, mısır ve benzeri liflerle üretilmiş hasır ve benzeri malzemeler, özel üretilmiş uygun organik kaplama maddeleri ve malzemelerden yapılmalıdır.

b) Organik ürün, plastik koruyucu ve metal kaplarla ambalajlanacaksa, kapların ürünle temas edecek yüzeyleri organik madde ile kaplanmalıdır.

c) Organik ürünün ambalajlanması esnasında, ürünün organik niteliğini koruyacak bütün hijyenik tedbirler alınır.

d) Organik ürünün ambalajlanmasında burada açıklanmayan konularda 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

Organik Ürünlerin Etiketlenmesi

Madde 27 — Organik ürünlerin etiketlenmesi kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Etiket üzerinde;

1) Üzerinde ürünün adı ve açıkça organik ürün olduğu belirtilmelidir.

2) Ürünün hasat yılı, kime ait olduğu ve bu Yönetmelik ve eklerine uygun olarak üretilmiş veya satın alınmış olduğu belirtilmelidir.

3) Organik ürün logosu bulunmalıdır.

4) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun adı, logosu ve sertifika numarası bulunmalıdır.

5) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun Komite tarafından verilmiş kod numarası bulunmalıdır.

6) Ürünün içeriği tam liste halinde yer almalıdır.

7) Organik ürünün Türk Malı olduğu belirtilmelidir.

8) Organik ürünün üretim yeri, üretim ve son kullanma tarihi belirtilmelidir.

b) Ürün etiketinde organik kelimesinin kullanılması; ekolojik, biyolojik, işlenmiş üründe doğal kelimelerinin kullanımıyla eşdeğerdir.

c) Bu Yönetmelik hükümlerine göre üretilmeyen ürün etiketinde, bu Yönetmeliğe uygun üretildiği, hazırlandığı, işlendiği, ambalajlandığı, depolandığı ima ve beyan edilemez. Böyle ürünler için organik tarımsal ürün olarak marka, patent ve tescil alınamaz. Organik olduğunu ima eden bio, eko, işlenmiş üründe doğal gibi ön ekler de kullanılamaz. Bu ürünler organik ürün olarak tanıtılamaz. İşlenmiş ürünlerde doğal tanımının kullanılması ürünün organik olarak üretildiğini ifade eder.

d) Organik ürünün etiketlenmesi esnasında burada açıklanmayan konularda 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

e) Organik ürün etiketi kullanacak olanlar; ürünün organikliğinin tespit edilmesi için bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna başvurur. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu gerekli incelemeleri yapar, gerekli sertifikaları düzenler ve durumu Komiteye bildirir. Komite; Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşundan aldığı bilgi ve belgeleri Bakanlığın ilgili Genel Müdürlüğüne yasal izin için verir.

Organik Ürünlerin Depolanması

Madde 28 — Organik ürünlerin depolanması kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik ürünler konvansiyonel ürünlerden ayrı olarak depolanır.

b) Ayrı olarak depolamanın mümkün olmadığı durumlarda organik ürünlerle konvansiyonel ürünlerin karışmasını engelleyecek tedbirler alınır ve bu tedbirlerin yeterliliği kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından denetlenir. Diğer metotlarla elde edilmiş ürünlerle karıştırılmaz.

c) Organik ürünlerin depolanması sırasında herhangi bir kimyasal ilaç kullanılmaz. Ancak CO2 gazı tankı kullanılabilir.

d) Organik ürünlerin kimyasal maddelerle gelişmelerinin hızlandırılmasına, çimlendirilmesine veya bu Yönetmelikte belirtilmeyen kimyasal temizlik maddeleriyle yıkanmasına izin verilmez.

e) Müteşebbis tarafından, depolarla ilgili tüm özelliklerin gösterildiği yıllık çizelgeler hazırlanır, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna onaylatılır ve çizelgenin bir nüshası müteşebbisce, diğer nüshası kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca saklanır.

f) Bu Yönetmelikte özel olarak açıklanmamış konularda, 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

Organik Ürünlerin Taşınması

Madde 29 — Organik ürünlerin taşınması kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu üreticinin ürünü taşıma koşullarını önceden belirler.

b) Organik ürünler otoyollar kenarında bekletilemez.

c) Müteşebbis, organik ürünü yakıt kullanan bir araçla taşıma yapacaksa gerekli tedbirleri alır. Tüketiciye paketlenmemiş şekilde ulaşan ürünler, yakıt kullanan araçlarla taşınıyorsa çift muhafazalı kapalı kaplarla etiketlenmiş olarak taşımaya özen göstermelidir.

d) Organik ürünler, toptancı ve perakendecilere yalnızca uygun paket ve konteynırlar ile kapalı biçimde, içindekilerin karışmasını önleyerek etiketlenmiş olarak taşınabilirler.

e) Organik ürünün taşınması sırasında Bakanlığın ilgili kurumundan yurtiçi dolaşım sertifikası alınır. Sertifikada; üreticinin, işleyicinin, ambalajlayıcının, tüm diğer aracıların ve kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun açık kimliği ve adresi, ürün logosu ve tüm gerekli kaşeler bulunmalıdır. İthal ve/veya ihraç edilmek üzere taşınan organik ürün için ise, ayrıca ithalat ve/veya ihracat sertifikası düzenlenir.

f) Bu Yönetmelikte özel olarak açıklanmamış konularda, 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

Organik Ürünlerin Pazarlanması

Madde 30 — Organik ürünlerin pazarlanması kuralları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik ürünler konvansiyonel ürünlerden ayrı reyonlarda, organik ürün reyonu olduğu açıkça belirtilerek satılır.

b) Organik ürünler ana caddeler ve günde 1000 den fazla aracın geçtiği yollarda, açıkta veya mağazanın caddeye bakan kısmında ambalajsız olarak satılamazlar.

c) Ambalajsız olarak satılan organik ürünlerin üzerinde ürün etiketi bulunmalıdır.

d) Organik ürün ambalajı üzerinde, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun adı, kod numarası, logosu veya kaşesi, ürünün sertifika numarası ile organik ürün logosunun bulunması gerekir. Geçiş süreci ürünlerinin etiketlerinde, geçiş süreci ürünü olduğu açıkça beyan edilmelidir.

e) Organik ürün ve geçiş süreci ürününün ambalajı üzerinde bu Yönetmelik hükümlerine göre düzenlenmiş etiket bulunması gerekir.

f) Yurtiçi dolaşım ve ithalat ve/veya ihracat belgeleri ilgili kurumlardan alınır. Daha sonra kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşundan ithalat ve/veya ihracat sertifikası alınması gerekir. İthalat ve/veya ihracat sertifikası, ancak organik hammadde ve/veya organik işlenmiş ürün sertifikasına sahip ve bu Yönetmelik hükümlerine uyan ürünlere verilebilir.

g) İthalat ve/veya ihracat halinde; kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları aşağıdakileri belgeleri düzenler:

1) İthalatçı ve/veya ihracatçının tüm mal varlığı ve ithalat ve/veya ihracat faaliyetleri, ürünlerin ülkeye giriş ve çıkış noktaları ve ithal edilen ürünlerin depolanmasında kullanılacak binaların uygunluğuyla ilgili detaylı açıklama belgeleri,

2) İthalatçı ve/veya ihracatçı tarafından bu Yönetmeliğe uygunluk için alınacak tüm tedbirlerle ilgili belgeler,

3) İthalat ve/veya ihracat işleminin nasıl gerçekleşeceğini ve ihlal durumunda alınacak ihtiyati tedbirleri içeren belgeler,

4) İthalatçı ve/veya ihracatçı tarafından kullanılacak herhangi bir deponun kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu ya da depoların diğer ülkede bulunması durumunda, karşı ülke tarafından onaylanmış bir denetleme kuruluşu tarafından denetlemeye açık olacağını belirten raporlar.

h) Belgeler, ilgili partinin miktarı, orijini ve yapısı, ithal ve/veya ihraç edilen ülkenin kontrol mekanizmasının detayları, üretim, işleme, ambalajlama, depolama, nakliye, işlemlerinin detayları, alıcıları, gümrük ve sağlık raporları dahil tüm bilgileri içermelidir. Bu belgeler kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından Komite denetimlerinde kullanılmak üzere saklanır.

ı) İthalat ve/veya ihracat halinde, ithalatçı ve/veya ihracatçı yapılan her nakliye işleminde kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından verilen sertifikayı gösterebilmeli, ithalat ve/veya ihracat halinde, ithal ve/veya ihraç organik tarımsal ürünler, konvansiyonel ürün veya gıda maddelerinin işlendiği, paketlendiği veya depolandığı binalarda depolanırsa, organik ürünler, konvansiyonel ürün ve/veya gıda maddelerinden ayrı tutulmalı ve karışmanın önlenmesi için bütün tedbirler alınmalıdır.

j) İthalat ve/veya ihracat halinde, ithalatçı ve/veya ihracatçının kullandığı depolar ve binalar kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından her yıl en az bir kez kapsamlı bir fiziksel kontrole tabi tutulmalı, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu ilgili sertifika ve belgeleri incelemeli, madde analizi için örnek almalı, her kontrol için denetim raporu düzenlemeli ve bu rapor, denetimi yapan kontrolör tarafından imzalanmalıdır. Bu raporun bir nüshası Komiteye bir nüshası ithalatçı ve/veya ihracatçıya verilir.

k) İthalat ve/veya ihracat halinde, ithalatçı ve/veya ihracatçı; raporlar ve sertifikaları kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna verilmelidir. Eksik belge ile ithalat ve/veya ihracat yapılamaz.

l) İthalat ve/veya ihracat halinde, karşı ülkeden ürünün etiketi ve içeriğine dair bütün bilgiler aslı veya onaylı tercümeleri ile birlikte ithalatçı ve/veya ihracatçı tarafından kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna verilir.

m) İthalat ve/veya ihracat halinde, üretim, işleme, ambalajlama, depolama, etiketleme, nakliye, pazarlama ve organik ürünün içeriği ile ilgili bu Yönetmeliğin bütün koşullarına uyulmalıdır.

n) Organik ürünlerin ihracatı, Dış Ticaret Müsteşarlığının "İhracatı Kayda Bağlı Ürünler Listesi"nde yer alan ürünler için yapılan işlemlere tabidir. Bu nedenle; kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, ithalat ve/veya ihracat dokümanlarının bir örneğini Komiteye, bir örneğini de Ege İhracatçı Birliklerine her üç ayda bir rapor etmeli, Ege İhracatçı Birlikleri ihracatçı bildirimleri ve verilen beyanname numaralarını içeren ihracat verilerini her üç ayda bir Komiteye bildirmelidir. İhracat ve/veya ithalat sertifikası verilen ürünlere ait kesilen faturaların aslı ve Türkçesinin birer kopyaları her 3 ayda bir Komiteye iletilmelidir.

o) Bu Yönetmelikte özel olarak açıklanmamış konularda, 24/6/1995 tarihli ve 560 sayılı Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Kanun Hükmümde Kararname, 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

 

ALTINCI BÖLÜM

Organik Ürünlerin İçeriği

Organik Ürünlerin İçeriği

Madde 31 — Organik ürünlerin içeriğinde uyulacak kurallar aşağıda belirtilmiştir.

a) Bu Yönetmelikte özel olarak açıklanmamış konularda, 24/6/1995 tarihli ve 560 sayılı Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Kanun Hükmümde Kararname, 16/11/1997 tarihli ve 23172 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve 9/6/1998 tarihli ve 23367 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uyulur.

b) Organik ürünün içeriğinde bulunacak tarımsal orijinli katkı maddeleri; ürünün hammaddesi ve Yönetmeliğe uygun işlemler ile üretilmiş ürünler, gıda işlemede kullanılan diğer işleme ile gıda katkıları ve renklendiricileridir.

c) Organik ürünün içeriğinde bulunacak tarımsal orijinli olmayan katkı maddeleri; tarımsal orijinli olmayan organik aroma maddeleri, su ve tuz, mikroorganizma preperatları, iz elementleri içeren mineraller, vitaminler ve işleme yardımcılarıdır.

d) Organik ürünün içeriğinde bulunan taşıyıcılar dahil, şarap ve diğer içkiler hariç gıda katkıları; bitki orijinli ek katkı maddelerinden oluşan gıda maddesi preperatlarında kullanılabilecek işleme yardımcıları ile katkı maddelerini kapsar. Organik ürünün içeriğinde bulunacak tarımsal orijinli ek katkı maddeleri işlenmesinde kullanılan işleme yardımcıları, diğer ürünler ile organik ürünün içeriğinde bulunacak organik olarak üretilmemiş tarımsal orijinli ek katkı maddeleri ve organik ürünün içeriğinde bulunabilecek yukarıdaki bentlerde yer almayan diğer maddeler, bu Yönetmeliğin 2 nolu ekinde verilmiş maddelerden oluşur.

e) Organik ürünün içeriğinde bulunacak aroma maddeleri; doğal aroma vericiler ve doğal aroma karışımlarıdır.

f) Organik ürünün içeriğinde kullanılan su ve tuz, işlemede kullanılan mevzuatlara uygun olmalıdır. Tuz; sodyum klorit ve potasyum klorit baz bileşenleri şeklinde olmalıdır.

g) Organik ürünün içeriğinde bulunacak mikroorganizma preperatlarının genetik yapısı değiştirilmemiş olmalıdır.

h) Organik ürünün içeriğinde bulunacak zenginleştirme amacıyla kullanılan mineraller, vitaminler, aminoasitler organik tarım metoduyla üretilmiş olmalıdır.

ı) Organik ürünün içeriğinde bulunacak enzimlerin genetik yapısı değiştirilmemiş olmalıdır.

 

ÜÇÜNCÜ KISIM

Kontrol ve/veya Sertifikasyon Sisteminin İşleyişi

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Kontrol Esasları

Kontrol Sisteminin Özellikleri

Madde 32 — Organik tarım, belli tekniklerle donanmış bir üretim disiplinidir. Organik üretimin özelliği, her aşamasının kontrollü olması ve ürünün sertifikalandırılmasıdır. Ürünün sertifikalandırılmasının anlamı, bu Yönetmelik hükümlerine tam olarak uyulmasının güvence altına alınmasıdır. Bu Yönetmelik hükümlerine göre, ürünün güvence altına alınmasındaki iki temel yöntem, kontrol ve sertifikasyondur. Kontrol ve sertifikasyon işlemi aynı kuruluş tarafından yapılabileceği gibi ayrı ayrı kuruluşlar tarafından da yapılabilir. Kontrol; organik tarımın, sözleşmeli tarım şeklinde yapılması itibariyle üretimin başından sonuna kadar muntazam kayıtlar tutma, üretim sürecini gözlem altına alma, gözlem sonuçlarını rapor etme, ürünün organik niteliğini laboratuvar analizleri ile test etme ve denetlemelerdir.

Kontrol ve Denetleme Yetkisi

Madde 33 — Kontrol iki aşamadan oluşur. Bunlardan birincisi müteşebbis kontrolüdür. Komite bu yetkiyi kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarına devreder. İkincisi ise, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun kontrolüdür. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun kontrolü ve denetlenmesi yetkisi Komiteye aittir. Her iki kontrolün de güvenirliliği açısından Komite gerekli görür ise, kendisinin veya bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun yaptığı bir kontrolü, Tarım İl Müdürlüğü, Proje ve İstatistik Şube Müdürlüğünde çalışan organik tarım uzmanına, başka bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna, kontrolöre veya uygun göreceği uzman kişi veya kuruma yeniden kontrol ettirebilir veya denetleme yetkisi verebilir. Kontrol yetkisi verilen kuruluşlar veya kontrolörler yetkilerini başka bir kurum ve/veya kuruluşa veya kişiye devredemez.

İşletme ve Müteşebbis Kontrolü İçin Gerekli Bilgi ve Belgeler

Madde 34 — İşletme ve müteşebbis kontrolü için gerekli bilgi ve belgeler aşağıda belirtilmiştir.

a) Bakanlık tarafından bu Yönetmelik hükümlerine göre yetkilendirilen kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, organik ürün üretiminin bu Yönetmeliğe uygunluğunu kontrol eden kuruluştur. Bitkisel ve hayvansal ürünler ile su ürünleri üretimi yapan, orman alanlarından ve doğadan ürün toplayan bütün işletmelere ait her türlü bilgi müteşebbisin sözleşmeli olduğu kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca rapor edilir ve kayıt altına alınır. Elde edilen veriler ışığında bir kontrol planı hazırlanır. Kontrol planı aşağıdaki bilgileri içerir:

1) İşletmenin adı, adresi, kapasite bilgileri, hukuki durumuna ait bilgi ve belgeler, sözleşme tarihi, imzalanan sözleşme metni, organik tarıma geçişin başladığı tarih, organik tarıma geçişinden sözleşme tarihine kadar ki bütün geçmiş bilgiler,

2) İşletmede daha önce uygulanan üretim metodu,

3) İşletmenin ve işletme binalarının planları,

4) Arazi parselleri veya alana dair tüm plan ve krokiler,

5) İşletmenin mevcut makine ve ekipman donanımı,

6) İşletmenin konumu, kullanılan depoların tanımı ve amaca uygunluğu,

7) Üretim alanının ve depoların yollara ve endüstri bölgelerine uzaklığı.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, müteşebbise, organik tarıma geçiş ve üretim planları hazırlatır. Bu planlar, aşağıdaki unsurları içermelidir:

1) Ürün münavebe planı,

2) Kullanılan gübre ile mücadele ilaçları ve maddelerine ait kayıt defterleri,

3) Toprak işleme aletleri envanteri, toprak işleme yöntem ve işlemleri planı,

4) İşletmenin malları, dışarıdan satın alınan malları içeren girdi alım ve satım defterleri,

5) Ürün çıkış planı , ürünün niteliği, miktarı, ambalajlama şekli ve materyali.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, kontrol ve organik tarıma geçiş planlarını hazırladığı işletmeleri derhal Tarım İlçe Müdürlüğüne ve bir ay içinde Komiteye bildirir.

d) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, her işletme için bu Yönetmeliğin 3 nolu ekinde verilen çizelgeleri hazırlar ve yılda en az iki defa işletmeyi yerinde kontrol eder. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, bu Yönetmeliğin 8 nolu ekinde verilen, işletme yapısı, girdiler, çıktılar, toprak yapısı, son üç yılda kullanılan üretim metodu, kullanılan ilaçlar, gübreler ile ilgili bilgileri, bu çizelgelere işler ve müteşebbise imzalattırır. Kontrolörün yerinde yaptığı kontrolde müteşebbis hazır bulunur. Bu çizelgelerdeki bilgiler yıl sonunda, bir yıllık rapora dönüştürülerek 31 Ocak tarihine kadar kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından Komiteye bildirilir.

e) Orman alanlarından ve doğadan ürün toplanması durumunda, alana ait bütün tanımlamalar, resmi izinler ile alana yapılan tüm teknik müdahaleler, afetler, karantina tedbirleri gibi bilgiler kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca rapor edilir.

Kontrol İşlemi

Madde 35 — Kontrol İşlemi, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca, organik ürünün üretiminin başlangıcından tüketiciye ulaşıncaya dek yapılan tüm işlemleri ve bu işlemleri gerçekleştiren her türlü müteşebbisin, her aşamada denetlenmesi, her işlemin belgelendirilmesi ve bu Yönetmelikte zorunlu kılınan her türlü doküman ve kaydın tutulması işlemidir. Kontrol işlemi, organik tarım metodunun en önemli öğesi olması bakımından kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca düzenli olarak yapılmalıdır. Kontrol işlemi, yazılı belgeleri, planları, defterleri, raporları, kayıtları ve gözlemleri içermelidir.

Kontrol işlemi için tutulması gereken raporlar aşağıdaki gibidir.

a) Kontrol raporları: Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca, bitkisel ve hayvansal ürünler ve su ürünleri ile girdi üretimi yapan, orman alanlarından ve doğadan ürün toplayan bütün işletmelerde kontrol işleminde aşağıdaki plan, defter, rapor ve kayıtlar tutulmalıdır:

1) Yatay plan,

2) Ürünün depoya giriş, çıkış raporları,

3) Üretim aşamalarının şematik ve rakamsal raporları,

4) Ambalajlama yapılan yer ve ambalajlama malzemesi raporları,

5) Ürün sevkiyat raporları,

6) Ürün akış kontrol diyagramı, üreticiden tüketiciye kadar her aşamanın kontrol edilmesi ve her aşamada organik ürünün takip çizelgesi,

7) Analiz raporları çizelgesi.

b) Ayrıntılı raporlar: Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca, bitkisel ve hayvansal ürünler, su ürünleri üretimi yapan, orman alanlarından ve doğadan ürün toplayan bütün işletmelerde kontrol işleminde bazı ayrıntılı raporların tutulması gereklidir. Bu raporlar:

1) Organik ürünlerin diğer ürünlerden belirgin şekilde ayrılma raporları,

2) Organik ürünlerin diğer ürünlerden ayrı bir şekilde işlenme raporları,

3) Tesisin temizliğinde kullanılan malzemenin cinsi,

4) Örneklerin alımı ve analizlerin yapılması ile ilgili ayrıntılı raporlar,

5) Kalıntı madde analiz raporu,

6) Konvansiyonel ve organik üretim programı hakkında ayrıntılı raporlar,

7) İçerik raporları.

c) Müteşebbisin, bu Yönetmelikte belirtilen hususlara uymasına ve her türlü kontrole izin vereceğine dair bir taahhütname vermesi zorunludur.

d) Kontrol işlemi haberli veya habersiz olarak yapılabilir.

e) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, yılda en az bir defa tarımsal işletmenin üretim parselinin tam bir fiziki kontrolünü yapar.

f) Müteşebbis, kontrol işlemi için, üretim ve depolama üniteleri ile ilgili gerekli her türlü bilgiyi kontrol kuruluşuna vermek zorundadır.

 

İKİNCİ BÖLÜM

Sertifikasyon Esasları

Sertifikasyon Sisteminin Özellikleri

Madde 36 — Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu; organik tarım metodu kullanılarak elde edilmiş ve kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca kontrol işlemine tabi tutulmuş müteşebbis tarafından elde edilmiş ürünün organik nitelikte olup olmadığını tespit eden ve sertifikayla tescil eden kuruluştur. Sertifikasyon ise; bütün kontrol yöntemlerini uygulayarak elde edilen organik ürünün geldiği aşamanın belgelenmesidir. Hammadde halindeki organik ürüne "Organik Ürün Hammadde Sertifikası", işlenmiş ürüne " Organik İşlenmiş Ürün Sertifikası" verilir. Organik hammadde sertifikası olmayan ürün organik ürün olarak işlenemez. Belirtilen sertifikaların örnekleri bu Yönetmeliğin 4 nolu ekinde verildiği gibi düzenmelidir.

Sertifikasyon sisteminin özellikleri aşağıda belirtilmiştir.

a) Sertifikasyon, Komiteden bu yetkiyi almış özel, tüzel veya resmi, yerli ve/ veya yabancı kuruluşlarınca yapılır. Sertifikasyon işlemi, kontrolü yapan kuruluşça da yapılabilir, ancak bu işlem için de Komiteden izin ve yetki alınmak zorundadır. Sertifika yetkisi verilen kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu yetkisini başka bir kurum veya kuruluşa devredemez.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu bir sertifikasyon sistemi oluşturur ve Komiteye sunar. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, aynı zamanda kontrolü yapan kuruluş değil ise, sertifika düzenleyeceği işletmelere ait tüm kontrol bilgilerini ve raporları kontrolü yapan kuruluştan devralmalıdır. Kontrol kuruluşu bu bilgileri sertifikasyon kuruluşuna vermek zorundadır.

c) Sertifikasyon sistemi; kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun uyguladığı fiyat listesi, sertifika belgesi örneği, sertifika çeşitleri, test etme ve sorgulama metodu, analiz yöntemi ve kullandığı tüm teknikler ve dokümantasyon sistemi ile ilgili bilgileri kapsar.

Sertifikasyon Kuruluşunun Yeterliliği

Madde 37 — Sertifikasyon kuruluşunda aranacak özellikler aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, bu Yönetmelik çerçevesinde belirtilmiş olan organik ürün özelliklerini çok iyi bilmeli ve ürünün bu özellikleri taşıyıp taşımadığını tespit edecek her türlü donanıma sahip olmalıdır.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, kontrol işlemlerinin bu Yönetmelikte belirtilen koşullara uygun olup olmadığını incelemek için yeterli teknik kadroya sahip olmalıdır.

Sertifikasyonun Esasları

Madde 38 — Sertifikasyonun esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, bu Yönetmelikte bahsedilen kriterlere ve tarafından yapılan işin hacmi, genişliği ve şekline göre uygun olan kendine özgü bir kalite sistemi geliştirir, bu kalite sistemini açıklayan bir el kitabı hazırlar ve kalite kriterlerini düzenler. Kitapta; işletme veya müteşebbisin ihlal ettiği durumlarda uygulanacak yaptırımlar açıkça belirtilir ve yaptırımların etkin olarak uygulanması sağlanır. Kalite sistemi aşağıda belirtilen konuları içermelidir:

1) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun kalite politikası,

2) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun resmi yapısının tanımlanması, sahiplerinin isimleri ve bağlı bulundukları kuruluşla ilgili bütün bilgi ve referanslar, ulusal ve uluslararası akredizasyon bilgi ve belgeleri,

3) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunda çalışan personelin isimleri, meslekleri, deneyim ve referansları,

4) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun yetki ve sorumluluklarını gösteren personel sorumluluk şeması.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu aşağıdaki prosedürleri tamamlar:

1) Yönetimin kontrolü ile ilgili merkezi ofislerince veya yerel olarak belirlenmiş olan politika ve prosedürler,

2) Dokümantasyonun ne şekilde tutulduğu ve nasıl kontrol edildiğini içeren iş yönetimi prosedürleri,

3) Kaliteyle ilgili esasları oluşturan faaliyet, fonksiyon, görev ve servisler ve buna bağlı olarak çalışan kişilerin sorumlulukları ve sorumluluklarının sınırları,

4) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun bu Yönetmelikte belirtilen niteliklere uygun personel seçimi, eğitimi ve personelin çalışma yöntemlerini içeren prosedürler,

5) Ulusal ve uluslararası standartlara uyulması ile ilgili veya aykırı olan durumların düzeltilmesi ve önlem alınması için hazırlanmış olan prosedürler,

6) Ürünlerin değerlendirilmesi ve sertifikasyon işlemi uygulanırken, sertifikasyon dokümanlarının düzenlenmesi, korunması veya iptal edilmesi koşulları ile ürünlerin sertifikasyonunda gerekli olan belgelerin uygulamalardaki kullanım şeklinin kontrol altında tutulmasını sağlayan prosedürler,

7) Şikayet, tartışma, ihlal ve uyuşmazlık durumlarında izlenecek politikalar ve bunlarla ilgili olan prosedürler,

8) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun, sertifikasyonun çeşitlendirmesi, yeniden dizaynı, ilave edilen özel koşulları, standartlar, ürün sahiplerinin ya da kuruluş bünyesinde meydana gelen yönetim değişiklikleri varsa bunlarla ilgili prosedürler.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu; sertifikasyonda kalite sistemini belirli aralıklarla ele alarak bu sistemin yapısının bu Yönetmeliğe uygunluğunu sağlamalıdır.

Sertifikasyon Raporunun Düzenlenmesi

Madde 39 — Sertifikasyon raporu esasları aşağıda belirtilmiştir

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, kalite sistemine göre yaptığı tüm test ve denetleme sonucunda organikliğini tespit ettiği ürüne bir sertifikasyon raporu hazırlar.

b) Ürünün geldiği aşamaya göre; hammadde, işlenmiş ürün, ithalat ve/veya ihracat sertifikası düzenler.

c) Sertifikada; sertifika tarihi, sertifika nosu, ürünün ismi, tür veya çeşidi, ürün kodu, ürünün özelliği, miktarı açıkça belirtilir.

d) Bu raporlar üçer aylık dönemler halinde Komiteye gönderilir.

 

DÖRDÜNCÜ KISIM

Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşları

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşunun Çalışma Esasları, Çalışma İzni ve Yaptırımlar

 

Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşunun Çalışma Esasları

Madde 40 — Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun çalışma esasları aşağıdaki gibidir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları; Komiteden çalışma yetkisi almak, çalışma yetki süreleri dolmadan en az 1 ay önce çalışma yetki sürelerinin uzatılması için başvuru yapmak ve çalışma izinlerinin uzatıldığını belgelemek zorundadırlar. Yukarıdaki hususa dikkat etmeyen kuruluşun çalışma izni Komite tarafından yeni izin belgelerini alıncaya kadar durdurulur. Komite, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarından; her türlü müteşebbise, ürüne, üretime, kontrol işlemine, kuruluşun kendisine, çalışanına ve menşeine dair her türlü bilgi ve belgeleri istediği zaman talep edebilir.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, bu Yönetmeliğin kontrol kriterlerini yerine getirebilecek yapısal özelliklere sahip olmalıdır.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, kontrol kriterlerini yerine getirebilmek için;

1) Kontrol planını hazırlar.

2) Bölgede, yerinde kontrol yapar.

3) Kontrol raporunu hazırlar.

d) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, müteşebbislerin başvurularını Komiteye yıllık olarak iletmek zorundadır.

e) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, geçen takvim yılında yapmış oldukları bir yıllık faaliyetleriyle ilgili; ürün, müteşebbis, sertifika, kontrol, üretim, ihracat, çalışan personel durumu, cezai işlemler gibi tüm bilgiler ile bu Yönetmeliğin 8 nolu ekinde verilen ve müteşebbisler tarafından tutulan ve bir nüshası kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları tarafından saklanan üretim faaliyetleri ile ilgili çizelgeleri, müteakip yılın en geç 31 Ocak tarihine kadar Komiteye bildirir. İçinde bulunulan yıla ait her türlü sözleşmeler ile üretici müteşebbisler listelerini en geç 31 Mart tarihine kadar, diğer müteşebbislerin listelerini ise, sözleşme tarihinden itibaren en geç 1 ay içinde Komiteye göndermek zorundadırlar.

f) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları yurt içinde ve dışında pazarlamaya konu olan her türlü organik ürün ambalajında ülkeyi simgeleyen logoyu kullanmak zorundadırlar. Logo kullanmayan kontrol ve/veya sertifika kuruluşları ve müteşebbise Komite tarafından organik üretimin önlenmesi de dahil, çeşitli şekillerde yaptırım uygulanır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, organik ürün etiketlerini sözleşmeli oldukları her türlü müteşebbise de kullandırmakla yükümlüdürler.

g) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları tespit ettikleri her türlü aykırılıklar ile ilgili bilgi ve belgeleri, uygun gördükleri yaptırım işlemini de içeren bir raporu en geç on gün içinde Komiteye bildirirler. Uygun görülen yaptırımı, ancak Komite tarafından onaylandıktan sonra uygulamaya koyabilirler. Komite konu ile ilgili inceleme ve yeni belgeler isteme yetkisine sahiptir. Komitenin vereceği karar kesindir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları veya müteşebbisler herhangi bir nedenle sözleşmelerini feshederlerse, durum yine Komiteye on gün içinde bildirilmek zorundadır. Yaptırımı reddetme nedeniyle fesih söz konusuysa, yaptırım verilen müteşebbise ait tüm projeler ile ilgili tüm kontrol, sertifikasyon ile kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından, kendisi ile müteşebbis yazışmalarının örneklerini içeren dosya, komiteye on gün içinde iletilir.

Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşlarında Aranan Şartlar

Madde 41 — Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarında aranan şartlar aşağıdaki gibidir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları teknik ve idari bakımından görevini yerine getirebilecek imkanlara sahip olmalıdır. Komite, bu konuda gerekli incelemelerde bulunmak, tavsiye ve direktif verme yetkisine sahiptir. Bakanlık tarafından izin verilecek yerli veya yabancı kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun Türkiye bürosu temsilcisinin ve yardımcısının T.C. Vatandaşı olması zorunludur.Yerli ve yabancı kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının Türkiye bürosunda veya şubelerinde çalışan T. C. Vatandaşı personel sayısı, toplam kontrolör ve diğer personel sayısının 2/3' ünden az olmamalıdır.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının Türkiye temsilcisi tercihen Ziraat Mühendisi veya Veteriner Hekim olmalıdır. Organik tarım konusunda, daha önce çalıştıkları kurumlar ve mensubu olduğu oda veya dernekler tarafından verilmiş resmi hüviyeti olan belgelerle belgelenebilir asgari iki yıllık tecrübeye sahip bulunmalıdır.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının kontrolörleri bu Yönetmeliğin 47 nci maddesindeki özellikleri taşımalı ve Türk Akreditasyon Kurumu kriterlerine, Avrupa Birliğinin kalite standardı olan EN 45011 standardına uygun olmalıdır.

d) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, sürekli irtibat sağlanabilecek her türlü alt yapıyı oluşturmalıdır. Büroda; iletişimi temin etmek amacıyla, bir T. C. Vatandaşı sekreter, telefon, faks, teleks gibi teknik iletişim aletleri mevcut olmalı, gerekli tüm bilgileri içeren evraklar, düzenli ulaşılması ve değerlendirilmesi kolay bir şekilde muhafaza edilmelidir.

e) Kontrol ve sertifikasyon aynı kuruluş tarafından yapılabilir, fakat ayrı ayrı izin verilir.

f) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, yöneticileri, ortakları, kontrolörleri ve çalışanları ile bunların birinci derece yakınları ticari olarak organik tarım faaliyetinde bulunamaz.

g) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, danışmanlık hizmeti veremez.

h) Bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu yöneticileri, ortakları, kontrolörleri ve çalışanları, o kuruluş adına kodlandığından, başka bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunda herhangi bir görev alamazlar.

ı) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının kontrolörlerinin sayısı, kuruluşun proje sayısı ve kontrol edilecek alan için yeterli olmalıdır. Her arazide 90 kontrol günü için en az bir kontrolör istihdam edilmelidir. Sayı yeterliliği konusunda Komiteye her yıl Nisan ayı içeresinde yeniden başvurularak onay alınması zorunludur.

j) Yetiştirilmekte olan stajyer kontrolörler hakkındaki tüm bilgiler yıllık olarak Komiteye bildirilir. Stajyer kontrolörler tek başlarına kontrol yapamazlar. Kontrol raporu vermeye yetkili değillerdir.

Kontrol ve/veya Sertifikasyon Kuruluşunun Çalışma İzni İçin Başvuru Şekli

Madde 42 — Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun çalışma izni için yapılacak başvurunun esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve sertifikasyon olmak üzere iki konuda izin için başvuruda bulunulur. Bunun için, kontrol ve/veya sertifikasyon işi yapacaklar bir dilekçe ile Bakanlık Komiteye başvururlar. Bakanlıkça gerekli incelemeler yapılır ve dilekçenin veriliş tarihinden itibaren 3 ay içinde müracaatçıya gerekli iznin verilip verilmeyeceğine dair cevap verilir. Bakanlıkça izin verilen kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları bu Yönetmelik çerçevesinde çalışmalarını sürdürürler.

b) Kontrol ve sertifikasyon işlemleri ayrı işlemler olup, farklı kuruluşlar tarafından yapılabilir. Yabancı menşeli kuruluşlara, uluslararası sertifikasyon kuruluşu olarak tanınması koşuluyla ve talep etmesi halinde ve Komite tarafından yapılan gerekli incelemeler sonucunda uygun bulunması durumunda, Bakanlık adına sertifika vermek için izin verilebilir.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon yapan kuruluşun aynı kuruluş olması, organik tarım koşullarına uyduğu sürece mümkün olur.

Çalışma İzni İçin İstenilen Koşullar ve Belgeler

Madde 43 — Çalışma izni için istenilen koşullar ve belgeler aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının hukuki yapısını belirtir belgeler;

1) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu özel kuruluş ise, en az Limited Şirket olmalıdır.

2) Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanmış olmalıdır.

3) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, yabancı bir kuruluşun Türkiye temsilciliği veya irtibat bürosu ise; tüm yasal izin prosedürlerini tamamlamış olmalıdır.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının organik tarım konusundaki tecrübe ve yeterliğini gösteren Türk veya yabancı akreditasyon kurumlarından alınan belgeler.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının yer ve organizasyon tanımlamalarına dair belgeler. Bu belgeler şunlardır:

1) Adı, yeri, adresi ve var ise logosuna ait belgeler,

2) Kuruluş sahibi, ortakları, çalışanları, kontrolörlerine ait kimlik belgeleri,

3) Kuruluş sahibi, ortakları, çalışanları, kontrolörlerine ait eğitim belgeleri,

4) Çalışanların görev tanımları ve sigorta belgeleri.

d) Kuruluşun mali yapısına dair belgeler;

1) Sermaye yapısını gösteren belgeler,

2) Vergi türü ve vergi numaralarını da içeren belgeler.

e) Kuruluşun çalışma alanı ve çalışma sistemine dair bu Yönetmelikte belirtilen tüm belgeler.

f) Kontrol ve/veya sertifikasyon yöntemlerini içeren belgeler.

Müteşebbislere Uygulanacak Yaptırımlar

Madde 44 — Müteşebbislere uygulanacak yaptırımlar aşağıda belirtilmiştir;

a) Müteşebbise yaptırımlar, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları tarafından uygulanır. Müteşebbis hatalarında uygulanacak yaptırımlar için kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, kuruluş aşamasında ve herhangi bir değişiklik durumunda uygulayacakları yaptırımları içeren bir kitapçık hazırlar ve Komiteye bildirir. Bu kitapçık Komite tarafından onaylanır. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları yaptırımlarını Komitenin onayladığı bu kitapçığa göre uygularlar. Yaptırımlar aşağıdaki maddelere göre uygulanır.

b) Müteşebbisler faaliyetleriyle ilgili düzenli kayıt tutmak zorundadırlar. Belgelerin düzensiz veya yanlış tutulması durumlarında, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları eksiklik ve aksaklıkları müteşebbislere açık ve net olarak yazılı olarak bildirir ve müteşebbise düzeltilmesi için 1 ay süre tanır. Bunlara ilişkin bilgileri tespit edilen tarih itibariyle 1 hafta içinde Komiteye rapor eder. Bu süre sonunda tekrar kontrol eder. Kontrol sonucunu Komiteye bildirir. Komite on gün içinde aksine bir görüş bildirmezse yaptırımı uygular.

c) Tarımsal işletmelerde, bu Yönetmelik eklerinde belirtilen, gübre ve toprak iyileştiriciler, bitki koruma ürünleri, bileşimindeki tarımsal olmayan maddeler, tarımsal orijinli ama organik olmayan bileşim maddeleri, organik üretim prensipleri haricinde bir uygulamaya rastlanması halinde, o parti üründe organik ürün etiketi kullanılmasına kesinlikle izin verilmez. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları, aynı müteşebbisin hatalı uygulamalarının devam ettiğini saptaması halinde; müteşebbis organik üretime geçiş süresindeyse süresi uzatılır, bu süreyi tamamlamışsa tekrar geçiş süresine geçirilir. Uzatılan geçiş süresi sonunda hataların bir veya birkaçını ısrarla sürdürdüğü tespit edilen üretici müteşebbisler hakkında Komite inceleme başlatır. İnceleme neticesinde, müteşebbisin hataya kasıtlı olarak devam ettiği tespit edildiğinde; Komite müteşebbisi organik üretim yapma faaliyetinden men eder. Men kararı yalnızca Komite tarafından verilir.

d) Depolama, işleme, paketleme ve etiketleme, markalama, hatalı reçete uygulama, damızlık hayvan, fide, fidan ve bitkisel ve hayvansal tüm üretim materyali kullanımında, bu Yönetmeliğe aykırı hareket etmek, pazarlama metotları prensiplerine uymama gibi durumlarda bu Yönetmeliğin 28 inci maddesinin (a) bendindeki hüküm uygulanır. Hataların devamı halinde işleyici veya pazarlamacı müteşebbisin organik üretimden men' i konusunda Komite inceleme başlatır. İnceleme neticesinde, müteşebbislerin hataya kasıtlı olarak devam ettikleri tespit edildiğinde, Komite müteşebbisi organik üretim yapma faaliyetinden men eder.

Çalışma İzninin Askıya Alınması veya İptali

Madde 45 — Çalışma izninin askıya alınması veya iptalinde uygulanacak esaslar aşağıda belirtilmiştir.

a) Yönetmeliğin kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları ile ilgili maddelerine aykırılık durumlarında, Komite tarafından yapılacak inceleme sonucunda uyarı cezası verilir. Gerekli durumlarda Komite yerinde kontroller yapar ve belgeleri inceler. Bu inceleme esnasında kuruluşun kontrol ve/veya sertifikasyon iznini askıya alabilir. 2 kez uyarı cezası alması halinde kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun çalışma izni Komite tarafından iptal edilir.

b) Sözleşmeli olduğu müteşebbislere karşı hatalı uygulamalar yapması durumunda, gerekli inceleme yapıldıktan sonra bir önceki bentteki hükümler uygulanır.

Şube Açma

Madde 46 — Şube açılmasındaki esaslar aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları gerekli gördükleri durumlarda şubeler açabilir ve bunlar vasıtasıyla da faaliyet gösterebilirler.

b) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarının açacakları şube sayısında sınırlama yoktur.

c) Her şube için 42 nci maddenin (a) ve (b) bentleri hükümlerine uyulmalıdır.

d) Her şubede en az bir kontrolör ve bir stajyer kontrolör bulunmalıdır. Bu sayı şube iş hacmine göre, komite tarafından artırılabilir ve kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna bildirilir.

e) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşları şubenin yaptığı tüm işlemlerden sorumludur.

Kontrolörde Aranılacak Şartlar, Görev, Yetki, Çalışma Şekil ve Esasları

Madde 47 — Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarında çalışan kontrolörde aranılacak şartlar, görev, yetki, çalışma şekil ve esasları aşağıdaki gibidir.

5) Ürün sevkiyat raporları,

6) Ürün akış kontrol diyagramı, üreticiden tüketiciye kadar her aşamanın kontrol edilmesi ve her aşamada organik ürünün takip çizelgesi,

7) Analiz raporları çizelgesi.

b) Ayrıntılı raporlar: Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunca, bitkisel ve hayvansal ürünler, su ürünleri üretimi yapan, orman alanlarından ve doğadan ürün toplayan bütün işletmelerde kontrol işleminde bazı ayrıntılı raporların tutulması gereklidir. Bu raporlar:

1) Organik ürünlerin diğer ürünlerden belirgin şekilde ayrılma raporları,

2) Organik ürünlerin diğer ürünlerden ayrı bir şekilde işlenme raporları,

3) Tesisin temizliğinde kullanılan malzemenin cinsi,

4) Örneklerin alımı ve analizlerin yapılması ile ilgili ayrıntılı raporlar,

5) Kalıntı madde analiz raporu,

6) Konvansiyonel ve organik üretim programı hakkında ayrıntılı raporlar,

7) İçerik raporları.

c) Müteşebbisin, bu Yönetmelikte belirtilen hususlara uymasına ve her türlü kontrole izin vereceğine dair bir taahhütname vermesi zorunludur.

d) Kontrol işlemi haberli veya habersiz olarak yapılabilir.

e) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, yılda en az bir defa tarımsal işletmenin üretim parselinin tam bir fiziki kontrolünü yapar.

f) Müteşebbis, kontrol işlemi için, üretim ve depolama üniteleri ile ilgili gerekli her türlü bilgiyi kontrol kuruluşuna vermek zorundadır.

Kontrol ve Sertifikasyon Ücreti

Madde 48 — Kontrol ve sertifikasyon ücretinin esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Kontrol ücreti; kontrol elemanlarının günlük minimum ücretini, otel, yemek ve yol parası dahil seyahat giderlerini ve analiz giderlerini içerir. Bu ücret kontrol kuruluşu ile müteşebbis arasında yapılan kontratla belirlenir. Kontrol elemanının bir günlük minimum ücreti ise Bakanlık bünyesinde organik tarımdan sorumlu organ olan Komite tarafından konuyla ilgili kuruluşlarında görüşü ve fiyat teklifleri alınarak yıllık olarak belirlenir. Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu kontrolünde Komite üyesi veya Komite tarafından görevlendirilen Bakanlık kontrolörünün de kontrolde bulunmasını gerekli görürse, Komiteye yazılı olarak başvurur ve oluşacak harcırahını yukarıda belirtilen esaslara göre karşılar.

b) Sertifikasyon ücreti; sertifikayı veren kuruluş lisans hakkının kullandırılmasından doğacak ücretten ibaret olup, bu ilgili kuruluş tarafından saptanarak her yıl 31 Ocak tarihine kadar Komiteye bildirilir.

 

BEŞİNCİ KISIM

Komiteler

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Organik Tarım Komitesi

 

Organik Tarım Komitesinin Oluşumu, Görevleri ve Çalışma Şekil ve Esasları

Madde 49 — Organik Tarım Komitesinin oluşumu, görevleri ve çalışma şekil ve esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Komitenin oluşumu; Bakanlık Araştırma, Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığında; Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğü, Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğü, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü, Teşkilatlanma ve Destekleme Genel Müdürlüğü ve Dış İlişkiler ve Avrupa Topluluğu Koordinasyon Dairesi Başkanlığından konu uzmanı teknik görevliler veya kuruluşları tarafından görevlendirilecek elemanlardan oluşur. Komite başkanlığı ve sekreteryası, Araştırma, Planlama ve Koordinasyon Kurulu tarafından yürütülür.

b) Komitenin görevleri;

1) Bu Yönetmelik hükümlerini uygulamak.

2) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarına çalışma izni vermek, kurallara uyulmadığı tespit edildiğinde izni iptal etmek veya geçici süreyle durdurmak.

3) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarını, kontrolörleri, stajyerleri ve müteşebbisleri kodlamak ve kimliklendirmek.

4) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarını, kontrolörleri, stajyer kontrolörleri ve müteşebbisleri denetlemek.

5) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarını, kontrolörleri, stajyerleri ve müteşebbisleri bu Yönetmelik hükümlerine uyulmadığı durumlarda uyarmak ve gerektiği durumlarda yaptırım uygulamak.

6) Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşlarını, kontrolörleri, stajyerleri, müteşebbisleri bu Yönetmelik hükümlerine uyulmadığı durumlarda organik tarımdan men etmek.

7) Türkiye’de organik tarımının yaygınlaştırılması, geliştirilmesi, tanıtılması konularında çalışmalar yapmak, organik tarımda haksız rekabetin takipçisi olmak, bu Yönetmeliğe aykırı olan ve ülkenin menfaatlerinin zedelendiği her konuda yasal işlemler için başvurular yapmak.

8) Gerekli görüldüğü durumlarda Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi, Organik Tarım Ulusal Ticaret Komitesi ve Organik Tarım Proje ve Araştırmaları Ulusal Komitesinin görüşlerine baş vurmak ve bu komitelerin toplanmasını temin etmek.

9) Sivil toplum örgütleri ile mesleki ilişkiler kurmak ve gereken durumlarda işbirliği yapmak, ülkenin organik tarımının yaygınlaştırılması, geliştirilmesi, tanıtılması konularında, üniversite, enstitü, araştırma, basın kuruluşları ve ilgili diğer resmi veya özel kuruluşlarla işbirliği yaparak; araştırma, proje ve eğitim yaptırmak.

10) Organik tarım konusunda seminer, sempozyum, toplantı, kongre ve fuarların düzenlenmesini sağlamak.

11) Diğer ülkelerdeki, özellikle AB Ülkeleri Organik Tarım Yönetmeliğindeki değişiklikleri izleyerek bu konudaki uyumun sağlanması için bu Yönetmelikte değişiklik yapmak.

12) Uluslararası organik tarım kuruluşlarıyla işbirliğine gitmek.

13) Organik tarım konusundaki uluslararası seminer, sempozyum, toplantı, kongre ve fuarları izlemek.

c) Komite, olağan olarak her ayın ilk Perşembe günü toplanır. Olağanüstü durumlarda sekreterya tarafından toplantıya çağrılır.

d) Komite kararlarını oy çokluğuyla alır. Kararlar bağlayıcıdır.

e) Raportörlük, Araştırma, Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığı temsilcilerinden seçilen sekreter üye tarafından yürütülür.

f) Kararlar, toplantı tarihinden itibaren on gün içinde tüm üyeler tarafından imzalanır, makam onayına sunulur ve makam onayı tarihinden itibaren yürürlüğe girer.

İKİNCİ BÖLÜM

Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi

 

Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesinin Oluşumu, Görevleri ve Çalışma Şekil ve Esasları

Madde 50 — Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesinin oluşumu, görevleri ve çalışma şekil ve esasları aşağıda belirtilmiştir;

a) Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi; Bakanlık Araştırma, Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanı başkanlığında, Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı, Dış Ticaret Müsteşarlığı, Gümrük Müsteşarlığı, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, Sağlık Bakanlığı, Orman Bakanlığı, Çevre Bakanlığı, İhracatı Geliştirme Etüt Merkezi, Türk Ziraat Mühendisleri Odası, Veteriner Hekimler Konseyi, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği, Türk Ziraat Yüksek Mühendisleri Birliği Derneği, Türkiye Ziraat Odaları Birliği, İhracatçı Birlikleri, sivil toplum örgütleri ile Komitenin toplantı gündemleriyle ilgili görüşlerinin alınmasında yarar gördüğü kurum ve kuruluşların temsilcilerinden oluşur.

b) Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi, organik tarımın uygulanması ve geliştirilmesi ile ilgili stratejileri belirler.

c) Olağan olarak yılda iki kez toplanır. Olağanüstü durumlarda sekreterya tarafından toplantıya çağrılır.

d) Kararlar oy çokluğuyla alınır ve tavsiye niteliğindedir.

e) Raportörlük, sekreter üye tarafından yürütülür.

f) Kararlar, toplantı tarihinden itibaren 10 gün içinde tüm üyeler tarafından imzalanır. Karar imzalandıktan sonra 20 gün içerisinde Komiteye iletilir. Komite, müteakip ilk toplantısında kararlarla ilgili değerlendirmeyi yapar.

 

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Organik Tarım Ulusal Ticaret Komitesi

 

Organik Tarım Ulusal Ticaret Komitesinin Oluşumu, Görevleri ve Çalışma Şekil ve Esasları

Madde 51 — Organik Tarım Ulusal Ticaret Komitesi oluşumu, görevleri ve çalışma şekil ve esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik Tarım Ulusal Ticaret Komitesi; Bakanlık, Araştırma, Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanı başkanlığında, Dış Ticaret Müsteşarlığının İhracat Genel Müdürlüğü, Serbest Bölgeler Genel Müdürlüğü ve Dış Ticarette Standardizasyon Genel Müdürlüğü, Gümrük Müsteşarlığı, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, İhracatı Geliştirme Etüt Merkezi, İhracatçı Birlikleri Genel Sekreterlikleri konu uzmanları, Tüm Gıda İthalatçıları Derneği, Tüm Gıda İhracatçıları Derneği, Komitenin toplantı gündemleriyle ilgili görüşlerinin alınmasında yarar gördüğü kurum ve kuruluşların temsilcilerinden oluşur.

b) Organik Tarım Ulusal Ticaret Komitesi; organik ürünün yurtiçi ve yurtdışında pazarlanması, organik tarıma girdi temini, uygulamalardaki aksaklık ve kolaylıkların tespiti ve ticaretin geliştirilmesiyle ilgili stratejileri belirler.

c) Olağan olarak yılda dört kez toplanır. Olağanüstü durumlarda sekreterya tarafından toplantıya çağrılır.

d) Kararlar oy çokluğuyla alınır ve tavsiye niteliğindedir.

e) Raportörlük, sekreter üye tarafından yürütülür.

f) Kararlar toplantı tarihinden itibaren 10 gün içinde tüm üyeler tarafından imzalanır. Karar imzalandıktan sonra 20 gün içerisinde Komiteye iletilir. Komite, müteakip ilk toplantısında kararlarla ilgili değerlendirmeyi yapar.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Organik Tarım Proje ve Araştırmaları Ulusal Komitesi

Organik Tarım Proje ve Araştırmaları Ulusal Komitesinin Oluşumu, Görevleri ve Çalışma Şekil ve Esasları

Madde 52 — Organik Tarım Proje ve Araştırmaları Ulusal Komitesi oluşumu, görevleri ve çalışma şekil ve esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik Tarım Proje ve Araştırmaları Ulusal Komitesi; Bakanlık, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürü başkanlığında, toplantı gündemine göre, Organik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi üyesi kuruluşların araştırma ve proje birimleri, Bakanlığa bağlı araştırma enstitüleri, Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırmalar Kurumu, Ankara Üniversitesi Avrupa Topluluğu Araştırma ve Uygulama Merkezi ve Üniversitelerin ilgili fakültelerinin organik tarım konusunda uzmanlaşmış temsilcilerinden oluşur.

b) Organik Tarım Proje ve Araştırmaları Ulusal Komitesi; organik tarım konusunda proje teklifleri hazırlar, yapılacak araştırmaların önceliğini tespit edip, organize eder, geliştirir ve konu ile ilgili bilimsel araştırma sonuçlarını Komiteye ulaştırır ve gerektiğinde alt komisyonlar kurar.

c) Olağan olarak yılda iki kez toplanır. Olağanüstü durumlarda sekreterya tarafından toplantıya çağrılır.

d) Kararlar oy çokluğuyla alınır ve tavsiye niteliğindedir.

e) Raportörlük, sekreter üye tarafından yürütülür.

f) Kararlar toplantı tarihinden itibaren 10 gün içinde tüm üyeler tarafından imzalanır. Karar imzalandıktan sonra 20 gün içersinde Komiteye iletilir. Komite, müteakip ilk toplantısında kararlarla ilgili değerlendirmeyi yapar.

 

ALTINCI KISIM

Çeşitli ve Son Hükümler

 

BİRİNCİ BÖLÜM

Danışman Kuruluş

 

Danışman Kuruluşun Oluşumu, Görevleri, Çalışma Şekil ve Esasları

Madde 53 — Danışman kuruluşun oluşumu, görevleri, çalışma şekil ve esasları aşağıda belirtilmiştir.

a) Organik tarım konusunda tecrübeli yeterli teknik personele sahip bulunmalıdır. Türk Akreditasyon Kurumu tarafından akreditite edilmelidir.

b) Konuyla ilgili üretim, işleme, pazarlama ve diğer aşamalarda herhangi bir ticari faaliyette bulunamaz.

c) Kontrol ve/veya sertifikasyon yetkisi yoktur.

d) Eğitim, yayım ve tanıtım hizmeti yapan yerli veya yabancı, özel veya resmi kuruluşlardır.

e) Danışman kuruluşlar, müteşebbis, kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu, Komite, sivil toplum örgütleri ve organik tarımda herhangi bir alanda faaliyet gösteren, gerçek veya tüzel kişilere danışmanlık hizmeti verebilirler.

f) Danışman kuruluşun yöneticisi ve büro sekreteri T.C. vatandaşı olmalıdır.

g) Danışman kuruluş; hukuki ve teknik yapısı ile ilgili aşağıda belirtilen belgeler ile Komiteye başvurur. Başvuru için istenen bilgi ve belgeler şunlardır:

1) Danışman kuruluşun hukuki yapısını belirtir belgeler.

2) Danışman kuruluş özel kuruluş ise en az Limitet Şirket olmalıdır.

3) Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanmış olmalıdır.

4) Danışman kuruluş, yabancı kuruluşun Türkiye temsilcisi veya irtibat bürosu ise; tüm yasal izin prosedürlerini tamamlamış olmalıdır.

5) Danışman kuruluşun organik tarım konusundaki tecrübe ve yeterliğini gösteren belgeler.

h) Danışman kuruluşun yer ve organizasyon tanımlamalarına dair belgeler aşağıda belirtilmiştir.

1) Adı, yeri, adresi ve var ise logosuna ait belgeler.

2) Kuruluş sahibi, ortakları, çalışanları ve danışmanlara ait kimlik belgeleri.

3) Kuruluş sahibi, ortakları, çalışanları ve danışmanlara ait eğitim belgeleri.

4) Çalışanların görev tanımları ve sigorta belgeleri.

5) Danışman kuruluşun çalışma yöntemlerini içeren belgelerdir.

ı) Kuruluşun mali yapısına dair belgeler şunlardır:

1) Sermaye yapısını gösteren belgeler.

2) Vergi türü ve vergi numaralarını da içeren belgeler.

3) Kuruluşun çalışma alanı ve çalışma sistemine dair bu Yönetmelikte belirtilen tüm belgeler.

j) Danışman kuruluşta çalışacak danışmanlarda aranılacak şartlar aşağıda belirtilmiştir.

1) Organik tarım konusunda en az bir yıllık tecrübesi olduğunu gösterir resmi bir belgeye sahip olmak.

2) Danışmanlık yapacağı konuda en az dört yıllık yüksek okul mezunu olmak.

3) Lisans aldıkları mesleklerle ilgili oda, baro, birlik gibi kurumların görev ve yetki tüzüklerine uygun olarak, lisans eğitimleri alanlarında danışmanlık hizmeti verebilirler.

4) Danışmanlık bedeli olarak alacakları ücretler, hizmet verecekleri gerçek veya tüzel kişilerle yapacakları sözleşmelerle belirlenir.

5) Danışman kuruluşta çalışan T.C. vatandaşı danışman sayısı toplam danışman sayısının 2/3’ü olmalıdır.

k) Danışman kuruluş, yıllık faaliyetlerini müteakip yılın 31 Ocak tarihine kadar Komiteye rapor eder.

 

İKİNCİ BÖLÜM

Hukuki Sorunlar, Özel Hüküm

Hukuki Sorunlar

Madde 54 — Her kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu tarafından, gerekli hallerde başvurulması maksadıyla bir mahkeme yerinin belirlenmesi zorunludur. Bu mahal, müteşebbisin üretim bölgesi içinde olmalı ve müteşebbis ile kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşu arasında yapılan sözleşmede belirtilmelidir.

Özel Hüküm

Madde 55 — Kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşunun toplam cirosunun tamamı yalnızca bir işletmeden elde ediliyorsa, hatalı veya taraflı kontrolü önlemek amacıyla; Komite müteakip yılda, ikinci bir kontrol ve/veya sertifikasyon kuruluşuna kontrol edilen işletmeyi yeniden kontrol ettirebilir. Oluşacak ek kontrol ve sertifikasyon ücretinin toplamı bu iki kuruluş tarafından yarı yarıya paylaşılır, müteşebbisten yeniden ücret talebinde bulunulmaz.

 

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

 

İhracat Düzenlemeleri

Madde 56 — Organik ürünlerin ihracatındaki gerekli düzenlemeler, Dış Ticaret Müsteşarlığı ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığı tarafından yapılır.

Yürürlükten Kaldırılan Mevzuat

Madde 57 — 18/12/1994 tarihli ve 22145 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan " Bitkisel ve Hayvansal Ürünlerin Ekolojik Metodlarla Üretilmesine İlişkin Yönetmelik" yürürlükten kaldırılmıştır.

Yürürlük

Madde 58 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 59 — Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

 

 

—— • ——

Akdeniz Üniversitesinden :

 

Akdeniz Üniversitesi Zorunlu Yabancı Dil Hazırlık Eğitim-Öğretim ve

Sınav Yönetmeliğinin 6 ncı ve 7 nci Maddelerinde

Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik

 

MADDE 1 — 12/8/2001 tarih ve 24491 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan, Akdeniz Üniversitesi Zorunlu Yabancı Dil Hazırlık Eğitim-Öğretim ve Sınav Yönetmeliğinin 6 ncı maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Madde 6 — Hazırlık programının süresi bir eğitim-öğretim yılıdır. Ancak devamsızlıktan kalan öğrenciler ile devam zorunluluğunu yerine getirmiş, hazırlık programında başarılı olamayıp bir sonraki eğitim-öğretim yılı başında yapılacak yeterlik sınavına girmeyen öğrenciler, hazırlık programına bir yıl daha devam etmek zorundadırlar.

Hazırlık eğitim-öğretim süresi, öğrencilerin kayıt oldukları eğitim-öğretim programlarının öngördüğü eğitim-öğretim süresinden sayılmaz.”

MADDE 2 —Aynı Yönetmeliğin 11/12/2001 tarihli ve 24610 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yönetmelikle değişik 7 nci maddesinin ikinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Devam zorunluluğunu yerine getirmiş, ancak hazırlık eğitim-öğretimini 6 ncı maddede belirtilen süre içinde başarı ile tamamlayamamış öğrenciler, bir sonraki eğitim-öğretim yılı başında yapılacak yeterlik sınavına girebilirler. Bu sınavda başarılı oldukları takdirde, hazırlık eğitim-öğretimini başarı ile tamamlamış sayılırlar. Hazırlık sınıfında birinci yıl sonunda başarısız olan ve yeni eğitim-öğretim dönemi öncesi yapılan yeterlik sınavına giren ve yine başarısız olan öğrenciler ile ikinci yıl sonunda da başarısız olan öğrencilerin ilişikleri kesilmeden 1 inci sınıfa kayıtları yapılacaktır.”

Yürürlük

MADDE 3 —Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 4 —Bu Yönetmelik hükümlerini Akdeniz Üniversitesi Rektörü yürütür.

Sayfa Başı


—— • ——

—— • ——

—— • ——

—— • ——

—— • ——

 

 

—— • ——

Sayfa Başı